Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Αγγελική Τρικοίλη

Αγγελική Τρικοίλη

URL Ιστότοπου: E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟΣ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

 Ε λοιπόν ναι, πρέπει να ομολογήσω ότι καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες για να γράψω κάτι θετικό τον τελευταίο καιρό. Δεν μπορώ καθόλου τη μιζέρια και την αναπαραγωγή της. Δεν μου πάει η μαυρίλα και ο πεσιμισμός. Με χαλάει εντελώς να αναδεικνύουμε χίλιες φορές την ημέρα το οφθαλμοφανές και να κλαίμε όλοι μαζί. Βαριέμαι, Φτάνει !

 Δύσκολο όμως πολύ, να βρεις τη χαραμάδα από φως, μέσα σε τόσο βαθύ σκοτάδι. Το γεγονός είναι ένα. Ζούμε σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο. Χωρίς σταθερά δεδομένα, χωρίς ασφάλειες και εγγυήσεις. Βιώνουμε καθημερινά την ελεύθερη πτώση, χωρίς δίχτυ ασφαλείας. 

 Μοιάζει σαν να έχουν στραφεί ξαφνικά τα όνειρά μας εναντίον μας και μας εκδικούνται, ενώ το κοντέρ έχει μηδενίσει και όλα αρχίζουν από την αρχή, εντελώς διαφορετικά απ΄ότι τα ξέραμε ως τώρα.

  Η συλλογική μας συνείδηση υποφέρει καθημερινά και στενάζει μέσα από την ψυχολογία του Φόβου που την έχει κατακλύσει.  Φόβος για το αύριο, ανασφάλεια, αμηχανία απέναντι στις εξελίξεις. Και ο φόβος είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο δηλητήριο. Ένα καταλυτικά ισχυρό, σχεδόν καθηλωτικό  συναίσθημα τόσο για την ατομική όσο και για την κοινωνική ψυχολογία.

 Ακυρώνει την προσωπικότητα, την πρωτοβουλία και τη δημιουργικότητα του ατόμου. Διαβρώνει και διαρρηγνύει τη συνοχή του κοινωνικού ιστού, καθώς ο σκληρός αγώνας της ατομικής επιβίωσης καταργεί κάθε έννοια και «πολυτέλεια» συλλογικότητας αλλά και κοινωνικής γαλήνης. Κι ο Φόβος είναι τελικά που πολλές φορές αποδεικνύεται περισσότερο ολέθριος και επικίνδυνος από την ίδια την κατάσταση που τον έχει προκαλέσει . 

 Μέσα σε αυτό το άγνωστο τοπίο της νέας πραγματικότητας, επιβάλλεται όλοι να βρούμε και νέες ισορροπίες, αλλιώς την έχουμε πατήσει κανονικά. Μέσα από τη συνειδητοποίηση της κατάστασης μπορεί ευκολότερα να προκύψει και η αντιμετώπισή της άλλωστε.

 Θεμελιώδης νόμος λοιπόν κάθε Ολιστικής θεωρίας που σέβεται τον εαυτό της είναι πως θα πρέπει να αποδεχόμαστε όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε, να προσπαθούμε να αλλάξουμε όσα μπορούμε και να έχουμε κυρίως τη διορατικότητα να διαχωρίζουμε τα μεν από τα …Δεν. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

 Να συνειδητοποιήσουμε ότι η ουσιαστική ευτυχία και συναισθηματική μας γαλήνη, είναι καταστάσεις περισσότερο εσωτερικές τις οποίες μπορούμε -με φιλότιμες βέβαια προσπάθειες- να  κατακτήσουμε όσο κι αν ακούγεται περίεργο, ανεξάρτητα από τους εξωγενείς παράγοντες. Τα γεγονότα άλλωστε μας επηρεάζουν μόνο στο βαθμό που τα αφήνουμε να το κάνουν.

