Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Αγγελική Τρικοίλη

Αγγελική Τρικοίλη

URL Ιστότοπου: E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΚΕ.Π.Α. ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΜΝΟ

Κατηγορία Σωματεία - Σύλλογοι

 Δελτίο τύπου από τον Δήμο Καλυμνίων

 

ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

 Με πολύ περίεργο τρόπο μας άφησε το 2014 και με ακόμα πιο βίαιες διαθέσεις μπήκε ο νέος χρόνος.

  Δεν θυμάμαι άλλη φορά σε περίοδο εορτών να κυριαρχούσαν  τόσο αντιφατικά συναισθήματα. Από τη μια, η υπερβολική δόση από ευτραφή, γενειοφόρα, κόκκινα ανθρωπάκια, καρικατούρα αγίου, να προωθούν με ζήλο τον καταναλωτικό παροξυσμό των ημερών και από την άλλη η αγωνιώδης προσπάθεια εκατοντάδων συνανθρώπων μας να γλιτώσουν από φωτιά και θάλασσα.

  Από τη μια, η εμπορευματοποιημένη και επετειακά επαναλαμβανόμενη επίδειξη φιλανθρωπίας και από την άλλη η αληθινή αλληλεγγύη, η συμπαράσταση, η αυτοθυσία στην πιο δύσκολη στιγμή. Η απόγνωση και η ελπίδα πιασμένες χέρι χέρι στον πιο σκληρό αγώνα επιβίωσης. Έδωσε τα ρέστα του ο παλιός ο χρόνος φεύγοντας, σε ό,τι είχε να κάνει με μοιραία γεγονότα,  ναυάγια και αεροπορικές τραγωδίες .

  Η αυγή του 2015, μας βρίσκει δυστυχώς ξανά να μετράμε θύματα. Ένα κύμα  παρανοϊκών επιθέσεων  και  θρησκευτικού φανατισμού, που εντελώς απρόκλητα και απροκάλυπτα σκορπά τον θάνατο σε αθώα θύματα και επιδιώκει να επαναφέρει τη μισαλλοδοξία και τον τρόμο στην καθημερινότητα των ευρωπαίων πολιτών. Ο φόβος καθιστά διαχειρίσιμες τις κοινωνίες και αυτό κάποια κέντρα το γνωρίζουν πολύ καλά και φροντίζουν να το χρησιμοποιούν, προκειμένου να προωθήσουν τα φονταμενταλιστικά τους ιδεώδη.

  Κάπου μέσα σε όλα αυτά εν τω μεταξύ, χάσαμε και τον Πρόεδρο και βρεθήκαμε ξαφνικά αντί να ψάχνουμε το φλουρί στην βασιλόπιτα, να ψάχνουμε τον καταλληλότερο Πρωθυπουργό. Τουλάχιστον, ήρθε επιτέλους η ώρα να σκάσει λίγο το χειλάκι μας, γιατί ως γνωστό  στις εκλογές δίνονται συνήθως τα καλύτερα σώου.

  Μόλις λίγες εβδομάδες έχουν συμπληρωθεί από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου και τα έχουμε δει όλα. Γραφικοί γυρολόγοι της πολιτικής να κάνουν άλματα από τα αριστερά στα δεξιά -και το αντίστροφο- με μοναδική ψυχραιμία και φυσικότητα. Όλα μια ιδέα είναι άλλωστε. Ανεξάρτητοι διαμαρτυρόμενοι και… αρειμανίως καταγγέλλοντες τα μνημόνια να τρέχουν να συστρατευθούν με τη μνημονιακή κυβέρνηση, που μετά βδελυγμίας αποκήρυσσαν μέχρι πρότινος, και να φωτογραφίζονται χαμογελαστοί. Όλοι μια παρέα είμαστε σου λέει, κι αν είπαμε μια κουβέντα παραπάνω....

  Σκληρά παζάρια να διεξάγονται, πάνω και κάτω από το τραπέζι, ανάμεσα σε υποψήφιους και πολιτικά κόμματα για μια θέση στις εκλογικές λίστες. Τον παραδοσιακό πόλεμο παρασκηνίου σε όλο του το μεγαλείο για την επιλογή των «αρίστων». Αλίμονο αν δεν διαφυλάξουμε άλλωστε τα ιερά και όσια αυτού του τόπου.  Την νεκρανάσταση «σωτήρων» του παρελθόντος, που επιθυμούν διακαώς να μας σώσουν ακόμα λίγο, γι αυτό και μόλις είδαν την ευκαιρία μπροστά είπαν να σπεύσουν για να εξασφαλίσουν κι αυτοί μια θέση στο σκηνικό της επόμενης μέρας. Το παν είναι να μπορείς να αυτό-πλασάρεσαι  σε αυτή τη ζωή.

