Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

ΔΑΝ. ΖΕΡΒΟΣ: Διάγγελμα νεοεκλεγμένων Δημάρχων το 1864

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Σε ένα από τα βιβλία πρακτικών της Δημογεροντίας, που είχα την ευκαιρία να φωτογραφίσω το Καλοκαίρι του 2010, διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο.

ΣΩΤ. ΚΥΠΡΑΙΟΣ: Μουσικό ήθος

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Η έννοια του μουσικού ήθους συνδέεται με την αντίληψη, ότι η μουσική μπορεί να ασκεί επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου.

ΣΚ. ΔΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: Η ιστορική απόφαση

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Από τη σύνοδο κορυφής της ευρωζώνης

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΜΠΙΛΛΗΡΗ: Για τον δάσκαλο μου

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Υπήρξα μαθήτρια του  αείμνηστου  Γιώργου  Κορφιά  την τριετία 1976-1979 στις τρεις τελευταίες τάξεις του τότε πρακτικού τμήματος του εξαταξίου Νικηφορείου  Γυμνασίου Καλύμνου.

   Σίγουρα ο λόγος μου θα είναι φτωχός για να περιγράψει ένα τόσο πληθωρικό δάσκαλο.

  Αν μιλούσα με τεχνική ορολογία θα έλεγα ότι είναι, ( με δυσκολεύει το «ήταν») ένας δάσκαλος «παλιάς κοπής»,  ακριβώς όπως τα μάρμαρα παλιάς κοπής:        

  Ακριβή πρώτη ύλη, με όλη την παλέτα του γήινου χρυσού στην επιφάνεια,  σταθεροποιημένη  από την πατίνα του χρόνου. Ένα  σχεδόν σπάνιο  αυθεντικό υλικό. 

   Οταν μπήκε  για πρώτη φορά στην τάξη,  περιβαλλόταν από την αύρα  του θρύλου, που μας προκαλούσε προκαταβολικά δέος για Την αδιαμφισβήτητη επιστημονική του επάρκεια και όχι μόνο.

  Στην πορεία γνωρίσαμε  τον δάσκαλο των αντιθέσεων:

  Απαιτητικό αλλά και υπομονετικό,  αυστηρό αλλά με αφοπλιστικό χαμόγελο. Σκωπτικό και περιπαικτικό στα ανεπίτρεπτα λάθη μας,  απογειωτικά ενθαρρυντικό στην επιμελημένη εργασία και προσπάθεια.

  Έναν άνθρωπο παθιασμένο με την επιστήμη του,  που μας πίεζε  να εμβαθύνουμε στα νεοελληνικά κείμενα, χρησιμοποιώντας κάθε πρόσφορο μέσο.  Με παραστατικότητα,   εκφραστικότητα,   κίνηση,  μα τόση κίνηση,  γύρω μας, μπροστά μας,  πάνω από τα κεφάλια μας, παντού, οργώνοντας κυριολεκτικά την τάξη,   έφτανε να δραματοποιεί κυριολεκτικά  ελληνικά πεζά και ποιήματα - ένας άνθρωπος για όλους τους ρόλους-  για να ακονίσει  το μυαλό μας και να κρατήσει το ενδιαφέρον μας.

    Ηταν ο δάσκαλος  που μας δόθηκε ακαταπόνητος, που επέμενε να παρακινεί  μαθητές της θετικής κατεύθυνσης  όπως εμείς,  όχι απλώς να διεκπεραιώσουμε αξιοπρεπώς  τα θεωρητικά μαθήματα του,  αλλά να αποκτήσουμε οπωσδήποτε την γνώση που κυριολεκτικά φύτευε στα κεφάλια μας.  

   Τα αρχαία ελληνικά  δεν ήταν για μας το παρωχημένο απεχθές μάθημα με την εμμονή στην μετάφραση  και τους γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες.  Ηταν το μάθημα που μετουσιώθηκε σε νόημα, σε ιδέες.  Ηταν άρωμα,  ήταν φιλοσοφία. Ηταν αφορμή  για κοινωνικούς και πολιτικούς σχολιασμούς με αλλεπάλληλες  αντιπαραβολές των σύγχρονων γεγονότων με όσα περιέγραφε ο Θουκυδίδης και ο Πλάτωνας.  Ηταν απόλαυση!   

