Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Αγγελική Τρικοίλη

Αγγελική Τρικοίλη

URL Ιστότοπου: E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

   Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα αρκετά να αποφύγω αυτό το κείμενο. Είχα την κρυφή ελπίδα ότι οι καταιγιστικές καθημερινές εξελίξεις κάθε είδους, θα ξόρκιζαν κάπως την επικαιρότητά του δίνοντας μου παράλληλα την ευκαιρία να αναδείξω μια διαφορετική, πιο φωτεινή ίσως πλευρά της ζωής.

ΧΑΡΤΙΝΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

  Δεν ξέρω πόσοι πέρασαν φέτος ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι...

   Δεν είμαι καν σίγουρη αν υπάρχουν ακόμα εκείνα τα καλοκαίρια, όπου το μόνο που μας απασχολούσε ήταν ο ήλιος, η θάλασσα άντε και τα παγωτά… Ίσως και τότε να ζούσαμε σε μια ψευδαίσθηση ξεγνοιασιάς και ασφάλειας, που απλά διαλύθηκε με τη μετάβασή μας στον θαυμαστό κόσμο της ενήλικης πραγματικότητας.

   Εν πάσει περιπτώσει, το καλοκαίρι  έτσι όπως ήρθε έφυγε κιόλας. Με ένταση σε όλα τα μέτωπα, με αναστάτωση σε όλα τα επίπεδα, με κινητικότητες και διαθεσιμότητες, με απολύσεις και περικοπές. Μόνο χαλαρό και ξέγνοιαστο που δεν ήταν πάντως.

   Η τράπουλα ξαναμοιράζεται σε όλα τα επίπεδα, το σκηνικό αλλάζει παντού, τα δεδομένα αλλάζουν σχεδόν σε κάθε τομέα της ζωής μας και καθένας προσπαθεί από κάπου να κρατηθεί και να επαναπροσδιορίσει τη θέση και την υπόστασή του.

   Θεωρητικά, κάθε αλλαγή είναι –συνήθως- καλή. Δίνει στα πράγματα και τις καταστάσεις μια νέα δημιουργική ώθηση, ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα  και οδηγεί στην κατάκτηση νέων κορυφών, φέρνοντας έναν πολύτιμο αέρα ανανέωσης. Συνήθως…

   Δεν είμαι σίγουρη όμως κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι εφικτό, όταν επιβάλλεται μέσω της νέας γνώριμης μεθόδου του «ξαφνικού θανάτου». Όταν η όποια αλλαγή που αφορά ολόκληρες κοινωνικές ομάδες εξαγγέλλεται και εφαρμόζεται μέσα σε μια νύχτα, χωρίς κανένα υπόβαθρο, χωρίς εναλλακτικές, χωρίς δεύτερη κουβέντα και –πολύ φοβάμαι- χωρίς ιδιαίτερο σχεδιασμό. Εδώ απλά, δεν υπάρχει πια χρόνος και γι αυτό δεν υπάρχουν  και Plan- B. Απλά φεύγεις κι όπου σε βγάλει.

   Κι έρχεται ένας Σεπτέμβρης όπου συνήθως ξαναζεσταίνεται η κρατική μηχανή, και τα σχολεία ανοίγουν. Μόνο που φέτος η κρατική μηχανή βρίσκεται σε στάδιο παράλυσης, τα σχολεία άνοιξαν απλά και μόνο για να κλείσουν και όλες οι επαγγελματικές τάξεις είναι στον δρόμο διεκδικώντας μια χαμένη αξιοπρέπεια αν μη τι άλλο… Μια αναταραχή σε όλα τα μέτωπα της εργασίας και της εκπαίδευσης, που δεν ξέρω πια κατά πόσο συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων του όποιου μνημονίου, στην ανάπτυξη και πάνω απ΄όλα στο .…πρωτογενές πλεόνασμα.

   Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι ο εξορθολογισμός ήταν και είναι απολύτως απαραίτητος  σε όλο το φάσμα της δημόσιας διοίκησης, όπως ακριβώς και στην εκπαίδευση, σε αυτή τη χώρα που επί δεκαετίες ολόκληρες λειτουργεί με τριτοκοσμικές διαδικασίες και δήθεν ευρωπαϊκό περίβλημα. Πώς όμως μπορείς να μεταλλάξεις από τη μια στιγμή στην άλλη μια χώρα και να την μετατρέψεις από μπανανία σε Ελβετία; Μακάρι να ήταν τόσο απλό ! Οι βεβιασμένες κινήσεις δημιουργούν μοιραία έντονες αντιδράσεις και πυροδοτούν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη , όχι άδικα πάντως.

   Κι αναρωτιέμαι αφελώς…Όταν διαλύεις την εκπαίδευση μιας χώρας με το όποιο σκεπτικό, τις όποιες αιτίες ή αφορμές ίσως καλύτερα, πού ακριβώς την οδηγείς; Σε ποια πρόοδο και ποια ανάπτυξη; Σε ποια άνθιση και ποια ανταγωνιστικότητα;  Τι θέση της αναγνωρίζεις και της επιφυλάσσεις στη νέα πραγματικότητα ;

   Δεν θα προχωρήσω σε υπερβολικά σενάρια και θεωρίες συνομωσίας από αυτές που δήθεν «απεργάζονται τα ξένα κέντρα» για τον αφελληνισμό της χώρας και άλλα ρομαντικά. Όχι γιατί δεν τα απεργάζονται, αλλά γιατί μια χαρά τα έχουμε καταφέρει και μόνοι μας να απαξιώσουμε τη χώρα και τους εαυτούς μας, να υποβαθμίσουμε την παρεχόμενη εκπαίδευση, να συρρικνώσουμε ένα σπουδαίο πολιτισμό και να καταλήξουμε εν τέλει θλιβερό απολίθωμα μιας άλλοτε ηγεμονικής παρουσίας. Τι άλλο έχει μείνει να κάνουν τα «ξένα κέντρα» δηλαδή, εκτός από το να εκμεταλλευτούν την κατάσταση προς όφελος τους. Και αυτό κάνουν.

   Παρόλα αυτά, αν πιστέψω τον Ηράκλειτο, ο Πόλεμος είναι πατέρας όλων. Που σημαίνει απλά ότι αυτή η αναταραχή, η σύγκρουση, η πάλη του παλιού με το νέο, μπορεί τελικά να οδηγήσει σε άλλες ισορροπίες και σε μια νέα βελτιωμένη εκδοχή της πραγματικότητας. Όσο αυτό είναι δυνατό να γίνει. Με πόνο και θυσίες βέβαια, αυτό νομίζω το έχουμε εμπεδώσει ήδη.

  Οι μεταβατικές περίοδοι στην ιστορία, δεν αφήνουν πίσω τους ίχνη και συνήθως προετοιμάζουν το έδαφος για κάτι καλύτερο που ακολουθεί.

  Με λίγα λόγια, αν την βγάλουμε καθαρή μέσα από αυτή την μετάβαση, μπορεί και να τα καταφέρουμε .

 

 

 

Συγνώμη που δεν θα κλάψω για την ΕΡΤ…

  Όχι πως έχω τίποτα να χωρίσω με τον  συμπαθέστατο δημόσιο φορέα, ίσα- ίσα ήμουν συχνά μέσα στο 3% που το παρακολουθούσε , έστω και από απλή περιέργεια…

 

  Ούτε φυσικά με αφήνουν αδιάφορη οι χιλιάδες απολυμένοι, που από τη μια μέρα στην άλλη βρέθηκαν στο δρόμο, έχοντας να αντιμετωπίσουν μια πολύ σκληρή πραγματικότητα .

  Δεν θα κλάψω όμως, γιατί πολύ απλά δεν θα έπρεπε να είναι χιλιάδες οι απολυμένοι ενός τέτοιου δημόσιου φορέα. Κάποιοι υποθήκευσαν με εγκληματικό τρόπο το μέλλον αυτών των ανθρώπων κάνοντάς τους να επενδύσουν σε ένα καθεστώς μακάριας και αιώνιας ευημερίας, μόνο που τώρα που τα ψέματα τέλειωσαν, βρέθηκαν να ζουν τον χειρότερό τους εφιάλτη.

