Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τη λένε Έμα, δε χορταίνει αίμα, μένει στα βόρεια προάστια…

Αποφεύγει πεισματικά τις φωτογραφίσεις. Πολύ περισσότερο τα ποζαρίσματα. Δεν αισθάνεται μανεκέν. Είναι απλώς μια επισκέπτρια, που εργάζεται στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι». 

Τη συνέλαβα επ’ αυτοφώρω

 

Σήμερα, 5.2.12, ώρα 12:15΄, τη συνέλαβα επ’ αυτοφώρω. Ήμουνα στον κήπο και ακούω φωνή ταλαιπωρημένου πουλιού και ταυτόχρονα 5-6 κουρούνες να χαμηλοπετάνε κράζοντας, πάνω από το σημείο που φώναζε το πουλί, ενώ οι γάτες, τρομοκρατημένες, έφυγαν σαν σαΐτες. Τρέχω στον ποταμό και βλέπω την Έμα να κρατάει απ’ το λαιμό μια μαύρη κότα και να τρέχει ίσια στη βίλα της.

Έτρεξα να φέρω τη φωτογραφική μου μηχανή, δεν πρόλαβα. Όταν βγήκα έξω είχε σηκωθεί σκυλοσυναυλία λίγο πιο πάνω, απέναντι από το σπίτι της Έμας. Πήγα προς τα εκεί και είδα στον τσιμεντόδρομο φτερά της μαύρης κότας. Ανέβηκα στο σπίτι της Έμας, της φώναζα με φιλικό ύφος (αν και δεν είμαι σίγουρος ότι θα ακουγόταν τόσο φιλικό), αλλά αυτή, φοβούμενη τους παπαράτσι, ούτε το πρόσωπο της δεν έβγαλε στην πόρτα. 

Ήθελα να την έβγαζα σε αναμνηστική πόζα… Τελικά, τώρα που το σκέφτομαι, καλύτερα που δεν πρόλαβα. Δεν αποκλείεται να με τσίμπαγε ο νόμος για την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Γιατί και η σκύλα, όταν κρατάει το θήραμα της, ζει μια καθαρά προσωπική στιγμή. Άσε που σκέφτηκα κι άλλο ενδεχόμενο: Να με καταγγείλει η ιδιοκτήτρια της Έμας στο δεσπότη για διατάραξη σκυλίσιας ζωής.

«Σου ζητώ συγγνώμη εκ μέρους της»

Θυμάμαι ακόμη πόσο την πίκρανα όταν της είπα, πριν ένα-δυο μήνες, ότι η σκύλα της (μετά συγχωρήσεως) μου έφαγε μία κότα. Έσκασε στα πόδια της, η γυναίκα. Μετά από μια βδομάδα, την ξαναπήρα τηλέφωνο και αυτή τη φορά της κατάγγειλα την Έμα ότι μου έφαγε και δεύτερη κόρα. Της ήρθε κεραμίδα. Τη λυπήθηκα, και αυτό που λέω είναι ειλικρινέστατο. Την άκουσα να μου απολογείται με συντριβή ψυχής και φωνή που λόφαζε από αγανάκτηση. Στο τέλος μου είπε: «Τι να πω, κύριε Σακελλάρη. Σου ζητώ συγγνώμη εκ μέρους της». Τη δέχτηκα τη συγγνώμη, αν και εγώ θα προτιμούσα να ζητούσε συγγνώμη η ίδια η Έμα και όχι η κυρά της εκ μέρους της. Το "συγγνώμη" εκ μέρους του Α(λφα) και Β(ήτα) δεν ισχύει, αλλά…

Στην αστυνομία;

Εννοείται ότι την Έμα δεν την κατάγγειλα στην Ελληνική Αστυνομία, ούτε προφορικά. Γιατί γνωρίζω ότι δεν ασχολείται με τέτοιες υποθέσεις-τρίχες. Σιγά το αστυνομικό συμβάν: κλοπή και διακίνηση κότας! Αλίμονο! Και, εδώ που τα λέμε, έχει δίκιο. Εδώ δεν την αφήνουνε να συλλάβει τόσους και τόσους απατεώνες, τη σκύλα θα συλλάβει;

