Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Αγγελική Τρικοίλη

Αγγελική Τρικοίλη

URL Ιστότοπου: E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΜΙΑ ΑΚΤΙΝΑ ΦΩΣ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

  Πολλά τα ερεθίσματα και η χλαπαταγή των ημερών, δεν τους επιτρέπει εύκολα να διαμορφωθούν σε σκέψεις. Όταν σβήνουν τα φώτα και τελειώνει η γιορτή, είναι η ώρα για την ουσία να βρει σιγά- σιγά το χώρο και τον χρόνο της, να εκφραστεί.

  Μετά τις ευχές που καθιερωμένα ανταλλάσσουμε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα τις δούμε να πραγματοποιούνται, αν και στο θέμα αυτό δεν σημειώνεται μεγάλη επιτυχία οφείλω να ομολογήσω, το βλέμμα πριν απλωθεί στη λευκή σελίδα του 2013 που ανοίγει διάπλατα μπροστά μας, γλιστράει κάπως κλεφτά ρίχνοντας μια ματιά προς τα πίσω… για να πάρει φόρα.

  Προσωπικά, δεν θυμάμαι -και δεν νομίζω πως έχει υπάρξει- για τους ανθρώπους της δικής μου γενιάς, πιο δύσκολη χρονιά από αυτή που μόλις πέρασε. Κυρίως όσον αφορά το ψυχολογικό στρίμωγμα που όλοι νιώσαμε, αυτή την παγωμένη αύρα της αβεβαιότητας, της αίσθησης του ρευστού, του χάους, του «όλα μπορούν να συμβούν» κυρίως δε, τα χειρότερα.

 Μια χρονιά που δοκίμασε σε οριακό βαθμό τα νεύρα και τις δυνάμεις μας και σε πολλές περιπτώσεις μας έκανε να δούμε κατά πρόσωπο τους χειρότερους φόβους μας να καραδοκούν στην επόμενη στροφή, αναγκάζοντάς μας σε ευθεία αναμέτρηση μαζί τους.

  Και μέσα από αυτή την ψυχοκοινωνική κρίση, δεν αναφέρομαι στην οικονομική γιατί είναι δεδομένο το σουξέ που έχει τελευταία έτσι κι αλλιώς- που βίωνε ο καθένας από εμάς ξεχωριστά και όλοι μαζί, είδαμε να αναδεικνύονται νέες δυνάμεις και δυναμικές, όσο κλισέ κι αν μοιάζει αυτό. Καμιά φορά στα κλισέ κρύβονται οι βαθύτερες αλήθειες της ύπαρξης μας άλλωστε.

  Είδαμε να αναδεικνύεται το αίσθημα της επιβίωσης, λογικό και επόμενο με δεδομένες τις καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης που αντιμετωπίζει μεγάλο μέρος των συνανθρώπων μας. Φαινόμενο επικίνδυνο αφού στο πλαίσιο μιας κοινωνίας μπορεί να απελευθερώσει εύκολα δυνάμεις επιθετικότητας και γενικότερης κοινωνικής παραβατικότητας. Είναι κάτι που το βλέπουμε δυστυχώς να συμβαίνει σε αρκετές περιπτώσεις.

  Ωστόσο, αυτό που περισσότερο κυριάρχησε την εορταστική περίοδο που μόλις πέρασε, ήταν ένα πρωτοφανές, σαρωτικό και πηγαίο κύμα κοινωνικής αλληλεγγύης, που ξεδιπλώθηκε από τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Αυτοί που ήδη δοκιμάζονται, είναι αυτοί που πρόστρεξαν στον πόνο του άλλου. Αυτοί που γνωρίζουν από στέρηση, είναι αυτοί που προθυμοποιήθηκαν να καλύψουν τις ανάγκες των λιγότερο προνομιούχων συνανθρώπων.