 

  Δεν θα κλάψω επίσης, γιατί το τηλεοπτικό μέσο που μέχρι πρότινος όλοι κατηγορούσαν για κυβερνητικό φερέφωνο, με τους εκατοντάδες κρατικοδίαιτους παρατρεχάμενους και την τηλεθέαση επιπέδου πολικών θερμοκρασιών, αναγορεύτηκε ξαφνικά σε προπύργιο και πεμπτουσία της δημοκρατίας… Άγνωστο πως και γιατί …

 

   Κι άρχισαν οι φωνές και οι διαδηλώσεις και οι κινητοποιήσεις, για να μην θιγούν ποιοί ακριβώς; Αυτοί που μέχρι χτες θεωρούνταν προνομιούχοι και βολεμένοι; Οι δεκάδες σύμβουλοι που συνωστίζονταν στους διαδρόμους, ή δεν ήξεραν κατά που πέφτει το κανάλι; Σηκώνουμε τα λάβαρα της επανάστασης για να μην θιγούν κάποιοι; Και θυμηθήκαμε ότι κάπου μέσα σ αυτούς τους παχυλά αμειβόμενους «δημοσίους υπαλλήλους» υπήρχαν κι εργαζόμενοι των χιλίων ευρώ. Συγνώμη κιόλας, αλλά εργαζόμενοι των χιλίων ευρώ, απολύονται πλέον κάθε μέρα και δεν ανοίγει μύτη. Δηλαδή της ΕΡΤ έχουν μεγαλύτερη αξία;

  Μας πείραξε η σημειολογία του μαύρου, που δεν ταίριαξε με την καλοκαιρινή μας διάθεση, ο διακόπτης που κατέβηκε σε μια νύχτα και άλλα τέτοια ρομαντικά, χάσαμε και τα μουσικά σύνολα και το πήραμε κατάκαρδα, αλλά δεν μας πειράζει που όλοι μαζί και ο καθένας χώρια, βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού και προχωράμε με την ψυχραιμία του ανυποψίαστου…

  Μας αρέσουν γενικά οι υπερβολές ως χώρα, συνηθίζουμε τις γενικεύσεις, απολαμβάνουμε αφάνταστα την ισοπέδωση σε όλους τους τομείς- κυρίως στο δημόσιο. Εύκολα κηρύττουμε επαναστάσεις- κάποιοι σπεύδουν να δικαιολογήσουν τους μισθούς τους έτσι- όμως δύσκολα περνάμε στην πράξη όταν κάτι πρέπει να αλλάξει επί της ουσίας.

   Και στο δημόσιο- το οποίο έχω την σπάνια τύχη να υπηρετώ- ποτέ δεν δέχτηκε κανείς και δεν εφάρμοσε κανείς την ουσιαστική αξιολόγηση. Ποτέ δεν αξιολογήθηκαν στην ουσία τυπικά προσόντα και ικανότητες των εργαζομένων, δεν δόθηκαν ουσιαστικά κίνητρα για αύξηση της παραγωγικότητας και δεν επιβλήθηκαν ποινές εκεί που έπρεπε.

  Στο δημόσιο εδώ και δεκαετίες είμαστε όλοι ίσοι… Κι αυτοί που δουλεύουν τίμια κι ευσυνείδητα κι όσοι περνάμε απλά για μια καλημέρα. Μάλιστα όσο πιο λίγα τυπικά προσόντα έχεις, τόσο πιο εύκολα αναρριχάσαι, γιατί δεν έχεις και περιττά βάρη, κάνεις και καλύτερο πιόνι στην τελική…

Τα άτυπα προσόντα είναι αυτά που μετράνε μέχρι σήμερα στο ένδοξο δημόσιο: καλή δικτύωση, σωστές παρέες, χρήσιμες και στοχευμένες εξυπηρετήσεις… όλα παίζουν .