   Εκείνο όμως  με το οποίο  επηρέασε καθοριστικά  την ζωή μας ήταν κάτι περισσότερο και ουσιαστικότερο.

    Ο  δάσκαλος μας κατάφερε να μας μεταλαμπαδεύσει  την φοβερή απέχθεια του στην μονομέρεια. Να μας παρακινήσει να κοιτάζουμε  πέρα από το σχολικό βιβλίο και την εξεταστέα ύλη.  Μας ήθελε ανήσυχους,  συναισθηματικούς, εκφραστικούς, μαχητές  των πανανθρώπινων αξιών.  Ανοιξε  τους ορίζοντες μας.  Μας έδειξε  δρόμους  την ολοκλήρωση της προσωπικότητας μας.

   « Επιστήμονας  παιδί μου δεν είσαι,  μας έλεγε αν δεν ξέρεις ελληνικά, αν δεν έχεις επαφή με την  ελληνική γραμματεία,  αν δεν έχεις σφαιρική γνώση και καλλιέργεια»  

    Χιλιοειπωμένη επωδός του  το κριτήριο για να θεωρηθεί κάποιος  άριστος μαθητής:   «20 στα μαθηματικά,  20 και στα αρχαία! »  

    Αυτή η επωδός ήταν για μένα, όπως και για πολλούς άλλους μαθητές του, σημείο αναφοράς,  αφετηρία ευγενούς άμιλλας,  το δάκτυλο που έδειχνε τον δρόμο  για την ικανοποίηση της  απαίτησης του δασκάλου.    

    Ηταν ο πήχυς που πάντα έβαζε ψηλά. Το ταξίδι,  με τελικό προορισμό  την επιβράβευση που περιμέναμε από την φλογερή ματιά του και τον λόγο του.  

    Χρωστάμε πολλά  στον δάσκαλο μας όλοι εμείς οι μαθητές του για ό,τι  είμαστε σήμερα. Είμαστε τυχεροί όσοι τον ζήσαμε.

    Και ο πόνος  από τον χαμό του μεγαλώνει και μεταλλάσσεται σε μεγάλη πίκρα, γιατί κατά βάθος όλοι μας ξέρουμε  ότι τέτοιοι εμπνευστικοί δάσκαλοι μόνο φεύγουν,  χωρίς δυστυχώς για τα παιδιά μας,  να αναπληρώνονται.  (επικήδειος, 13.8.2011)

                                                         Κάλυμνος 7 Αυγούστου 2011

  Αγαπητέ κ. Τρικοίλη

          Με μεγάλο ενδιαφέρον και προσήλωση παρακολούθησα κι εγώ, μαζί με πολύ κόσμο, την εκδήλωση της Ιεράς Μητροπόλεως μας για τα εκατονπενήντα έτη από της οικοδομήσεως του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού του Σωτήρος Χριστού Καλύμνου  και τη σχετική ομιλία σας της Τετάρτης, 3/8 2011, καθώς και την άξια βράβευσή σας, τα οποία πραγματοποιήθηκαν μέσα στον ιστορούμενο ι.ν. του Σωτήρος  Χριστού –άριστη η επιλογή του χώρου της εκδήλωσης.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΙΑΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΜΝΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΝΑΟΥ

       Την Τετάρτη 3-8-2001,και στα πλαίσια του εορτασμού για τα 150 χρόνια από την ανέγερση του ι. Μητροπολιτικού ναού του Σωτήρος Χριστού, πραγματοποιήθηκε από τον πρωτοψάλτη του, κ. Σακελλάρη Τρικοίλη, ομιλία με θέμα: «Ιερός Μητροπολιτικός Ναός του Σωτήρος Χριστού-150 χρόνια κέντρο αναφοράς της Νεότερης Καλύμνου (Ιστορία, Καλές Τέχνες, Εθνική Ζωή)».

