Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Αγγελική Τρικοίλη

Αγγελική Τρικοίλη

URL Ιστότοπου: E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Θα μπορούσα ίσως να χρησιμοποιήσω κάποιο άλλο τίτλο, αλλά δεν μου το επιτρέπει καθόλου  η αγωγή μου, πιάνο, γαλλικά κτλ. Θα μπορούσα ακόμα να μην ασχοληθώ και καθόλου, αλλά τόσες φορές πια το ίδιο πλάνο στις ειδήσεις, σε προκαλεί κι ας μην το θέλεις. Είναι και τα κρούσματα πολλά, άλλο αν δεν τα παρακολουθούμε όλα στην τηλεόραση…Είναι κι αυτή η εξουσία τελικά, μαργιόλα εντελώς όμως!

  Δεν μιλάω φυσικά για την γοητεία της εξουσίας πάνω στους λαούς και τις μάζες. Αυτό πάει μας τέλειωσε, όπως μας τέλειωσαν άλλωστε κι εκείνοι οι εμπνευσμένοι ηγέτες, οι λαοπλάνοι-έστω- που γοήτευαν τα πλήθη με το λόγο και την προσωπική  λάμψη τους. Τώρα έχουμε ξεμείνει με τους απλούς διαχειριστές του συστήματος. Και με αυτούς πορευόμαστε.

  Αυτοί λοιπόν οι διαχειριστές- εξουσιαστές μιας και δεν μπορούν να γοητεύσουν κανέναν άλλο, εξασκούνται μια χαρά στο να γοητεύουν τον εαυτό τους. Την καταβρίσκουν οι ίδιοι με την εξουσία τους. Είναι αυτό το μαγικό ραβδάκι της εξουσίας, που μπορεί να σε μεταμορφώσει από Τίποτα σε Κάποιον. Μπορεί από Μηδέν να σε κάνει Νούμερο υπολογίσιμο, από ταπεινό σκουληκάκι, γίγαντα.

  Ο εξουσιαστής αυτού του τύπου, κυρίως άνδρας κατά κανόνα θα έλεγα χωρίς κανένα ίχνος φθηνού σεξισμού, νιώθει  πως έχει απεριόριστη δυνατότητα επιβολής επί ανθρώπων και καταστάσεων. Νιώθει απόλυτη την εξουσία του, μεθάει από αυτή, τη βιώνει ως συνέχεια του Εγώ του, ως μια άκρως φυσιολογική κατάσταση που του επιτρέπει να επιβάλλεται σε καθε περίσταση, με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, εκτός όρων, εκτός ορίων, εκτός γενικά.

  Στις περιπτώσεις αυτές, αν δεν υπάρχουν ισχυρές προσωπικές, ηθικές έστω, αντιστάσεις, αν δεν υπάρχει δηλαδή κάπου πρόχειρο ένα φρένο να το πατήσει κανείς, τότε πολύ απλά ανεβαίνει στο γνωστό καλάμι της εξουσίας και καλπάζει ηδονικά. Το έχουμε δει να συμβαίνει άπειρες φορές σε ανθρώπους με πολύ λιγότερη δύναμη, δεν χρειάζεται να είσαι ο Μr ΔΝΤ για να το πάθεις.

  Κι έτσι, φυσιολογικά, όσον αφορά την ψυχο-παθολογία, και μοιραία, όσον αφορά την πραγματικότητα, εκτυλίσσονται διάφορα χαριτωμένα σενάρια εξωθεσμικής επιβολής κάθε μορφής εξουσίας, αποκορύφωμα, απλά και μόνο, των οποίων αποτελεί η πρόσφατη υπόθεση του pauvre (πτωχού) Ντομινίκ.