  Κι έτσι όταν έρθει η ώρα να μπει λουκέτο στο μαγαζί, τότε φεύγει όλο μαζί το σύστημα αύτανδρο, μιας και δεν υπάρχει τρόπος να ξεχωρίσουν καλοί και κακοί… Άδικο; Φυσικά και είναι εξόφθαλμα άδικο . Όμως αυτό το σύστημα της απόλυτης και νοσηρής ισοπέδωσης εφάρμοσαν όλοι οι φωτισμένοι ηγέτες των τελευταίων δεκαετιών κι εμείς το υπηρετήσαμε και το βολευτήκαμε μια χαρά.. 

 

  Τώρα που τα ψέματα τέλειωσαν, ας αναλογιστούμε τουλάχιστον προς τα πού στρέφεται ο προσανατολισμός μας ως χώρας, κι ας είμαστε λίγο πιο ψύχραιμοι. Δεν μπορεί να κοιτάμε προς το μέλλον με αξιώσεις και να μην δεχόμαστε να μετακινηθεί καρφίτσα,  μην τυχόν και θιγούν τα ιερά και τα όσια της φυλής μας…, γιατί έτσι το μόνο που κάνουμε είναι να υποθηκεύουμε χωρίς επιστροφή το μέλλον όλων μας.

 

Δεν μας παίρνει πλέον να σηκώνουμε τα λάβαρα για τα δικαιώματα της λαμογιάς.

Αν είναι να αγωνιστούμε, ας αγωνιστούμε για κάτι που να  αξίζει. Όλο και κάτι θα υπάρχει.

 

Βία στη Βία

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

   Είναι τέτοια η πραγματικότητα κάποιες φορές που τα σχόλια περιττεύουν. Σωπαίνεις και προσπαθείς να την ξορκίσεις, να την διακωμωδήσεις ακόμα και να αδιαφορήσεις αφήνοντάς την να γλιστρήσει από πάνω σου και  να εξατμιστεί σαν το νερό… 

  Δεν είναι όμως πάντα εύκολο και κάποιες φορές δεν είναι ούτε καν αποτελεσματικό. Κι αυτό γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι, η πραγματικότητα βρίσκεται πάντα εκεί-εδώ-παντού, παρούσα και ανελέητη, έτοιμη να καταρρακώσει κάθε φιλότιμη προσπάθεια αισιοδοξίας και θετικής σκέψης.

  Δεν ξέρω για ποιο –άραγε- λόγο τον τελευταίο καιρό επανέρχεται συχνά και έντονα στο μυαλό μου μια χαρακτηριστική σκηνή από την κωμωδία του Αριστοφάνη «Ειρήνη». Είναι κι αυτή η κλασική παιδεία που σε στοιχειώνει καμιά φορά θες δεν θες…

  Είναι η σκηνή όπου ο Πόλεμος -προσωποποιημένος και φοβερός- έχει μαζέψει μέσα σ' ένα τεράστιο γουδί όλες τις πόλεις-κράτη της Ελλάδας και τις κοπανάει με το γουδοχέρι για να τις λιώσει. Ο Πόλεμος σημειωτέον, έχει αιχμαλωτίσει την Ειρήνη στη σπηλιά ενός βουνού. Τοποθέτησε, μάλιστα, μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς, ένα μεγάλο βράχο κι έτσι η Ειρήνη δεν μπορεί να βγει και να είναι μαζί με τους ανθρώπους. Το αποτέλεσμα: ο πόλεμος είναι ο κύριος και αφέντης όλης της γης! Οι άνθρωποι πολεμούν συνεχώς. Οι πόλεις-κράτη της Ελλάδας χτυπιούνται μεταξύ τους ασταμάτητα και κάθε προσπάθεια για ειρήνη είναι χαμένη, αφού η Ειρήνη βρίσκεται  αιχμάλωτη του πολέμου.

  Με τη σκηνή αυτή ο Αριστοφάνης κάνει ένα καυστικό αντιπολεμικό σχόλιο, καταδικάζοντας τον πολεμοχαρή χαραχτήρα των ανθρώπων, τη δίψα τους για εξουσία και επιβολή, καταδεικνύοντας με άμεσο και παραστατικό τρόπο τις ολέθριες συνέπειες του κάθε είδους πολέμου.