       Ο ομιλητής, με την φιλολογική ευφράδεια που τον διακρίνει, την ιστορική εξειδίκευση, καθώς  και τη βιωματική γνώση και σχέση, αφού ήδη υπηρετεί ως πρωτοψάλτης του ναού περίπου μισό αιώνα, στην ομιλία του αυτή, παρουσίασε ιδιαίτερα σημαντικά στοιχεία για την ιστορία της ανέγερσης-ο ίδιος προτιμά τον όρο  ίδρυσης-του πρώτου στην τάξη ναού του νησιού μας, άγνωστα ως επί το πλείστον στο ευρύ και όχι μόνο κοινό που είχε την καλή ευκαιρία να παρακολουθήσει την σημαντικότατη αυτή ομιλία. Τα στοιχεία αυτά ο Σακ. Τρικοίλης τα συνέδεσε  αρκετά τεκμηριωμένα, με την ανάπτυξη της σημερινής πρωτεύουσας του νησιού, της Πόθιας, καθώς και με άλλα, θρησκευτικής και εθνικής σημασίας, γεγονότα, δίνοντας έτσι συνολική την εικόνα του φυσικού, κοινωνικού και ιστορικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο λειτούργησε εξ αρχής και εξακολουθεί να λειτουργεί  μέχρι σήμερα ο πρωτεύων ρόλος του ναού στη θρησκευτική ζωή των Καλυμνίων.

     Πέραν αυτών ο ομιλητής αναφέρθηκε, επίσης, και σε ποιοτικά χαρακτηριστικά του ναού, όπως τη ναοδομία, το τέμπλο, τον επισκοπικό θρόνο, τον άμβωνα, τις εικόνες-σωστό μουσείο εικόνων, με έργα των μεγάλων Καλυμνίων αγιογράφων, κ.λ.π., που όλα μαζί συνθέτουν την φυσιογνωμία  ναού του Σωτήρος (του Χριστού κατά του Καλυμνίους). Ιδιαίτερα επιτυχής υπήρξε η ανάλυση της τεχνοτροπίας του μαρμάρινου  τέμπλου και η επισήμανση της σύζευξης των αρχαιοελληνικών και βυζαντινών στοιχείων που το συγκροτούν. Ο Σακ. Τρικοίλης συμπεριέλαβε αξιοχρέως στην αναφορά του και τους Επισκόπους, τους ιερείς και τους ιεροψάλτες οι οποίοι συνδέθηκαν με το ναό, από την ενέγερσή του έως και σήμερα. ’Ηταν μια σημαντικότατη από  κάθε άποψη ομιλία, η οποία έδωσε την ευκαιρία στους ακροατές να γνωρίσουν με έγκυρο και επιστημονικά συγκροτημένο λόγο, πολύ σημαντικά ιστορικά και άλλα  στοιχεία για τον Μητροπολιτικό μας ναό.  

     Η ομιλία δόθηκε, μετά τελικά από  ώριμη σκέψη, στον φυσικό της χώρο, δηλαδή μέσα στον  ίδιο τον εορτάζοντα ναό, γεγονός που, εκτός από την αρμόζουσα περιρέουσα  εκκλησιαστική ατμόσφαιρα, έδωσε στον ομιλητή και τη  δυνατότητα να παρουσιάσει με άμεσα εποπτικό τρόπο (φυσικό και με τη βοήθεια φακού λέιζερ) την ανάλυσή των οικοδομικών, αισθητικών και άλλων χαρακτηριστικών του ναού, καθώς και των εικόνων του.