  Με πολύ έκπληξη ομολογώ παρακολούθησα αυτό το κύμα γιγαντιαίας ανταπόκρισης του απλού κόσμου στις πρωτοβουλίες ιδιωτικών –εννοείται – φορέων, όπως προβλήθηκε από τα δίκτυα εθνικής εμβέλειας. Με έκπληξη αλλά και απογοήτευση μαζί…

  Γιατί μοιραία αναρωτιέται κανείς , πόσο τεράστιο έλλειμμα στοιχειώδους κοινωνικής πρόνοιας,  δομών και θεσμών έρχεται τελικά να καλύψει αυτή η ιδιωτική προσφορά- φιλανθρωπία. Τι κράτος είναι αυτό, που περιμένει –για να μην πω κρυφο-απαιτεί- από τον απλό πολίτη της βιοπάλης επενδύοντας κυνικά στα φιλάνθρωπα αισθήματα του, να καλύψει τις δικές του τραγικές ανεπάρκειες, τα δικά του εγκληματικά κενά, στη στήριξη των κοινωνικά αδυνάτων !

  Προσωπικά και συνειδησιακά είμαι εντελώς αντίθετη με τις επιφανειακές εορταστικές φιλανθρωπίες- ελεημοσύνες, που γίνονται με τυμπανοκρουσίες για να προβάλουν τα φιλάνθρωπα αισθήματα των «ευεργετούντων» και να δημιουργήσουν σχέσεις εξάρτησης κάθε είδους, με τους «ευεργετούμενους». Τις θεωρώ ακραία ανειλικρινείς, υποκριτικές και εντελώς αναξιοπρεπείς. Όπως επίσης θεωρώ θεμελιώδη υποχρέωση ενός ευνομούμενου κράτους να διαθέτει σχεδιασμό, δομές  και συγκεκριμένους μηχανισμούς στήριξης των ευπαθών και δοκιμαζόμενων κοινωνικών ομάδων.

  Ωστόσο, είναι προφανές, προφανέστατο θα έλεγα τελευταία, ότι ζούμε σε μια χώρα με ανύπαρκτη κρατική δομή. Μια χώρα με ανάξιους πολιτικούς που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για το περιβόητο κοινό καλό –φροντίζουν άλλωστε οι ίδιοι να μας το υπενθυμίζουν καθημερινά- μια χώρα που έχοντας φθάσει πια στο χείλος του γκρεμού, λειτουργεί πλέον ως ένας θλιβερός φοροεισπρακτικός μηχανισμός και τίποτα περισσότερο. Τι μπορεί λοιπόν να περιμένει κανείς από ένα τέτοιο κράτος –φάντασμα. Κάτι  λιγοτερο και από το τίποτα όπως φαίνεται .

  Ίσως λοιπόν αυτού του είδους ο νέος ανθρωπισμός, αυτή η κοινωνική αλληλεγγύη για τον συνάνθρωπο εφόσον εκφράζεται σε καθημερινή βάση και όχι μόνο επετειακά, αθόρυβα και χωρίς τηλεοπτική κάλυψη, αυθόρμητα και χωρίς μεσάζοντες, να είναι αυτή η απαραίτητη ζεστή ακτίνα από φως , που θα μπορέσει να διαλύσει το πυκνό έρεβος της απουσίας των απαραίτητων κοινωνικών δομών που μας στοιχειώνει .

  Αν δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, Ας είναι κι έτσι . Καλή Χρονιά.

ΤΗΣ ΛΙΣΤΑΣ ΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

Όλο λέω να το ρίξω στο πιο light, κι όλο δεν μ΄ αφήνουνε να αγιάσω...Και πώς να το κάνεις δηλαδή, με τόση καθημερινή πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ και τέτοιο συνεχή βομβαρδισμό . Θα πρέπει να μεταναστεύσεις για να γλιτώσεις.