  Όμως το δυνατότερο σημείο σε αυτή την προεκλογική αναμέτρηση, είναι η εκστρατεία φόβου και τρομοκράτησης που έχει στηθεί και αναπαράγεται σε κάθε ευκαιρία. Αγωνιζόμενοι να γαντζωθούν στις θέσεις τους οι πρωτεργάτες της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα μας, και όλοι εμείς μαζί της, κάνουν το παν για να πείσουν ότι χωρίς αυτούς θα είναι χειρότερα. Πόσα περιθώρια χειροτέρευσης πια έχουμε ακόμα, δεν το γνωρίζω. Εφιαλτικά σενάρια καταστροφής για την επόμενη μέρα, προσπαθούν να απομακρύνουν τον νουνεχή πολίτη από το να διαπράξει το απευκταίο μπροστά στην κάλπη. Η σκληρή λιτότητα μεταμφιέζεται σε αναπτυξιακή πορεία, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων γίνονται με μιας αυξήσεις. Μέχρι και ο αγαπημένος μου ΕΝΦΙΑ κινδυνεύει με μείωση ξαφνικά….για τέτοιο τρελό πανηγύρι μιλάμε.

  Κι αυτά είναι μόνο τα highlights. Τέτοια καταστροφολογία δεν θυμάμαι να έχω ξαναζήσει άλλη φορά. Από τη μια προπαγανδίζεται το success story και από την άλλη είμαστε έτοιμοι να πέσουμε στον γκρεμό της Ευρώπης και να μας καταθέτουν στεφάνια. Ναι το άκουσα κι αυτό και δεν πίστευα στα ίδια μου τα αυτιά. Γιατί η ανάπτυξη έχει κι αυτή τις προτιμήσεις της. Δεν κάνει με όποιον να ναι…

  Μόνο που κάτι δεν υπολογίζουν καλά οι αδίστακτοι εμπνευστές των φθηνών τρομο-σεναρίων. Ο φόβος μπορεί να κάνει τη δουλειά του –που λέγαμε και πριν- στη χειραγώγηση των μαζών για κάποιο διάστημα, δεν αποτελεί ωστόσο οδηγό επιβίωσης. Και δεν μπορεί να αναχαιτίσει για πολύ καιρό τη δίψα του κόσμου για αλλαγή σελίδας. Κι αυτό γιατί με τον φόβο δεν μπορείς να ζήσεις και να δημιουργήσεις. Πολύ απλά, γιατί έχεις πεθάνει και δεν το ξέρεις.

  Προσωπικά, μέσα σ’ αυτό το εξαιρετικά νοσηρό κλίμα, αρνούμαι να υποχωρήσω υπό το κράτος του φόβου και της τρομολαγνείας που κάποιοι αγωνίζονται να εδραιώσουν. Κι αυτό γιατί δεν επιτρέπω σε κανένα θλιβερό απολίθωμα της παλαιοκοματίλας να  χειραγωγεί τις δικές μου δυνάμεις, για να εξασφαλίσει μια ζεστή θεσούλα και μια ακόμα πιο παχυλή αμοιβή, την επόμενη μέρα. Έπαψα να πιστεύω –εδώ και λίγα χρόνια- σε ιστορίες με δράκους και μπαμπούλες και επιμένω να αγνοώ επιδεικτικά τα φθηνά σενάρια καταστροφής. Προτιμώ να ελπίζω και να αγωνίζομαι για κάτι καλύτερο, από το να φοβάμαι το χειρότερο.

  Γι αυτό και διατηρώ μέσα μου την πεποίθηση ότι το βαθύτερο σκοτάδι, αυτό που βρίσκεται μια ανάσα πριν την ανατολή, το διαδέχεται πάντα ένα λαμπερό Φως

 

 

 

Ολοκληρώθηκε το Πρόγραμμα Ενημέρωσης

Κατηγορία Σπογγαλιεία
Μετά από διήμερες εργασίες της Αυστραλιανής Αντιπροσωπείας

ΑΡΧΑΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ...ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

  Καθώς με κομμένη την ανάσα εδώ και καιρό περιμένουμε να βγει από τον Τύμβο ο Μέγας Αλέξανδρος με όλο του το μεγαλείο και να μας χαιρετήσει, καθώς όλο αυτό το καλοστημένο επικοινωνιακά σίριαλ εθνικής υπερηφάνειας και ανάτασης παίζει καθημερινά και αδιαλείπτως στα δελτία των οκτώ… πιάνω τον εαυτό μου ασυναίσθητα να ψάχνει να εντοπίσει το πολιτιστικό αποτύπωμα του νεοέλληνα.