  Απλά εκείνος είχε την ατυχία-μάλλον- να είναι πολύ αναγνωρίσιμος, για να περάσει απαρατήρητος, πολύ υποψήφιος για τη Γαλλική προεδρία, για να μην είναι στόχος, και ίσως πολύ μα πάρα πολύ αφελής για να φερθεί με τόση άνεση α- λα γαλλικά, στην Αμερική… Πάθη, λάθη, τρέλλα, όλα...ανθρώπινα.Και οι συνέπειες από δω και πέρα, το βλέπω να του πέφτουν λίγο βαριές.

  Στημένο ή όχι, δίκαια ή άδικα, το γεγονός προφανώς παραμένει , απλά και μόνο για να επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά τον κανόνα που λέει πως ο αληθινός χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται όταν αποκτήσει την εξουσία. Κι από χαρακτήρες πια… δεν έχουμε να επιδείξουμε κι ό,τι καλύτερο. Τα υπόλοιπα, ας τα γράψει η ιστορία...

Αγγελική

Την Άνοιξη, μαζί με τα ενοχλητικά έντομα και τις αλλεργίες, έρχονται πάντα και οι μαθητικές εξετάσεις. Με το ξύπνημα της φύσης, ξυπνούν μαζί άλγεβρες, τριγωνομετρίες, αρχαίοι πρόγονοι με απαιτήσεις και ανώμαλα ρήματα, που όσο και να προσπαθεί κανείς, δεν τα πιάνει πουθενά. Όταν ο ήλιος αρχίζει να ζεσταίνει, είναι ακριβώς η εποχή που πρέπει να κλειστείς σε ένα δωμάτιο και – κυρίως – να συγκεντρωθείς στον ιερό σκοπό, μένοντας μακριά από όλους τους βασανιστικούς περισπασμούς.

 

  Η εκφώνηση των θεμάτων, οι λευκές κόλλες, τα βασανιστικά και αναπάντητα ερωτήματα που έρχονται από τα βάθη της … Ιστορίας, γίνονται ο εφιάλτης των μαθητικών ονείρων καθώς οι αγχωμένοι έφηβοι προσπαθούν να αντεπεξέλθουν και να φανούν αντάξιοι των περιστάσεων.

  Το κεφάλαιο γονείς, πάντα παρόν. Άλλοτε συμπαραστέκονται διακριτικά και εξ αποστάσεως κι άλλοτε μεταφέρουν όλη την πίεση και το άγχος τους στα παιδιά, ενώ προσπαθούν για το αντίθετο ακριβώς. Δύσκολες ισορροπίες και λεπτές

  Μια μάχη επίσης δύσκολη και άνιση καθώς τα παιδιά καλούνται να αναμετρηθούν με ένα σύστημα που τα συνθλίβει ψυχολογικά και τα εξουθενώνει σωματικά. Το βάρος που φορτώνεται στους ώμους τους είναι δυσανάλογο τόσο σε σχέση με την ηλικία, όσο και με το επίπεδο της ωριμότητάς τους.

  Πολιτικές επί πολιτικών και κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων, δεν κατάφεραν, πέρα από βαρύγδουπες εξαγγελίες, να εξασφαλίσουν ένα αντιπροσωπευτικότερο και δικαιότερο σύστημα για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.  Κι έτσι βασιλεύει η τυποποίηση, η αποστήθιση και οι προκάτ απαντήσεις για κάθε πιθανό ζήτημα. Κι έτσι τα παιδιά καλούνται να λειτουργήσουν ως καλοκουρδισμένα και ντοπαρισμένα άλογα σε κούρσα ταχύτητας και να αποδώσουν τα μέγιστα δυνατά αποτελέσματα, σύμφωνα με την προπόνηση.

  Μεγάλος και ο ανταγωνισμός για μια θέση στον ήλιο της ακαδημαϊκής ζωής, γεγονός που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την καταβαλλόμενη προσπάθεια. Κι ας είναι σχεδόν βέβαιο πια ότι ένα πανεπιστημιακό πτυχίο δεν έχει τη δυνατότητα να εξασφαλίσει αντίστοιχα και μια σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση στον κάτοχό του.