 Να αποδεχθούμε μια και καλή, την ύπαρξη του Αγνώστου στη ζωή μας. Αλλιώς, του αστάθμητου παράγοντα, του X-Factor που λένε και στα ριάλιτυ. Έτσι κι αλλιώς, ακόμα και όταν κάνουμε σχέδια, αυτά μια χαρά μπορούν να ανατραπούν από τη μια στιγμή στην άλλη.  Ακόμα και όσα νομίζουμε ότι γνωρίζουμε μπορούν άνετα να μας διαψεύσουν. Άνθρωποι και καταστάσεις μπορεί να παρουσιάσουν ξαφνικά μια άλλη, διαφορετική τους πλευρά από ότι ήδη ξέραμε. Η σιγουριά μας δηλαδή, σε κάθε της μορφή, είναι ουσιαστικά μια ουτοπία αν το καλοσκεφτούμε. Οπότε τι είχαμε τι χάσαμε.

 Να δούμε τη θετική πλευρά των γεγονότων , έστω κι αν αυτή είναι η περισσότερο αθέατη , και να αναζητήσουμε τελικά μέσα στο ίδιο το πρόβλημα, τον σπόρο της λύσης του.  Μπορεί να είναι για όλους μας ένα καλό μάθημα αυτοκριτικής, αυτογνωσίας και ….αυτορρύθμισης γενικώς με βάση τα νέα δεδομένα.

  Κι εν πάση περιπτώσει, αν δεν σας φαίνεται να λειτουργεί στην πράξη τίποτα από όλα αυτά, τότε όλοι μαζί ραντεβού στον ψυχολόγο για ……επαναπροσδιορισμό και ενδοσκόπηση, που λέει και η φίλη μου η Ελ. Ακρίτα .

ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΗ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

  Μπήκε ο Σεπτέμβρης και να μην ξεχάσω να στείλω τις ευχές μου στο Σοσιαλιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τα γενέθλιά του !  Να τα εκατοστήσει τα χρόνια, όχι τα μέτρα να εξηγούμαστε, αν και κάτι μου λέει πως τον έχει ξεπεράσει προ πολλού  αυτό τον αριθμό.

   Πόσο τη θαύμασα κι αυτή την ομιλία του Γιώργου, δεν λέγεται. Μου θύμισε εκείνες τις παλιές καλές αποστειρωμένες προεκλογικές ομιλίες όπου κανείς πολιτικός δεν πιστεύει αυτά που διαβάζει και κανένας πολίτης δεν πιστεύει αυτά που ακούει. Αλλά για κάποιο λόγο στο τέλος είναι όλοι ενθουσιασμένοι… Τι Νέα Εποχή, τι ανάπτυξη, τι προοπτικές που μας ανοίγονται για το μέλλον και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα … Πως είναι η πραγματικότητα δηλαδή…καμία σχέση ! Αλλά δεν βαριέστε κανείς δεν είναι τέλειος.

  Μπήκε ο Σεπτέμβρης και πρέπει να θυμηθώ να συνταχθώ με την… ήπια προσαρμογή .  Τέλος οι χαλαρές διακοπούλες και τα σούρτα-φέρτα.  Τέλος οι άδειες, τέλος οι αναβολές, τέλος τα ψέματα με λίγα λόγια. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, εκεί να τη νιώσει στο πετσί του την προσαρμογή στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας.

  Η συνταγή άλλωστε είναι απλή : Μηδέν υποδομές, μηδέν σχεδιασμός, περισσότερες  ώρες εργασίας και μείωση αποδοχών. Εξαιρετικά εμπνευσμένο σχέδιο το βρίσκω, απορώ πώς δεν το είχε σκεφτεί κανείς μια ώρα αρχύτερα, μήπως και βλέπαμε μια άσπρη μέρα. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά για την ανάπτυξη που καραδοκεί ….