   Βγήκαν ξαφνικά τα  μαχαίρια, εκεί όπου όλα ήταν ήρεμα και ομαλά, και περνάγαμε όλοι μια χαρά και ευχάριστα, μετρώντας και μαντεύοντας πόσο θα μειωθούν ακόμα οι μισθοί και οι συντάξεις… Βγήκαν ξαφνικά μαχαίρια γιατί οι βαρύμαγκες της Βουλής, αυτοί  με τα παχιά μουστάκια, και τα ακόμα πιο παχιά πορτοφόλια, δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Αντί να τους βγει το όνομα, προτιμούν να βγάλουν το παντελόνι…

   Βγήκαν μαχαίρια και το ρήμα γλύφω έφτασε να γνωρίζει μεγάλες δόξες εντός του Κοινοβουλίου, σε όλους τους χρόνους, τα πρόσωπα και τους πιθανούς συνειρμούς. Μιλάμε τώρα για επίπεδο πολιτικού διαλόγου, σε βαθμό ανατριχίλας. Πιστεύω μάλιστα πως μετά τα πρόσφατα απείρου κάλλους γεγονότα, θα πρέπει πλέον και επισήμως να αλλάξει η ορθογραφία της λέξης σε Κυνοβούλιο, προκειμένου να απηχεί καλύτερα και ακριβέστερα, το ποιόν και την ποιότητα, όσων το απαρτίζουν και το τιμούν με τη συμπεριφορά τους. Η επιστήμη άλλωστε οφείλει να ακολουθεί την εξέλιξη και το μετασχηματισμό της κοινωνίας. Νομίζω…

   Δεν ξέρω ποια είναι αυτά τα σκοτεινά κέντρα που απεργάζονται την πολιτική αποσταθεροποίηση αυτής της χώρας και απειλούν σε τέτοιο βαθμό την κοινωνική μας ομαλότητα. Μέχρι τώρα μια χαρά ομαλά ήταν όλα.

    Οι κατακρεουργημένοι –πλην τίμιοι- μισθωτοί και συνταξιούχοι αγωνίζονται να βγάλουν τον επιούσιο, ενώ οι μάγκες με τα μουστάκια εξηγούνται με εκατομμύρια. Οι αρχές που για να διασφαλίσουν τα ιερά και όσια της φυλής μας, συλλαμβάνουν σε χρόνο ρεκόρ  τους πιτσιρικάδες που κάνουν την πλάκα τους στο διαδίκτυο, αφήνουν για χρόνια ατιμώρητους απατεώνες με δεκάδες καταδίκες. Εκεί φαντάζομαι δε θίγεται κανείς. 

   Όσοι ευθύνονται που η χώρα αυτή έχει φτάσει στο χείλος του γκρεμού, μπορούν ακόμα να κυκλοφορούν ανενόχλητοι εντός και εκτός της πολιτικής μας ζωής, και να αλληλο-καλύπτονται μέσα στο διαχρονικό πια και υπερκομματικό -πάνω από όλα- σύστημα σαπίλας και διαπλοκής.

    Εκείνοι που φταίνε είναι οι δημοσιογράφοι. Αυτά τα σκοτεινά υποκείμενα που με περισσό θράσος αποκαλύπτουν τη σαπίλα. Αυτοί που μας βγάζουν από την ομαλότητα του επιθανάτιου λήθαργου και κάνουν τις συνειδήσεις του λαού να επαναστατούν, μπροστά στο χορό των εκατομμυρίων, της αλληλοσυγκάλυψης  και της διακομματικής ξεφτίλας.