  Ωστόσο, η πανεπιστημιακή μόρφωση παραμένει ψηλά και σταθερά στις  επιδιώξεις  των νέων και πολύ καλώς άλλωστε. Γιατί μπορεί μεν η εύρεση εργασίας με τις δεδομένες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες να είναι πια μια πολύ δύσκολη υπόθεση, αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η μόρφωση είναι περιττή.

  Κανείς ποτέ δεν έχασε, αποφοιτώντας από μια πανεπιστημιακή σχολή . Μπορεί ανά πάσα στιγμή ως άνθρωποι να τα χάσουμε όλα, χρήματα,  εργασία και οτιδήποτε άλλο υλικό μας περιβάλλει και μας δημιουργεί μια ψεύτικη σιγουριά. Κανείς όμως ποτέ δεν θα μπορέσει να μας στερήσει τη δύναμη της γνώσης. Της ουσιαστικής γνώσης και καλλιέργειας που έχει κατακτηθεί προσωπικά από τον καθένα και φυσικά δεν βρίσκεται μόνο μέσα στα σχολικά βιβλία .

  Παρόλα αυτά, ας μην ξεχνάμε πως το Πανεπιστήμιο είναι κι αυτό απλά μ ι α πόρτα. Δεν είναι η μόνη. Είναι ένας τρόπος κατάκτησης της γνώσης, όχι ο μοναδικός. Όσο κι αν η εισαγωγή σε μια πανεπιστημιακή σχολή είναι ένας ευγενής και υψηλός στόχος, δεν θα πρέπει να εξιδανικεύεται και –κυρίως- δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνεται αγώνας μέχρις εσχάτων και βάρος δυσβάσταχτο και βασανιστικό για την ευαίσθητη ψυχολογία των παιδιών και των οικογενειών τους.  Υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι για να μπορέσει κανείς να μορφωθεί και να ασχοληθεί με το αντικείμενο που τον εκφράζει, εξασφαλίζοντας  παράλληλα το μέλλον του. ΄Αλλωστε γύρω μας υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα.

  Σε κάθε περίπτωση, μια πιθανή ατυχία μπορεί να εμπεριέχει τον καρπό μιας άλλης ευκαιρίας έτοιμης να αξιοποιηθεί και η συναίσθηση αυτή είναι που επιτρέπει στον άνθρωπο να μετουσιώνει τις όποιες δύσκολες στιγμές σε θετικές και ευεργετικές εμπειρίες.

  Την ώρα ωστόσο της μέγιστης προσπάθειας που φτάνει σε λίγες μέρες για πολλά παιδιά, η σκέψη πρέπει να είναι θετική και απαλλαγμένη από τη δειλία και το φόβο. Μπορεί καμιά φορά να νιώθουμε πως  μας  εγκαταλείπουν οι δυνάμεις, είναι όμως ακριβώς αυτή η στιγμή που πρέπει να κάνουμε την υπέρβαση και να αποφασίσουμε αν θα αφήσουμε το φόβο να μας υποδουλώσει ή θα κυριαρχήσουμε πάνω του. Αντίπαλος εδώ είναι μόνο ο εαυτός μας . Και τις πιο δύσκολες μάχες τις δίνουμε πάντα μόνοι και μόνοι τις κερδίζουμε.

 

 Καλή επιτυχία λοιπόν σε όλα τα παιδιά που γράφουν αυτή την εποχή εξετάσεις.

 Και κυρίως καλή επιτυχία στη ζωή…

 

Αγγελική

ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

O Winston έχει αναλάβει μετά από εντολή του Κόμματος να αλλάξει την Ιστορία, αλλοιώνοντας τα αρχεία των εφημερίδων έτσι ώστε να συμβαδίζουν με τη Νέα Αλήθεια, όπως αποφασίστηκε από το Κόμμα. «Εκείνος που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον», είναι το βασικό σύνθημα του Κόμματος, το οποίο πρέπει όλοι να ακολουθούν.