  Μου τα έλεγε εδώ και χρόνια ο Καζαντζάκης και δεν τον πίστευα… Το να μετουσιώνεις το αναπόφευκτο σε δική σου ελεύθερη βούληση είναι ο μόνος ανθρώπινος δρόμος για τη λύτρωση… έλεγε, αλλά τότε δεν μπορούσα να καταλάβω πού το πάει… Δεν ξέρω αν είχε υπ όψη του το Μνημόνιο που μας έτυχε ως συμφορά ή το Μεσοπρόθεσμο που μας πλασάρανε ως λύτρωση, καταλαβαίνω όμως ότι κάτι πρέπει να  ήξερε παραπάνω. Και δυστυχώς ήρθε η ώρα να επιβεβαιωθεί.

  Οπότε, όπως έχουν τα πράγματα στην παρούσα φάση,  μάλλον δεν μας μένει άλλη λύση από το να το μετουσιώσουμε επιτέλους αυτό το περιβόητο αναπόφευκτο που μας προέκυψε και να κάνουμε πως σφυρίζουμε αδιάφορα... Να θέλουμε αυτά που έχουμε και να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τον πειρασμό του να έχουμε αυτά που θέλουμε… Μπερδεμένο λίγο βέβαια, αλλά αν το καλοσκεφτούμε ίσως δε υπάρχει άλλη λύση. Ή ίσως αυτό θα πρέπει να πιστεύουμε.

  Άλλωστε σε αυτό το κράτος δικαίου που ζούμε, όπου κανείς υπεύθυνος δε λογοδοτεί και δεν τιμωρείται ποτέ για τις παρανομίες του, όσο εξόφθαλμες κι αν είναι, ο «λογαριασμός» μοιραία μετακυλύεται σε όλους εμάς τους απλούς θεατές αυτής της κακο- παιγμένης φαρσοκωμωδίας. Και η ζωή συνεχίζεται.

  Ήρθε ο Σεπτέμβρης και με το τέλος της αθωότητας έρχεται πάντα η ώρα για νέα ξεκινήματα. Νέα δεδομένα, νέες προσπάθειες, νέες ελπίδες, σε πείσμα όλης αυτής της μαυρίλας που μας περιβάλλει. Αξιοποιώντας όσο γίνεται το παρόν, το όποιο παρόν, και προσβλέποντας πάντα σε ένα καλύτερο μέλλον.

  Καλό χειμώνα δεν θα ευχηθώ, γιατί εκνευρίζεται η Πόπη…

Θα ευχηθώ όμως σε όλους Καλή Αρχή . Σε καθένα για την δική του αρχή…

ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Κατηγορία My Blog - Αγγελική Σ. Τρικοίλη

Στην καρδιά του καλοκαιριού, δεν υπάρχουν άλλοθι. Ο χρόνος κυλά αργά, οι υποχρεώσεις λιγοστεύουν, ο ήλιος και η θάλασσα συνθέτουν το κατάλληλο σκηνικό για νέους έρωτες…

  Όχι όμως μόνο γι αυτούς που γεννιούνται και σβήνουν στην άμμο, αλλά και γι αυτούς που ζουν για πάντα στις σελίδες ενός καλού λογοτεχνικού βιβλίου.

  Μυθοπλασία, ή ιστορικές καταγραφές, ρομαντισμός ή ρεαλισμός, φιλοσοφία ή ψυχανάλυση ό,τι κι αν είναι αυτό που μπορεί ο καθένας να ψάχνει μέσα στις σελίδες τους.. τα βιβλία λένε πάντα την αλήθεια.

  Προσπερνώντας λοιπόν μετά βδελυγμίας ανεκδιήγητους διαχωρισμούς του τύπου  καλοκαιρινά ή μη αναγνώσματα, «γυναικεία» και μη λογοτεχνία -λες και το γυναικείο φύλο αποτελεί πνευματική μειονότητα και γι αυτό το λόγο θα πρέπει να τρέφεται αποκλειστικά με εύπεπτα σκουπίδια- προτείνω μια σειρά από λογοτεχνικά αριστουργήματα, που απευθύνονται απλά και μόνο σε σκεπτόμενους ανθρώπους, οι οποίοι κατανοούν και αντιλαμβάνονται την έννοια της ψυχαγωγίας, ως αγωγή της ψυχής…  

  Βιβλία, που η επαφή μου μαζί τους με ενθουσίασε, με σημάδεψε, με έμαθε να σκέφτομαι και να βλέπω τον κόσμο αλλιώς… Οι προτάσεις και η κατηγοριοποίηση είναι καθαρά… απόσταγμα προσωπικής τριβής και εμπειρίας και ως εκ τούτου ασφαλώς απόλυτα υποκειμενικές.