    Οι δημοσιογράφοι φταίνε που κινδυνεύουν οι θεσμοί, γιατί αποκαλύπτουν το ηθικό κενό όσων επίορκων υποτίθεται πως υπηρετούν τους θεσμούς αυτής της ταλαίπωρης κοινωνίας. Ταπεινή μου γνώμη είναι πως αν ο κάθε τυχάρπαστος που βρέθηκε με ένα αξίωμα φρόντισε να γεμίσει τους δικούς του τραπεζικούς λογαριασμούς αντί για οποιαδήποτε άλλη προσφορά σε αυτή τη χώρα, τότε υπεύθυνος είναι αποκλειστικά ο ίδιος και κανένας απολύτως θεσμός. Και από τις αποκαλύψεις των σκανδάλων θίγονται  μόνο συγκεκριμένα πρόσωπα  και όχι οι θεσμοί.  Συγκεκριμένα πρόσωπα είναι αυτά που κινδυνεύουν να χάσουν τις καρέκλες τους και τα ανοιχτά ταμεία. Σε περίπτωση βέβαια που δούμε να αποδίδεται κάποια στιγμή η δικαιοσύνη. Γιατί τελευταία η «μηδενική ανοχή», πιο πολύ για μηδενική ενοχή μου κάνει. Έτσι για να μην δουλευόμαστε μεταξύ μας. Συγνώμη κιόλας !

   Και  δεν καταλαβαίνω που θέλει να μας οδηγήσει τελικά αυτή η επιλεκτική ευαισθησία που κατέλαβε ξαφνικά ορισμένους, προκειμένου να μην θιγούν οι θεσμοί.  Μήπως να κουκουλώσουμε μερικά ακόμα σκάνδαλα; Να κρύψουμε ακόμα μερικές λίστες μεγαλο-φοροφυγάδων και να πληρώνει πάντα τα σπασμένα ο άμοιρος λαός; Μήπως να φιμώσουμε τις εφημερίδες και τα ΜΜΕ; Αυτό σίγουρα θα βόλευε μια χαρά όλους τους ευαίσθητους περί των θεσμών. Μήπως στην τελική να βάλουμε ένα γύψο από εκείνους τους ωραίους και εθνικόφρονες για να "στρώσουν" τα αντιδραστικά στοιχεία και να ξενοιάσουμε μια και καλή από τις ενοχλητικές παραφωνίες ;

    Δυστυχώς για μερικούς η δημοκρατία, όση ακόμα μας απέμεινε, και συνακόλουθα η ελευθεροτυπία υπηρετούν κατά βάση την αλήθεια και τη διαφάνεια. Γι αυτό και θέλουν κότσια. Τόσο για να τις ασκήσεις όσο και για να τις "ανεχτείς". Ευτυχώς για όλους εμάς, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τις υπηρετούν με πείσμα και πάθος κόντρα σε συμφέροντα και πιέσεις, από όπου κι αν προέρχονται.

   Όσοι δε το αντέχουν, ας μας κάνουν τη χάρη να πάνε σπίτια τους.  Θα είναι η μεγαλύτερη τους προσφορά σε αυτό τον τόπο.

 

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΕΛΟΣ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

Παραδέχομαι ότι οι διακοπές μου φέτος κράτησαν λίγο παραπάνω… 

Διακοπές όμως απαραίτητες από την καθημερινότητα και τις έγνοιες της, από τη ρουτίνα του γνωστού και συνηθισμένου, διακοπές από τον ίδιο μας τον εαυτό κυρίως. Γιατί αν δεν τον αφήσουμε πίσω κάποια στιγμή, αυτόν και τα θέματά του, τότε δεν κάνουμε τίποτα.

   Χρειαζόμαστε κάπου-κάπου είναι η αλήθεια αυτή την πολυτέλεια της απόστασης από τα πράγματα για να αποφορτιστούμε από την πίεση που αυτά μας ασκούν, για να τα θέσουμε στις σωστές τους διστάσεις και αναλογίες μέσα στη ζωή μας, για να επαναπροσδιοριστούμε και να δώσουμε στο μπλοκαρισμένο μας σύστημα την εντολή επανεκκίνησης. Ιδιαίτερα όταν οι «ατμοσφαιρικοί ρύποι» φθάσουν στο σημείο να ξεπεράσουν τα επιτρεπόμενα όρια, τότε είναι που χρειαζόμαστε επειγόντως τον αέρα της ελευθερίας και της ανανέωσης, αυτή την πολύτιμη ανάσα που μας ανοίγει τους ορίζοντες και μας κάνει να «διαβάζουμε» τα όσα συμβαίνουν μέσα από νέα φίλτρα.