  Πουλάμε τα καλοκαίρια ήλιο και θάλασσα χωρίς καν να μας ανήκουν, επειδή απλώς έτυχε να τα βρούμε άφθονα σε αυτό τον τόπο. Χαιρόμαστε να είμαστε τα «γκαρσόνια της Ευρώπης», κάτι που μερικά χρόνια πριν ακουγόταν ως εφιαλτικό σενάριο για την κατεύθυνση της οικονομικής μας ανάπτυξης. Προσπαθούμε τα τελευταία χρόνια απλώς και μόνο να τη βολέψουμε… Να πληρώσουμε λογαριασμούς, φόρους, έξτρα χαράτσια που κανείς μας δεν καταλαβαίνει από πού και γιατί προέκυψαν, να αντεπεξέλθουμε σε αμέτρητες υποχρεώσεις-υποχρεώσεις-υποχρεώσεις.

  Αν θέλαμε να διατηρήσουμε κάτι σε μια κάψουλα του χρόνου για τις επόμενες γενιές, αναρωτιέμαι τι θα ήταν άραγε αυτό… Ίσως μια λίστα με επιφανείς φοροφυγάδες που εδώ και δεκαετίες επιτελούν συστηματικά και ανενόχλητα το έργο τους. Μια ποικιλία από ανίκανους και ανερμάτιστους πολιτικούς κάθε χρώματος και απόχρωσης, που δούλεψαν πολύ σκληρά προκειμένου να αφανίσουν αυτή τη χώρα από το χάρτη, εξυπηρετώντας αναμφίβολα συμφέροντα απολύτως δικά τους. Ίσως ένα μνημόνιο, δείγμα του πόσο εύκολα μπορεί να φτάσει στο οικονομικό τέλμα και την κοινωνική αποσάθρωση μια χώρα,  μπορεί μια επαναστατική ρύθμιση για κόκκινα δάνεια ή ακόμα και ένα λογαριασμό του περιβόητου ενφια, ως μνημείο απροκάλυπτης και ληστρικής επιδρομής στις περιουσίες των πολύπαθων μικρομεσαίων. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο…

  Και δυστυχώς, δεν μπορώ να βρω πού αλλού χτυπά η καρδιά του νεοέλληνα πλέον, εκτός από τα γκισέ των τραπεζών. Άνθρωποι που δούλεψαν και δουλεύουν σκληρά μια ζωή, μαζεύουν ό,τι έχει απομείνει  από τις πενιχρές οικονομίες τους και συνωστίζονται με αγωνία στις ουρές προκειμένου να ξε-πληρώσουν την αθλιότητα στην οποία μας έφεραν οι εμπνευσμένοι πολιτικοί ηγέτες που πέρασαν από αυτή τη χώρα.

  Αυτοί που τη λεηλάτησαν και ακόμα ξεσκίζουν τις σάρκες της προσπαθώντας να ικανοποιήσουν με κάθε τρόπο, τον αδηφάγο κανιβαλισμό των συνεταίρων δανειστών. Αυτούς που έχουμε τοποθετήσει ως δήθεν θεματοφύλακες των εθνικών μας συμφερόντων κι οι οποίοι απλά περιορίζονται στο να μας μεταφέρουν –ως απλοί υποτακτικοί- τις απαιτήσεις των «εταίρων» μας, στα αμέτρητα τους ταξίδια με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος.

  Δεν βλέπω πραγματικά πού μπορεί λοιπόν κανείς να εντοπίσει σήμερα το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Πού βρίσκει την απαράμιλλη καλλιτεχνική έκφραση, όπως αυτή αποτυπώνεται σε ένα αρχαίο ψηφιδωτό ή στην αισθητική τελειότητα μιας καρυάτιδας. Πού βρίσκεται τελικά θαμμένη η δημιουργική πνοή του νεοέλληνα και ποια αρχαιολογική σκαπάνη θα μπορέσει να την ανασύρει από τα βάθη του τέλματος, δίνοντάς της την ευκαιρία να μεγαλουργήσει…

  Ειλικρινά με ανησυχεί που δεν μπορώ να εντοπίσω απαντήσεις σε όλα αυτά. Γι αυτό και η αποκάλυψη των θαμμένων πολιτιστικών θησαυρών του παρελθόντος, μου προκαλεί περισσότερο μελαγχολία από οτιδήποτε άλλο. Για τα περασμένα μεγαλεία που καταναλώνουμε επικοινωνιακά, ως παθητικοί δέκτες, προκειμένου να αντέξουμε την αδυσώπητη φτώχεια που μας περιβάλλει.

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version