  Ξεκινώντας λοιπόν από Τα Κλασικά της ελληνικής λογοτεχνίας, προτείνω ανεπιφύλακτα τον ανυπέρβλητο Νίκο Καζαντάκη. Η σειρά των Ταξιδιωτικών του εμπειριών, εκτός του ότι ταιριάζουν με το καλοκαίρι, προσφέρουν στον αναγνώστη την μοναδική εμπειρία των απαράμιλλων περιγραφών του Ν. Καζαντζάκη, τη γλαφυρότητα στο λόγο και τη ζωντάνια στην αποτύπωση. Επίσης ο Καπετάν Μιχάλης, αποτελεί ένα κλασικό και διαχρονικό μυθιστόρημα με αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα, στο οποίο παρουσιάζεται η ζωή στην Κρήτη κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι σχέσεις Ελλήνων και Τούρκων καθώς σκιαγραφείται  η ηθογραφία μιας ολόκληρης εποχής.

  Από τα Κλασικά της ξένης λογοτεχνίας, Ο Γέρος και η Θάλασσα του Ερ. Χέμινγουει είναι μια ενδιαφέρουσα καλοκαιρινή επιλογή, καθώς και μια μεγάλη στιγμή στην παγκόσμια λογοτεχνία. Γραμμένο με απλή γλώσσα, περιγράφει τη σκληρή μάχη ενός ηλικιωμένου ψαρά με ένα τεράστιο ξιφία, που έχει πιαστεί στα δίκτυα του και περνάει με τον αλληγορικό αυτό τρόπο το  διαχρονικό μήνυμα, ότι ο άνθρωπος  μέσα από τον συνεχή αγώνα του για επιβίωση, μπορεί κάποιες φορές να καταστρέφεται, ποτέ όμως δεν νικιέται.

  Ο Λ. Τολστόι μας έχει δώσει το κλασικό Πόλεμος και Ειρήνη. Μπορεί να μην αποτελεί το πιο ανάλαφρο καλοκαιρινό ανάγνωσμα, θεωρείται όμως από πολλούς το μεγαλύτερο μυθιστόρημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Σε αυτό το μνημειώδες έργο εξιστορείται η εκστρατεία του Ναπολέοντα εναντίον της Ρωσίας, ο πατριωτισμός και η αντίσταση του ρωσικού λαού, παράλληλα με την αμεριμνησία που επικρατούσε την ίδια εποχή στα σαλόνια της αριστοκρατίας

  Περνώντας σε περισσότερο… Φιλοσοφημένες καταστάσεις, δεν θα μπορούσα ποτέ να παραλείψω τον αγαπημένο μου  Πάολο Κοέλο. Ο πρώην χίπης από τη Βραζιλία, έχει καταφέρει να αφήσει το μοναδικό προσωπικό του στίγμα  στη σύγχρονη λογοτεχνία, να κάνει τρελές πωλήσεις και να  επηρεάσει με τη σκέψη του τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Ανεπιφύλακτα προτείνω Το Ημερολόγιο ενός Μάγου, που είναι και το πρώτο του βιβλίο, στο οποίο καταγράφει προσωπικές εμπειρίες από το προσκύνημά του στο ναό του Σαντιάγο της Κομποστέλα. Πολύ αξιόλογα επίσης : Στις Όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα κι έκλαψα, τα Έντεκα Λεπτά και η Μάγισσα του Πορτομπέλλο. Έχοντας ασπαστεί το Χριστιανισμό, μελετώντας  παράλληλα τη δύναμη του μυστικισμού και τα διαχρονικά διδάγματα των ανατολικών φιλοσοφιών, συνθέτει μέσα από τη μυθοπλασία και τις προσωπικές του εμπειρίες ζωής, ένα μοναδικό μοντέλο σκέψης και αντίληψης του κόσμου, που αναμφίβολα αξίζει τον κόπο. 