      Ο ομιλητής, αν και κατέβαλε προσπάθεια να μην φανεί, έδειξε να κατέχεται από ιδιαίτερη συγκίνηση, ιδίως  όταν  αναφέρθηκε στον πατέρα του ιερέα Νικόλαο Τρικοίλη και στον θείο του πρωτοψάλτη Γιάννη Τρικοίλη, που υπηρέτησαν παλιότερα στο ναό, καθώς και στη δική του πολύχρονη υπηρεσία που όπως είπε ξεπέρασε σε χρόνο την 40χρονη υπηρεσία του πρώτου πρωτοψάλτη του ναού, του περίφημου Συμεών Θείου (ο Σακ. Τρικοίλης, από ό,τι γνωρίζω και εφ’ όσον  δεν με απατά η μνήμη μου, ήδη υπηρετεί στον Μητροπολιτικό ναό από το 1966 με διαλείμματα και από το 1973 (σ.σ. 1971...) συνεχώς μέχρι σήμερα. Του ευχόμαστε να τα εκατοστίσει!!!). Μετά  το τέλος της ομιλίας, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο τον  τίμησε με ειδική πλακέτα, για την πολύχρονη προφορά του στον ναό, όπως και τον επί 30 και πλέον Επίτροπο του ναό κ. Μανόλη Περράκη.

        Η ιδέα της όλης διοργάνωσης και υλοποίησης των εορταστικών εκδηλώσεων για τα 150χρονα του ναού ανήκει στον νέο αλλά εξαίρετο προϊστάμενο του ναού, τον  για χρόνια μαθητή μου στο αναλόγιο της Καθεδρικού ι. ναού Παναγίας Κεχαριτωμένης Χώρας, Παντελεήμονα κ. Κρούσκο, στο έργο του οποίου συμπαραστέκεται  με  ζήλο και το δραστήριο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του ναού αυτού.

Πολλά συγχαρητήρια και πολλές ευχές σε όλους.

               Γεώργιος Ι. Χατζηθεοδώρου, 4.8.11

Γ. Θ. ΠΑΤΕΛΛΗΣ: Μια Πλατεία με ιστορία, αγανάκτηση και θλίψη

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Βρέθηκα στην Αθήνα πριν λίγες μέρες. Ήταν επόμενο να περάσω και από την «Πλατεία». Εκείνη που λεγόταν κάποτε «Πλατεία Συντάγματος». Γιατί τώρα έχει αλλάξει ονομασία. Προς το παρόν λέγεται «Πλατεία Αγανακτισμένων». Σημειώνω προς το παρόν γιατί, αφού αρχίσαμε τις μετονομασίες της ανάλογα με τη μορφή χρήσης της, μπορεί αύριο να πάρει την ονομασία «Πλατεία Δακρυγόνων» ή «Πλατεία Κουκουλοφόρων» ή κάποια άλλη ανάλογα με την περίσταση.

Τη διασχίζω και προσπαθώ να μετρήσω την βαριά ιστορία της. Αφήνω κατά μέρος τις γκραβούρες εποχής με κυριαρχούσα μορφή τον συνταγματάρχη Καλλέργη να κοιτάζει προς τον εξώστη του βασιλιά Όθωνα, όταν το πλήθος απαιτούσε από τους Βαυαρούς το πρώτο «Σύνταγμα» του ελεύθερου Ελληνικού Βασιλείου.

Ανασύρω από τη μνήμη την πρώτη γνωριμία μου μαζί της, ως νεαρός φοιτητής, με το «μέγα πλήθος και το μέγα πάθος» να την κατακλύζει, στην υποδοχή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου από την εξορία των Σεϋχελλών. Συγκρατώ την εικόνα του τανκ των Συνταγματαρχών μπροστά από τη Βουλή, στην έρημη Πλατεία του στρατιωτικού νόμου, του φόβου και των συλλήψεων.

Αναπολώ τις πρώτες μεταπολιτευτικές συγκεντρώσεις στην Πλατεία «στημένες» από τους σκηνοθέτες της τότε ΕΡΤ. Τα πούλμαν από την επαρχία, τα μονοκομματικά σημαιάκια στα χέρια του αλαλάζοντος πλήθους και τους πολιτικούς αρχηγούς να επενδύουν στον εντυπωσιασμό των ψηφοφόρων της επαρχίας από τις σκηνοθετικές ικανότητες του επιτελάρχη των συγκεντρώσεων.