   Κι έτσι δίπλα στο κύμα, που ευτυχώς μπορούμε ακόμα να απολαμβάνουμε, φτάνει μόνο ο απόηχος της καθημερινότητας

   Ο απόηχος λοιπόν, έφθασε και στα δικά μου αφτιά, όσο κι αν προσπαθούσα να τον αγνοήσω επιδεικτικά και απολύτως ενσυνείδητα. Και είχε να κάνει –κυρίως- με μια πολλά υποσχόμενη κυβέρνηση που ασθμαίνοντας προσπαθούσε απεγνωσμένα να «άρει τας αμαρτίας του κόσμου», να μας σώσει από το χείλος του γκρεμού -που χάσκει μπροστά μας και μας γελάει ειρωνικά- και να διαπραγματευθεί τα ήδη συμφωνημένα. Εμείς, απλώς της τα φορτώσαμε όλα αυτά και πήγαμε χαλαρά για τα μπάνια του λαού. Και πίσω γινόταν ο κακός χαμός…

   Μέτρα, νέα μέτρα πάνω στα παλιά, κι άλλα μέτρα συμπληρωματικά, μέχρι που το χάσαμε το μέτρημα στο τέλος. Τώρα που το σκέφτομαι, νομίζω ότι το Νέα μέτρα ήταν τελικά το πιο πολυπαιγμένο σουξέ του καλοκαιριού by far! Το ακούγαμε παντού και κάναμε πως σφυρίζαμε αδιάφορα για να μην μας βαρυστομαχιάσουν οι χταποδοκεφτέδες…

   Την Κρίση πάλι, τη συναντούσα σε κάθε βήμα, σε κάθε γωνιά σε κάθε παραθαλάσσιο θέρετρο, να την έχει αράξει για τα καλά. Επαγγελματίες και μη, όλοι απογοητευμένοι και προβληματισμένοι από αυτή την αρμένικη επίσκεψη και όχι άδικα φυσικά. Δύσκολο πολύ το τοπίο για να το παλέψει κανείς με αξιώσεις και να βγει κερδισμένος. Βέβαια, τώρα μεταξύ μας, η όποια κρίση δεν μπορεί να ευθύνεται για τις ανεπάρκειες και τα λάθη όσων θέλουν να λέγονται επαγγελματίες, οι οποίοι εκτός από απαιτήσεις πρέπει να συνειδητοποιήσουν κάποτε ότι έχουν και πολύ σοβαρές και ουσιαστικές υποχρεώσεις.

   Καμία κρίση δεν φταίει όταν το παραλιακό ταβερνάκι θεωρεί  τρελή πολυτέλεια τη στοιχειώδη καθαριότητα, το σωστό σέρβις και την –ανέξοδη- ευγένεια προς τον πελάτη, ενώ διατηρεί παρόλα αυτά τιμολόγιο πεντάστερου εστιατορίου. Εκεί φταίει το λεγόμενο ελληνικό δαιμόνιο, που θεωρεί όλους τους υπόλοιπους αφελή θύματα προς εκμετάλλευση. Μόνο που τώρα δεν υπάρχουν πια κορόιδα γιατί τα πάτησε η κρίση που λέγαμε…

   Είναι  απλή- απλούστατη η λογική που υποδεικνύει ότι όταν η «πίτα» συρρικνώνεται, τότε είναι βέβαιο ότι θα ξεχωρίσουν και θα έχουν μερίδιο σε αυτή, μόνο όσοι το αξίζουν πραγματικά και προσφέρουν υπηρεσίες ποιότητας. Αλλά ποιος την ακούει κι αυτήν τέτοιες ώρες.