 Το Κόμμα έχει εισχωρήσει σε  όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής με σκοπό να εξουδετερώσει την ατομικότητα. Ακόμα και ο τρόπος ομιλίας βρίσκεται υπό τον έλεγχο του, καθώς έχει επιβληθεί πλέον η  Νέα Γλώσσα . Τα συνθήματα της Νέας Γλώσσας είναι : O Πόλεμος είναι Ειρήνη, η Ελευθερία είναι Σκλαβιά, η Άγνοια είναι Δύναμη. Και δεν υπάρχει χειρότερο έγκλημα από τα Εγκλήματα Σκέψης που τιμωρούνται αυστηρά από την Αστυνομία της Σκέψης…

 Τι σημαίνουν όλα αυτά; Όταν ο George Orwell έγραψε στα μέσα της δεκαετίας του ΄40 το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας με τίτλο «1984», από όπου και η αναφορά, θέλησε να παρουσιάσει στην υπερβολή της φυσικά, την φρικιαστική εικόνα μιας μελλοντικής κοινωνίας όπου θα είχε επιβληθεί ο  ολοκληρωτισμός  ως κοινωνικο-πολιτικό σύστημα.

 Οι ήρωές του Orwell ζουν σε συνθήκες απόλυτης ανελευθερίας, σε εικοσιτετράωρη παρακολούθηση από τον Μεγάλο Αδελφό, που ελέγχει τα πάντα, και με την απαγόρευση κάθε πράξης ακόμα και σκέψης, που δεν συντάσσεται  με τις εντολές του Κόμματος. Σε αντίθετη περίπτωση οι κυρώσεις είναι εξουθενωτικές. Αυτά, στη λογοτεχνία.

 Υπάρχει όμως -καθώς φαίνεται- μια στενή σχέση ανάμεσα στην τέχνη και την πραγματικότητα. Μια σχέση διαρκούς και αέναης αλληλεπίδρασης και ανατροφοδότησης, όσον αφορά καταστάσεις και ερεθίσματα.

 Το 2011, θέλουμε να πιστεύουμε πως ζούμε σε καθεστώς δημοκρατίας. Άμεσης όπως ίσως θα θέλαμε, κοινοβουλευτικής όπως φημολογείται, μιντιακής όμως σίγουρα. Υπάρχουν και ενδείξεις που συνηγορούν σε αυτό, όπως ας πούμε ότι όλοι εμείς ως κυρίαρχος, κάθε τέσσερα χρόνια, λαός δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης στους εκπροσώπους μας.

 Δίνουμε απλόχερα την ψήφο μας σε ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα και μορφωτικά επίπεδα. Δεχόμαστε μεγαλόψυχα να μας διοικούν άνθρωποι που δεν έχουν αποφοιτήσει από καμία σχολή πολιτικών επιστημών. Άνθρωποι που πιθανώς δεν έχουν την παραμικρή ιδέα από διοίκηση, που εμφανώς δεν κατανοούν βασικές της έννοιες όπως π.χ. η διαχείριση ανθρώπινων πόρων και που προφανώς νομίζουν ότι το swot, αντί για μέθοδος στρατηγικού σχεδιασμού, είναι κάτι μεταξύ μάρκας απορρυπαντικού ή βιντεοπαιχνιδιού. Εμείς το δεχόμαστε. Στο όνομα της δημοκρατίας. Χωρίς να ζητάμε αριστεία, με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου.

 Όμως, μετά την απομάκρυνση από τις εκλογές, η δημοκρατία τελειώνει και ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Και όταν έρθει η ώρα της κρίσεως,  του κοινωνικού ελέγχου με άλλα λόγια, τότε οι εκπρόσωποι και υπηρέτες της δημοκρατίας απαιτούν την επιβολή της αριστοκρατίας στην κριτική. Τότε αναζητούν περγαμηνές και τίτλους τιμής προκειμένου να εκχωρήσουν στους πολίτες το δικαίωμα στην ελεύθερη κριτική.