Είχα και μια αξέχαστη προσωπική εμπειρία, από την οποία αντλώ αυτά που λέω. Πήγα να καταγγείλω ότι μπήκαν στο κτήμα μου δύο σκύλοι της γειτονιάς και μου σκότωσαν γύρω στις δέκα κότες. Από την απάντηση που πήρα, κατάλαβα ότι έκανα βλακεία. Γιατί ο αστυφύλακας που είπε το απλό που δεν είχε περάσει από το μυαλό μου: «Κάνε μήνυση». Πολύ σωστά μίλησε η Αστυνομία. Ή υπάρχει νόμος ή θα το κάνουμε «γης Μαριάμ» που λένε και στην Κάλυμνο. Αλλά, με ασυγχώρητη αφέλεια σε βαθμό βλακείας, ξαναρώτησα: «Σε ποιους να κάνω τη μήνυση; Στους σκύλους; Δεν έχω τα στοιχεία των σκύλων, ούτε τα προσωπικά τους ούτε τα οικογενειακά τους». Ο αστυφύλακας τσαντίστηκε. Και με την άχαρη κουβέντα που ανοίξαμε μου έκανε και σύσταση: «Να προσέχεις γιατί έτσι και πάθει κάτι ένας ο σκύλος, θα κάτσουν επάνω σου οι ζωόφιλοι και ποιος σε σώζει»! Τότε εγώ εντελώς αυθόρμητα αποτόλμησα και τρίτη ερώτηση: «Καλά ο νόμος υπερασπίζεται τους ζωόφιλους θεωρώντας ζώα μόνο τους σκύλους, άντε και τις γάτες; Οι κότες δεν είναι ζώα; Τα αρνιά, που κι αυτά τα πνίγουν οι σκύλοι, δεν είναι ζώα; Προστατεύουν μόνο τους σκύλους;». Όμως η συζήτηση μας είχε καταντήσει μια ακαδημαϊκή σούπα και δεν είχε νόημα. Κλείσαμε το θέμα.

Στα βόρεια προάστια…

Η Έμα παρουσιάζει ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον από φιλοζωικής απόψεως. Γι’ αυτό ήθελα μια φωτογραφία της με την κότα στο στόμα. Όχι για να της κλέψω κανένα βραβείο σε διαγωνισμό φωτογραφίας. Πολύ απλά, να την προσφέρω, καδραρισμένη, στη ζωόφιλη ιδιοκτήτρια της. Η δυστυχής δεν έχει τη δυνατότητα να καμαρώσει την Έμα της. Μένει στην Πόθια, στο Σταθμό, και η Έμα στα βόρεια προάστια (που λένε…), στις υπώρειες του λόφου της Βίγλας. Μες στα πεύκα, στον καθαρό και υγιεινό αέρα. Προπάντων σε πλούσιο κοτοπουλικό περιβάλλον. Οι σκύλοι των πόλεων υποφέρουν από τη μάστιγα της κυνηγετικής ερήμωσης.

Μη μπορώντας, το λοιπόν, να κάνω κάτι καλύτερο, φωτογράφισα μόνο το αρχοντικό υπόγειο της Έμας. Εκεί που κουβαλάει τα θηράματα της. Σπέσιαλ σκυλίσια ζωή.

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις

2 σχόλια

  • Σύνδεσμος σχολίου Σταύρος Ρωμανός δημοσιεύθηκε από Σταύρος Ρωμανός

    πολύ απολαυστικό άρθρο ...
    διηγηματικό. Συγχαρητήρια

  • Σύνδεσμος σχολίου ΜΙΚΕΣ Β. ΡΗΓΑΣ δημοσιεύθηκε από ΜΙΚΕΣ Β. ΡΗΓΑΣ

    Ερχομαι αρχες Απριλιου, θα προλαβω το μνημοσυνο της κοτας;

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι έχετε συμπληρώσει όλα τα πεδία με το (*). Η Αργώ της Καλύμνου διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων πριν την ανάρτησή τους. Τα ανάρμοστα και προσβλητικά σχόλια δεν θα δημοσιεύονται.

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version