  Έχω την αμυδρά εντύπωση λοιπόν, ότι αυτή η σκηνή διαδραματίζεται πλέον καθημερινά και επαναλαμβανόμενα σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής, εντός και εκτός συνόρων. Είτε πρόκειται για νομισματικά ταμεία που αποφασίζουν από τη μια στιγμή στην άλλη να εξαφανίσουν μια χώρα από το χάρτη, συνθλίβοντας με τον πλέον σκαιό τρόπο κάθε νευραλγικό τομέα της οικονομικο-κοινωνικής της υπόστασης, είτε πρόκειται για στατιστικές υπηρεσίες που εν μια νυκτί εξαφανίζουν ιστορικούς οικισμούς, το έργο επαναλαμβάνεται με ελάχιστες παραλλαγές. 

  Φαίνεται πως ζούμε πια στο έλεος κάποιων υπαλλήλων, κάποιων επιτροπών και επιτρόπων, που συνεδριάζουν κάπως–κάπου-κάποτε και ανακατεύουν πόλεις, κράτη, και ανθρώπινες ζωές στο τεράστιο γουδί των δικών τους συμφερόντων. Και το χειρότερο είναι πως δε γνωρίζουμε ποια κέντρα βρίσκονται πίσω απ΄ όλα αυτά. Προφανώς αυτά θα τα δείξει η πορεία των πραγμάτων και θα τα γράψει η ιστορία. Μόνο που τότε θα είναι αργά για δάκρυα.

  Εκείνο όμως που με ανησυχεί ακόμα περισσότερο ίσως και από το κοινωνικο-πολιτικό ανακάτεμα στο γουδί του πολέμου, είναι ότι αυτή η τάση και η ατμόσφαιρα του κοινωνικού κανιβαλισμού, έχει εξαπλωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό και στις καθημερινές «ανθρώπινες» όπως έχουμε συνηθίσει να τις αποκαλούμε, αλλά προσφάτως και εσχάτως μάλλον απάνθρωπες κοινωνικές μας σχέσεις.

  Επιθετικότητα και μισαλλοδοξία είναι συνολάκι που φοριέται πολύ τελευταία και παίζει παντού, σε κάθε ευκαιρία. Κανείς δεν ανέχεται την ύπαρξη κανενός… Μηδενική κοινωνική ανεκτικότητα, μηδενικός σεβασμός . Όλοι είναι για κάποιο λόγο έτοιμοι να κατασπαράξουν όλους. Απαγορεύεται να έχει κανείς άποψη για όσα συμβαίνουν και διώκεται «ποινικά» αν τολμήσει να την εκφράσει . Αν τολμήσει να αναπνεύσει ελεύθερα.

  Βία λεκτική, βία ψυχολογική, βία στη βία, εξαπολύεται ανά πάσα ώρα και στιγμή από παντού, με επουσιώδεις αφορμές και για ανούσιους λόγους. Εκφασισμός στην καθημερινή μας ζωή, ολοκληρωτισμός στη σκέψη και στη νοοτροπία, χειραγώγηση στον τρόπο έκφρασης και δράσης.

  Είναι γνωστό πως οι πάσης φύσεως «κρίσεις» ευνοούν την ανάπτυξη ακραίων φαινομένων, καταστάσεων και δυνάμεων, όμως αυτό δεν αποτελεί λόγο ούτε και καλή αφορμή, για να κατακλύσουν αυτού του είδους οι τάσεις και να δηλητηριάσουν κάθε πτυχή της ζωής και της υπόστασής μας.  

 Αν το θέλουμε, είμαστε απολύτως σε θέση να διαφυλάξουμε εμείς οι ίδιοι ένα επίπεδο στην επικοινωνία μας με τους άλλους, σεβόμενοι πρώτα απ΄όλα τον ίδιο μας τον εαυτό. Μπορούμε και πρέπει να μην τα ισοπεδώσουμε όλα μιμούμενοι σαν άβουλα όντα το παράδειγμα όσων έχουν κάνει τέτοιες θλιβερές τακτικές, επάγγελμα και τρόπο ζωής.Δεν αξίζει τον κόπο άλλωστε.

 Προσωπικά, μένω Εκτός και … εδώ είναι πολύ καλύτερα !

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version