  Στα Ψυχαναλυτικά τώρα, μια σύγχρονη μορφή της ψυχανάλυσης μας έχει χαρίσει μοναδικά έργα. Ο καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ Ίρβιν Γιάλομ έγινε ευρύτερα γνωστός με το πρώτο του λογοτεχνικό βιβλίο Όταν έκλαψε ο Νίτσε. Σε μια σύνθεση μυθιστορηματικής βιογραφίας και ψυχανάλυσης, περιγράφει μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας, η οποία εκτυλίσσεται στη Βιέννη του 19ου αιώνα. Στο ίδιο μοτίβο και Η Θεραπεία του Σοπενάουερ. Όλα του τα λογοτεχνικά βιβλία αποτελούν ιστορίες ψυχοθεραπείας και -ουσιαστικά-προέκταση του διδακτικού του έργου. Για όσους ενδιαφέρονται για τα βαθύτερα μυστήρια της ψυχής.

  Μόδα έχουν γίνει επίσης τον τελευταίο καιρό και τα βιβλία της Αυτό-βελτίωσης με πρωτοπόρους τους αμερικανούς. Ίσως να ευθύνονται τα σύγχρονα αδιέξοδα γι αυτό… Όταν δεν υπάρχουν αλλού απαντήσεις μπορεί κανείς να ελπίζει στη δύναμη της θετικής σκέψης και του θετικού οραματισμού.  Όπως και να είναι, δεν έχετε τίποτα να χάσετε.

  Το Μυστικό της Ρόντα Μπερν έχει κάνει αίσθηση και πολλές χιλιάδες πωλήσεις σε όλο τον κόσμο. Η ίδια και τα βιβλία της έχουν φανατικούς υποστηρικτές που ισχυρίζονται πως αλλάζοντας τρόπο σκέψης, όπως προτείνεται στο βιβλίο, άλλαξε ριζικά και η ζωή τους.

  Πολύ γνωστός και με φανατικούς αναγνώστες επίσης ο Ρ. Νατζέμι με την Ψυχολογία της Ευτυχίας και ο Ντ. Τσόπρα με τους Επτά Πνευματικούς Νόμους της Επιτυχίας. Πρόσφατα εκδόθηκε και από μια ελληνίδα την Άλκ. Αγιωργίτη το Ευτυχία Τώρα, ένα εγχειρίδιο αυτό –διαχείρισης ουσιαστικά που προτείνει μεθόδους οι οποίες υπόσχονται να μας οδηγήσουν στην προσωπική επιτυχία. Πέρα από το χορό των εκατομμυρίων που έχει στηθεί τελευταία γύρω από τη βιομηχανία αυτό-βελτίωσης, γεγονός παραμένει ότι ακόμα και η ζωή κάποιες φορές χρειάζεται οδηγίες χρήσεις….Οπότε γιατί όχι.

  Φυσικά επιλογές υπάρχουν άπειρες και για όλα τα γούστα, αρκεί να υπάρχει διάθεση. Το σίγουρο πάντως είναι πως με ένα βιβλίο στα χέρια μπορεί να βρεί κανείς  πολύ περισσότερα από όσα ψάχνει.

  Ίσως ακόμα και μια αγάπη που δεν θα διαρκέσει μόνο όσο το καλοκαίρι ...

Θραύση κάνουν τα τουρκικά σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση τον τελευταίο καιρό. Εν μέσω θερινής περιόδου παρακολουθούμε μια άνευ προηγουμένου επέλαση τουρκικών σειρών στις οθόνες μας, η πληθώρα των οποίων καθιστά σχεδόν αδύνατο το να αποφύγει κανείς να παρακολουθήσει κάποιο απ΄ όλα αυτά έστω και από σπόντα.