Κι ύστερα ήρθε η ευημερία των αναπλάσεων, των αναμορφώσεων, των μαρμάρινων επενδύσεων, των περίτεχνων κιγκλιδωμάτων, με τελευταία αυτήν του ΜΕΤΡΟ και των Ολυμπιακών Αγώνων. Κάθε Δήμαρχος και μια νέα ανάπλαση. Κάθε Δήμαρχος και πιο ψηλό χριστουγεννιάτικο δένδρο, το ψηλότερο της Ευρώπης.

Αυτή η ιστορική Πλατεία η οποία κάποτε είχε αραδιασμένα τα τραπεζάκια του ιστορικού ζαχαροπλαστείου «Παπασπύρου», γύρω από τα οποία πλέχτηκαν χιλιάδες ειδύλλια και καρποφόρησε κάθε μορφής ερωτικό αλισβερίσι, διεκδικεί ξαφνικά ανατρεπτικό ρόλο στη σύγχρονη ιστορία της ελληνικής οικονομικής κρίσης.

Αυτή την ιστορική Πλατεία αντικρίζω σήμερα και αρνούμαι να συμβιβαστώ με την συνθηματική ρυπαρότητα. Τα κουρελιασμένα πανό με τα σκουπόξυλα, τους δικέφαλους αετούς μπροστά στη λερή απομίμηση εκκλησίας, στο πάνω διάζωμα. Τα αντίσκηνα με ενοίκους κάθε καρυδιάς άτομα, ημέτερους και αλλοδαπούς, άστεγους,  παραβατικούς, στο κάτω διάζωμα. Ένας μάλιστα νεαρός γενειοφόρος, αλλοδαπός φυσιογνωμικά, πίσω από ένα πρόχειρο μπερντέ, κάνει αμέριμνος …ντους  με  κουβά νερό μπροστά στα έκπληκτα μάτια περαστικών τουριστών. Και όλα αυτά λίγα μέτρα από το ιερότερο μνημείο της χώρας αυτό του « Άγνωστου Στρατιώτη»!

«Και η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου τι είναι ;» θα ισχυριστούν ορισμένοι. «Εδώ τσακίζουν ζωές, για την όψη της πόλης θα ενδιαφερθούμε τώρα ;» θα πουν κάποιοι άλλοι. «Δεν θα φύγουμε αν δεν φύγουν» διακηρύσσουν οι πλέον μαχητικοί. Σύμφωνοι, οι λόγοι που έφεραν τους πολίτες στη Πλατεία δεν έπαψαν να υπάρχουν. Σε τι ωφελεί, όμως, την αποτελεσματικότητα των λαϊκών αγώνων η εμμονή στην παγίωση αυτής της άθλιας εικόνας την οποία παρουσιάζει το ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσάς μας;

Ο Δήμαρχος Αθηναίων σε ένα πρόχειρο απολογισμό των καταστροφών σε σιντριβάνια, σκαλοπάτια, στηθαία, της Πλατείας Συντάγματος ανεβάζει τις ζημιές στο ποσό των 800.000 Ευρώ.

Για πόσο καιρό ακόμα μια Πλατεία σύμβολο, βαριά πληγωμένη σήμερα, θρυμματισμένη, άντρο λαϊκισμού και ανομίας, αντέχει να υποστηρίζει το δίκαιο των όποιων αιτημάτων και αντιδράσεων ;

Η ιστορία πάντως θυμίζει ότι καρποφορούν μόνο οι αγώνες που γρήγορα αναθεωρούν τις εσφαλμένες εμμονές των πρωταγωνιστών τους και προχωρούν στα επόμενα βήματα.

Αθήνα, μέσα Ιουλίου 2011

ioannispatellis@hotmail.com

Η βουλή έλαβε μήνυμα με φάσκελα από απογοητευμένους

Νέος Υπουργός Οικονομικών ο Βενιζέλος

Σφοδρότατη κακοκαιρία απειλεί την Κυβερνητική Γαλέρα

Που εκπέμπει S.O.S. και ζητά βοήθεια νύκτα-μέρα.

Έντρομο το πλήρωμα  προτού να ναυαγήσουν

Τις σωστικές λέμβους πέταξαν μέσα να πηδήσουν.