 Και κάπου εκεί αρχίζουν και άλλες  διαστροφές του τύπου καλός δημοσιογράφος είναι ο βουβός δημοσιογράφος, ακόμα καλύτερα ο ενθουσιώδης χειροκροτητής. Αλήθεια είναι μόνο αυτό που πιστεύουμε εμείς και Αντικειμενικό είναι μόνο ότι μας βολεύει. Και το χειρότερο είναι πως όλα αυτά βρίσκονται πάντα υπό τον μανδύα  της ακραιφνούς δημοκρατίας, στην ποδιά της οποίας, σφάζονται παλικάρια…

 Είχα την εντύπωση πως τις διαστροφές συνήθως, τις κρατούσε καθένας για τον εαυτό του. Τελευταία όμως βλέπουμε όχι μόνο να προβάλλονται αλλά και να επι-βάλλονται. Να επιβάλλονται οι ειδήσεις που θα πρέπει να γνωρίζουμε, να επιβάλλονται οι τρόποι με τους οποίους θα πρέπει να επικοινωνούμε τα μηνύματα, να επιβάλλονται οι γνώμες που θα πρέπει να έχουμε. Ο ολοκληρωτισμός στην υπηρεσία της δημοκρατίας δηλαδή. Πολύ πρωτότυπο δε λέω

 Είναι δύσκολη υπόθεση η δημοκρατία κι ας το καταλάβουν κάποια στιγμή οι υψηλόφρονες υπηρέτες της. Η μεγαλύτερή της δυσκολία είναι αυτή ακριβώς η ελευθερία που δίνει στους μεν να πολιτεύονται και να πράττουν κατά το δοκούν και στους δε να κρίνουν τα αποτελέσματα των όποιων πολιτικών. Η δημοκρατία δεν περιστέλλει δεν καθοδηγεί και δεν λογοκρίνει . Όσοι δεν το έχουν κατανοήσει αυτό, ή δε το αντέχουν, ας βρουν με κάτι άλλο να ασχοληθούν κι ας αφήσουν ήσυχους τους δημοκρατικούς θεσμούς. 

 Γιατί οι πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι όταν πρόκειται για γνώμη, προτιμούν να έχουν τη δική τους. Όσο κι αν κάποιους τους πονάει.

                                                                                                                                                             Αγγελική

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

 

 Κι όμως, αρκεί ακόμα και σήμερα ένα ακραίο φυσικό φαινόμενο, μια φυσική καταστροφή, για να εξαφανίσει μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και τα πιο μεγαλοπρεπή δημιουργήματα του υλικού πολιτισμού. Αρκεί ένα γιγάντιο κύμα για να συμπαρασύρει στο ανελέητο πέρασμά του κάθε ίχνος ζωής, αφήνοντας τον άνθρωπο γυμνό και ανήμπορο να αντιδράσει.

 Εικόνες εξωπραγματικές, που θυμίζουν περισσότερο χολιγουντιανές ταινίες καταστροφής με την υπερβολή και την ακρότητά τους, ζωντάνεψαν στις οθόνες μας ξεπερνώντας κάθε διεστραμμένη φαντασία και αφήνοντας μας κυριολεκτικά άναυδους.

 Απέναντι σε όλα αυτά, ο άνθρωπος-δημιουργός όλου αυτού του υλικού εποικοδομήματος, γίνεται άνθρωπος-έρμαιο αφημένος στην καταστροφική μανία της φύσης, ανήμπορος και ανίκανος να αντιδράσει για να υπερασπιστεί τα κεκτημένα του, ούτε καν την ίδια τη ζωή του.

 Νόμιζε κι αυτός πως είχε καταφέρει να τιθασεύσει τα φυσικά φαινόμενα, κυριαρχώντας στην ύλη και εξελίσσοντας τον τεχνολογικό του εξοπλισμό. Νόμιζε πως έχοντας οχυρωθεί πίσω από τόνους τσιμέντου, ήταν ασφαλής μέσα στην άνεση της σίγουρης ζωής του και τίποτα δεν ήταν σε θέση να ταράξει την υλική ηρεμία και πληρότητά του. Προς μεγάλη του έκπληξη συνειδητοποιεί για άλλη μια φορά πως εξαρτάται απόλυτα και μοιραία από τις άγριες διαθέσεις των ρίχτερ.