Φθηνά προϊόντα μαζικής υποκουλτούρας, ύπουλοι μηχανισμοί εθνικιστικής προπαγάνδας ή μέσα ενός εξελιγμένου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού, το γεγονός  παραμένει ότι έχουν μεγάλη απήχηση στο ευρύ κοινό, αντίστοιχη απήχηση στους καναλάρχες-επιχειρηματίες που βλέπουν να εισρέει ζεστό χρήμα από τη διαφήμιση σε δύσκολους καιρούς και αυτό φυσικά κάτι θα πρέπει να σημαίνει .

Βέβαια ενώ οι τηλεθεάσεις κτυπάνε κόκκινο τρελαίνοντας τα μηχανάκια της AGB, υπάρχει και η -σεμνή πλην τίμια- πολεμική ρητορική εναντίον τους, έτσι για να μην νιώσουμε ως έθνος ότι παραδινόμαστε άνευ όρων στον εχθρό.

Οι  πνευματικοί  άνθρωποι της χώρας μας, είδος σπάνιο και προς εξαφάνιση, δηλαδή πανελίστες, τηλεκριτικοί, τηλεμαϊντανοί, αποτυχημένοι ηθοποιοί, κατά φαντασία καλλιτέχνες και λοιποί… συγγενείς, που  επαγρυπνούν στις επάλξεις για την πολιτιστική ακεραιότητα της πατρίδας μας, είναι αυτοί που συνήθως τα καταδικάζουν απερίφραστα και εξακοντίζουν μύδρους εναντίον τους. Το αν επιδιώκουν να προασπίσουν συντεχνιακά συμφέροντα, το αν θα εποφθαλμιούσαν στην πραγματικότητα μια καριέρα σε ανάλογη παραγωγή, ή το τι τελικά παρακολουθούν στην τηλεόραση …. φυσικά ελέγχεται .

 Ωστόσο, αν προσπεράσει κανείς την εγγενή (και μάλλον ξεπερασμένη πια) στο ελληνικό DNA αποστροφή προς το προϊόν λόγω ονομασίας προέλευσης, καθώς και την εγκεφαλικά  προγραμματισμένη καχυποψία, λόγω των γνωστών ιστορικών καταλοίπων, θα δυσκολευτεί να βρει σε τι πραγματικά διαφέρουν από αντίστοιχα προϊόντα της δυτικής και δυτικοτραφούς βιομηχανοποιημένης κουλτούρας,  που συνήθως καταναλώνουμε ασμένως αβίαστα και αβασάνιστα.   

Ίσως μάλιστα η αυθεντικότητα που τα χαρακτηρίζει  να αποτελεί και το βασικότερο κλειδί της επιτυχίας τους. Δεν προσποιούνται κάτι που δεν είναι, «πουλάνε» έναν διαφορετικό πιο χαλαρό τρόπο ζωής -τον δικό τους- σαφώς και προφανέστατα ωραιοποιημένο, (αλλά αυτό δεν είναι τελικά το ζητούμενο στην τέχνη;) διαφορετικές αξίες από ό,τι συνήθως  παρακολουθούμε -και συχνά ακολουθούμε- στις αμερικάνικες παραγωγές και το αποτέλεσμα είναι πως οι έλληνες τελικά αυτό το επιβραβεύουν γενναιόδωρα με υψηλά νούμερα τηλεθέασης .

Μήπως λοιπόν μέσα στη γενικότερη κρίση αξιών που ζούμε, έχουμε αρχίσει ενσυνείδητα ή όχι να αμφισβητούμε, να επαναπροσδιορίζουμε και να απομακρυνόμαστε διακριτικά από τα δυτικά πρότυπα που πάντα προσπαθούσαμε να φτάσουμε ;

Μήπως τελικά ανήκουμε περισσότερο στην Ανατολή ;

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version