Αλλά ο καπετάνιος πρόλαβε να τους εμποδίσει

Και η γαλέρα με ανασχηματισμό γοργά θα προχωρήσει.

Με δεύτερο πλοίαρχο το Βενιζέλο δημιουργεί ελπίδα

Πως θα φτάσει στο λιμάνι και θα σώσει την πατρίδα.

Όμως οι δύο που έπεσαν στη θάλασσα, από την μπόρα να σωθούνε,

Χαθήκαν και τον Πράσινο Ήλιο δε θα ξαναδούνε.

Σε ηλεκτρική καρέκλα κάθεται ο Βενιζέλος τώρα

Μα προσπαθεί αόκνως να μην πέσει στα τάρταρα η χώρα.

Ήδη η κυβέρνησις έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης

Και προχωρεί με αίσθημα απόλυτης ευθύνης.

Όταν οι αλαζόνες πολιτικοί, πατριάρχες αποστασίας,

Είναι αμετανόητοι και δέσμιοι της νοσηρής τους φαντασίας.

Αυτοί που μας οδήγησαν στο γκρεμό όταν κυβερνούσαν

Σήμερα θέλουν να μας σώσουν, ενώ τότε δεν μπορούσαν.

Ο ανίκανος πολιτικός που θέλει να ηγείται

Με πονηριά στα δύσκολα φυγομαχεί και παραιτείται,

Για να βγάλει ο αντίπαλος τη χώρα από την κρίση

Και καιροφυλακτεί, θριαμβευτικά να ξανακυβερνήσει.

Σαν Βούδας ήρεμος, σιωπηλός κάθεται και περιμένει,

Χωρίς να νιώθει ένοχος που άφησε γη καμένη.

Οι ομοϊδεάτες του που την οικονομία οδήγησαν στον πάτο

Αντί να βοηθήσουν να ανέβει, την κρατάνε κάτω.

Οι τρεις αποστάτες της πολυκατοικίας για το μεσοπρόθεσμο μαλώνουν

Και όλοι οι γαλάζιοι στιγμές απογοήτευσης βιώνουν.

Φίλοι του κόμματός τους συνιστούν η πολιτική να αλλάξει,

Γιατί όποιος παίζει με τη φωτιά, η γούνα του θ’ αρπάξει.

Επειδή πηδά πολλά παλούκια, να δοθεί δική του λύση,

Κινδυνεύει ο πισινός του σε κάποιο να καθίσει.

Την έπαθε και γύρισε από τις Βρυξέλες σαν βρεγμένη πάπια,

Όταν είδε πως οι «Λαϊκοί» δεν καταπίνουν χάπια.

Με την καινοτομία του Ζαππείου συνεχίζεται η κατρακύλα,

Που την ονόμασαν «Χαζάππειο» στην TV «Ράδιο Αρβύλα».

Στην κυβέρνηση εδήλωσε πως αυτός δεν συναινεί

Σε μνημόνιο και μεσοπρόθεσμο, πουθενά δεν συμφωνεί.

Οι κόντρες της αντιπολίτευσης θυμίσουν θέατρο σκιών

Κατευθυνόμενες μέσα από τη Βουλή υπό αρχηγικών οδηγιών.

Όταν σ’ ένα κράτος δεν λειτουργούν οι νόμοι

Η ανευθυνότητα και η ανασφάλεια το λαό αναστατώνει.

Οι συγκεντρώσεις αγανακτισμένων σε όλες τις πλατείες

Έδειξε κυβέρνηση ανάλγητη σε φτώχεια κι αδικίες.

Από την Πλατεία Συντάγματος, που από λαοθάλασσα κατελήφθη,

Έστειλαν μήνυμα με φάσκελα, άραγε από τη Βουλή ελήφθη;

Ο δρόμος είναι δύσκολος και το γυαλί ‘ναι ραγισμένο,

Για να γίνει δεκτό το μεσοπρόθεσμο από λαό εξοργισμένο.

Το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε εκτροπή

Κι αν δεν αλλάξει το χαβά του, θα του μείνει η ντροπή.