   Και μέσα σε όλα αυτά, γάμοι βαφτίσεις και άλλα κοινωνικά events έδιναν τον τόνο μιας Νέας -διστακτικής ίσως ακόμα- Αισιοδοξίας για το μέλλον. Μιας καρδιάς που μπορεί ακόμα να χτυπά σε πείσμα όλων. Κι ίσως  τελικά η μόνη επένδυση που σπάνια αποδεικνύεται φούσκα να είναι η επένδυση στον ίδιο τον άνθρωπο. Εγώ πάντως επένδυσα στο Μιχαλάκι και πιστεύω πως έκανα καλά…

   Και κάπως έτσι πέρασε το καλοκαίρι, πέρασαν και οι διακοπές και προσγειωθήκαμε στην καθημερινότητα λίγο απότομα …σαν να μην πέρασε μια μέρα.

   Διακοπές μεν τέλος, αλλά  εγώ τη θάλασσα θα την κρατήσω μέσα μου. ΄Ο,τι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό.

Καλή επάνοδο σε όλους!

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ;

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

   Οφείλω να ομολογήσω ότι ακόμα δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο ακριβώς έγιναν αυτές οι εκλογές. Μια χώρα που βρίσκεται σε οριακό σημείο σε όλα της τα επίπεδα, με πολύ σοβαρά προβλήματα  κοινωνικά, ψυχολογικά και κυρίως οικονομικά, που διαρρηγνύουν τη συνοχή του κοινωνικού ιστού, μια χώρα της οποίας η σωτηρία  κρέμεται σε μια κλωστή, και που βρίσκεται δεμένη πισθάγκωνα με επαχθείς  οικονομικές συμφωνίες από τους δανειστές της, που δεν έχει καθόλου την πολυτέλεια να σπαταλάει άσκοπα χρόνο και χρήμα, εκεί που προσπαθεί κάπως να σταθεροποιηθεί (το να ορθοποδήσει φαντάζει όνειρο μακρινό) σύρεται στις κάλπες γιατί;

   Για να εκφραστεί η λαϊκή εντολή που οι ηγέτες μας την προτιμούν «νωπή» με το αίμα ζωντανό; Για να εκφραστεί μήπως η λαϊκή βούληση πάνω σε όσα έχουν ήδη προαποφασιστεί; Για να εξασφαλιστεί δήθεν η περιβόητη δημοκρατική νομιμοποίηση για όλα τα σκληρά και εξουθενωτικά μέτρα που έχουν ως τώρα ληφθεί και που πρόκειται να ληφθούν από δω και πέρα; Ποιός τα πιστεύει ακόμα όλα αυτά;

  Μήπως το «διακύβευμα» των εκλογών που με τόση αγωνία έψαχναν όλοι στα τηλε-παράθυρα ήταν απλά και μόνο το να εξαργυρωθούν πολιτικές επιταγές από εκείνες που πάντα πέφτουν στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων και των περιβόητων κέντρων λήψης αποφάσεων, τότε που παίζεται το σκληρό πόκερ στις πλάτες του λαού; Και πώς συμβαίνει πάντα οι επιταγές αυτές να αφορούν προσωπικά συμφέροντα και να εξυπηρετούν απολύτως προσωπικές φιλοδοξίες των επίδοξων σωτήρων του Έθνους...

  Πρώτη φορά -όσο μπορώ να θυμηθώ- σε προεκλογική περίοδο έχει επιβληθεί τόσο ωμός ψυχολογικός εκβιασμός. Εκβιασμός ωμός και εγχώριος για να αποφασίσει ο λαός «ελεύθερα» όσα υποσχέθηκαν οι δικοί μας και περιμένουν οπωσδήποτε οι Ευρωπαίοι εταίροι. Εκβιασμός σκληρός και εισαγόμενος με λίγο από άμεση προειδοποίηση και έμμεση απειλή για τα όσα δεινά (δεινότερα) πρόκειται ακόμα να μας συμβούν αν δεν ψηφίσουμε «ελεύθερα» ακριβώς αυτά που θέλουν και –κυρίως- απαιτούν από εμάς οι ξενόφερτοι «προστάτες» μας.