 Κι εκεί που αρχίσαμε να απολαμβάνουμε εν είδει ψυχαγωγίας την καταστροφή, μιας και αφορά τους άλλους, εκεί που μάθαμε ξανά να  μετράμε με ακρίβεια τα ποσοστά ραδιενέργειας στον πλανήτη, να παρακολουθούμε τη γνωστή παρέλαση ειδικών οι οποίοι μας διαβεβαιώνουν για τον κίνδυνο που δεν διατρέχουμε… -εμάς δεν μας πιάνει τίποτα μάλλον- μας προέκυψε και η «Αυγή της Οδύσσειας». Πολύ ρομαντικό, δεν λέω, αν και προς το παρόν πιο πολύ για Ιλιάδα μου κάνει με το συνεχές σφυροκόπημα και τα πολεμικά ανακοινωθέντα, που -ωστόσο- ανανέωσαν τον αέρα στα δελτία ειδήσεων. Κι έτσι έχουμε καινούρια ενδιαφέροντα, μέχρι να μάθουμε όλους τους τύπους των μαχητικών αεροσκαφών που επιχειρούν, όλο και κάτι καινούριο θα προκύψει.

 Κρίσεις αδιεξόδου ή κρίσεις εξέλιξης , που θα ρώταγε και ο αείμνηστος Παπανούτσος των μαθητικών δοκιμίων μας. Δεν ξέρω αν γνωρίζει κανείς την απάντηση σε αυτή την ερώτηση-παγίδα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο πλανήτης μας δοκιμάζεται και δοκιμάζεται σκληρά. Δοκιμάζεται από τον ίδιο τον άνθρωπο, που δημιούργησε το θαύμα του τεχνολογικού πολιτισμού. Από τον άνθρωπο που μπόρεσε να εξελίξει την ύλη και να εξασφαλίσει μια ζωή καλύτερη, με περισσότερες ανέσεις. Τον άνθρωπο, που θέλησε να κατακτήσει κάθε κορυφή, να κυριαρχήσει σε όλα και σε όλους, ξεχνώντας ωστόσο ότι και αυτός υπόκειται στους αρχέγονους νόμους της φύσης. Τον άνθρωπο που η απληστία τον οδηγεί στην εξόντωση των υπολοίπων, όσων υπολοίπων μπορεί.

 Αδέξιος, πολεμοχαρής και εν τέλει ανάξιος διαχειριστής ενός κόσμου που δεν του ανήκει. Ενός κόσμου που κληρονόμησε από τους προηγούμενους για να κληροδοτήσει στους επόμενους, αλλά έτσι όπως πάει, δεν το βλέπω. Αν θα αντέξει; Αυτό μάλλον θα το δείξει η ιστορία.

  Η επόμενη μέρα λοιπόν, δεν ξέρω πώς θα είναι και δεν νομίζω πραγματικά ότι  ξέρει και κανείς. Ας ελπίσουμε μόνο ότι θα βγούμε όλοι λίγο  πιο σοφοί από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, πιο εγκρατείς και περισσότερο συνειδητοποιημένοι για το ποια ακριβώς είναι η θέση μας στο αχανές αυτό σύμπαν. Κι ας φροντίσουμε εν πάση περιπτώσει ό,τι περνάει από το χέρι μας.

 Δεν θα κλείσω με τη γνωστή ευχή των μαθητικών εκθέσεων για ειρήνη σε όλο τον κόσμο, γιατί απ΄ ότι βλέπω δεν πιάνει άλλωστε και πολύ… Απλά, καλό κουράγιο σε όλους μας και κυρίως ψυχραιμία.

 Ζωή είναι, θα περάσει.

 

Αγγελική

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version