Γιατί τα κόμματα που δεν μπορούν σύνορα να περιφρουρήσουν,

Να προστατέψουν χρήματα και πολίτες, είναι ανίκανα να κυβερνήσουν. 

 

 

ΔΑΝ. ΖΕΡΒΟΣ: Καταπολέμηση ακρίδων και σφηκών το 19ο αι.

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Παλιότερα οι πρόγονοί μας παράλληλα με την Σπογγαλιεία, που ήταν η κύρια απασχόλησή τους, καλλιεργούσαν και τη λίγη καλλιεργήσιμη γη του άγονου νησιού μας. Έτσι υπήρχαν στην Κάλυμνο αρκετά ελαιόδεντρα, συκές, αμπέλια και πολλά σπορίδια όπου έσπερναν κυρίως κριθάρι, λίγο στάρι, όσπρια κ.λπ.

Σ. ΚΥΠΡΑΙΟΣ: Το πολιτικό τραγούδι πιο επίκαιρο από ποτέ

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες, οδηγοί της ελπίδας, τραγουδούν οι αγανακτισμένοι της Ελλάδας, που ξεχύθηκαν στις πλατείες, από το Σύνταγμα ως τον Λευκό Πύργο, φωνάζοντας ΟΧΙ στο μνημόνιο και στη Τρόικα.

Το πολιτικό τραγούδι, επίκαιρο όσο ποτέ, έρχεται όχι ως μνήμη αλλά ως ανάγκη έκφρασης της σύγχρονης κοινωνίας και υπάρχει στο βαθμό που υπάρχουν πολιτικές εξελίξεις. Τα πολιτικά τραγούδια αποτελούν ανάγκη έκφρασης  αλλά και συνείδηση της εκάστοτε εποχής.

Αν ψηλαφίσουμε λίγο την έννοια του πολιτικού τραγουδιού, στην ιστορική του διαδρομή, θα καταλήξουμε ότι, αυτό που κρίνει ένα τραγούδι ως πολιτικό είναι οι ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες γεννιέται η ποιότητα και το εύρος της αλληλεπίδρασής του με το κοινό και αναδεικνύεται ως τέτοιο, στο βαθμό που εκφράζει κοινωνικές ανησυχίες. Προφανώς, και οι ίδιοι οι δημιουργοί παίζουν το ρόλο τους, καθώς οφείλουν να αφουγκράζονται τις κοινωνικές "φωνές".

Μεταπολιτευτικά, το χτύπημα του νεοελληνικού πολιτισμού, με την εξάλειψη από την εθνική σκηνή των επιτευγμάτων των δεκαετιών 60 - 70, δηλαδή της άνθισης της Τέχνης, της Ποίησης και της Μουσικής και την αντικατάστασή τους με τα σκουπίδια της διεθνούς και της ντόπιας υποκουλτούρας, αλλά και η μοιραία κομματικοποίηση του αναγνωρισμένου πολιτικού τραγουδιού, άρχισαν  βαθμιαία να ασθενούν το πολιτικό τραγούδι.

Η συνεχής, αυτή αφάνιση του, κατά την γνώμη μου, οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος στον επιχειρησιακό βραχίονα της σύγχρονης εξουσίας, που είναι το ‘’θέαμα’’, που προβάλλεται από τα περισσότερα κομματικοποιημένα ΜΜΕ, δισκογραφικές εταιρίες κλπ. Όπου απώτερο σκοπό, για ευνόητους λόγους, έχουν την συσκότιση του νου, την προώθηση των δικών τους ανθρώπων, του ευτελούς, καθώς και των προσωπικών τους συμφερόντων, αναπόδραστα εκμαυλίζοντας, διαφθείροντας και προσεταιρίζοντας το ανυποψίαστο ‘’φιλοθεάμον’’ κοινό.