  Πρώτη φορά επίσης τέτοια αμηχανία και απροθυμία στο εκλογικό σώμα. Κι αυτό ίσως επειδή για πρώτη φορά  καμία σχεδόν επιλογή δεν έμοιαζε αρκετά σωστή. Ούτε η επιβράβευση του συντεταγμένου, γνώριμου και ασφαλούς χάους την οποία  πήγαν να μας πλασάρουν ως μόνη λύση οι ψύχραιμοι αρχιτέκτονες του, ούτε η αυτοδυναμία κανενός εκ των δυο αιώνιων μονομάχων (λες και τους την χρωστάγαμε για κάποιο λόγο), ούτε φυσικά η πλήρης άρνηση των πάντων που μόνο αποτελέσματα δεν φέρνει σε καμία περίπτωση. 

  Κι έτσι ήρθε το αποτέλεσμα των εκλογών. Ένα αποτέλεσμα αναμενόμενο όσο και αναπάντεχο. Ένα αποτέλεσμα όμως σίγουρα αρκετά εναλλακτικό, μιας και σε περιόδους κρίσης αναταραχής και αβεβαιότητας πάντα ξεπροβάλλουν νέες πολιτικές δυνάμεις που φιλοδοξούν να εκφράσουν την νέα δυναμική και τις διαφοροποιημένες απαιτήσεις της κοινωνίας που εξελίσσεται.

  Το αν οι απαιτήσεις αυτές στρέφονται περισσότερο σε προοδευτικές ή συντηρητικές δυνάμεις και κοινωνικο-πολιτικούς σχηματισμούς, είναι ένα μεγάλο θέμα που έχει να κάνει σε  σημαντικό βαθμό, με την γενικότερη κουλτούρα και τον προσανατολισμό μιας κοινωνίας,  αλλά και με τις προσωπικές καταβολές του καθενός από μας, σε σχέση με το πώς αντιλαμβάνεται, αξιολογεί και μεταφράζει τελικά έννοιες όπως είναι η πρόοδος και η αλλαγή. Αυτό όμως ας το αναλύσουν τα επιτελεία των κομμάτων και οι ειδικοί και ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Είμαι σίγουρη ότι θα τους προβληματίσουν.

  Το θέμα είναι τι υπάρχει από δω και πέρα. Η αλλαγή ως ένα βαθμό έχει συντελεστεί και αυτό από μόνο του αποτελεί μια αναμφίβολη πραγματικότητα της οποίας η δυναμική διαμορφώνει νέα κοινωνικο-πολιτικά δεδομένα και νέες ισορροπίες σε όλα τα επίπεδα. Κάτι νέο φαίνεται πως έπρεπε να ταράξει τα βαλτωμένα νερά του πολιτικού σκηνικού στη χώρα μας και να δρομολογήσει άλλες εξελίξεις. Κι αφού η ετυμηγορία της πλειονότητας των πολιτών προσανατολίστηκε στην επιδίωξη αυτής ακριβώς  της αλλαγής, τότε πρέπει και επιβάλλεται να συνταχθούμε μαζί της και να την αντιμετωπίσουμε ως κάτι εξ ολοκλήρου θετικό και ελπιδοφόρο για το μέλλον, χωρίς φόβο αλλά με πάθος.

  Η αλλαγή αυτή ωστόσο χρειάζεται και την ανάλογη υπεύθυνη και ώριμη διαχείριση. Χρειάζεται λεπτούς χειρισμούς και τη σταδιακή διαμόρφωση μιας νέας κουλτούρας πολιτικών και κοινωνικών συνεργασιών σε κάθε επίπεδο πέρα από το σάπιο τέλμα του διπολισμού, από το οποίο υπέφερε η χώρα μας τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια. Μόνο έτσι θα μπορέσει να συντελέσει ουσιαστικά στην κοινωνική πρόοδο και την ανάπτυξη που υποσχέθηκε, χωρίς  να καταστεί γράμμα κενό περιεχομένου. Le changement c’ est maintenant ( Η αλλαγή είναι τώρα) , όπως λέει και ο Ολάντ. 

 

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version