Έτσι το πολιτικό τραγούδι σήμερα δεν μπορεί να αγγίξει τον επιτηδευμένα πολύπλοκο μηχανισμό της εξουσίας, εάν δεν χτυπήσει το ‘’θέαμα’’, αν δεν συγκρουστεί ευθέως και δεδηλωμένα με τη λογική του καθεστώτος. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί πολιτικοί και διάφοροι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι μιλούν συχνά-πυκνά, δήθεν φορτισμένοι συναισθηματικά για την παράδοση και τα έντεχνα άσματα, αποβάλλοντας, έτσι, εσκεμμένα το πολιτικό τραγούδι που είναι φορέας ανατρεπτικών ιδεών και πράξεων και που τους ‘’μποϊκοτάρει’’ το ‘’σύστημα’’ την εικόνα και τη λογική, που διαλύει τους κατεστημένους μύθους και ταυτότητες, διεκδικώντας όχι την ανοχή αλλά το δημοκρατικό μας δικαίωμα στη αντίδραση και στο εναλλακτικό.

Στην σύγχρονη μεταπολιτευτική Ελλάδα, οι περισσότεροι κυνηγούν το “greek dream” της κοινωνικής ανόδου και ευημερίας. Αρκετοί νεοέλληνες, χαμένοι  στην καθημερινότητά τους, στα μουσικά τους ακούσματα θέλουν απλώς να είναι ‘’in’’, κατά τη νεανική γλώσσα, ακολουθώντας το σύστημα, χωρίς στο βάθος να τους πολυενδιαφέρει η ποιότητα του στίχου και της μελωδίας. Τα πολιτικά τραγούδια, μελοποιημένης ποίησης, όπως “της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ’’ ή ‘’ένα το χελιδόνι η άνοιξη ακριβή’’, αλλά και τόσα άλλα ίδιου βεληνεκούς, δυστυχώς, ηχούν, πλέον, παράταιρα στα αυτιά αρκετών νέων, όπου οι μουσικές επιλογές τους περιλαμβάνουν τα πάντα, (καψουροτράγουδα, ποπ, ροκ, έντεχνα, μέταλ, κατά πλειοψηφία ξένα), όλα εκτός από το πολιτικό τραγούδι. Προσωπικά πιστεύω, ότι πολλά από τα πολιτικά τραγούδια της περιόδου ’60-’80 του Θεοδωράκη, Μικρούτσικου, Σαββόπουλου και άλλων, εξακολουθούν να έχουν λόγο ακρόασης.

Εντούτοις, σήμερα, περισσότερο από ποτέ, στη σαθρή κοινωνία που ζούμε, με όλες τις κοινωνικές αναταράξεις, όπως οι καιροί το απαιτούν και πάλι, υπάρχει ανάγκη για ένα νέο πολιτικό τραγούδι στην Ελλάδα, με επίκαιρα μηνύματα που να αγγίζουν τη νεολαία, με νέα ηχοχρώματα, νέους ρυθμούς και μοντέρνες μελωδίες, για να την αφυπνίσουν και να την ξεσηκώσουν από το λήθαργο του συστήματος για σύγχρονους αγώνες.

 

 

--  Έχω  ένα  Όραμα  για  την  Κάλυμνο :

    >   Ότι θάρθει μια μέρα που οι μοναδικές ομορφιές των μικρών παραλιών και κολπίσκων μας , συντροφιά με τα επιβλητικά «φαλακρά» βουνά μας θα συνταιριάζουν σε ομορφιά , καθαρότητα και περηφάνεια με την πολιτική και κοινωνική ζωή του νησιού μας .

     Ότι οι εκάστοτε Δημοτικές Αρχές θα κερδίζουν τις εκλογές όχι γιατί κατήγγειλαν τους προηγούμενους ως κλέφτες και διεφθαρμένους αλλά γιατί με τα πολιτικά επιχειρήματα τους έπεισαν για την ανωτερότητα του προγράμματος τους .

- Ότι τα πολιτικά επιχειρήματα - στη χώρα που δημιούργησε την Επιστήμη της Λογικής- θα αντικαταστήσουν τα ευφυολογήματα , των οποίων την ανάγκη δεν έχουν οι αληθινά ευφυείς .

- Ότι στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου μας θα προβάλλει και θα επικρατεί η αγωνία για το παρόν και το μέλλον του Ιερού Βράχου που κληρονομήσαμε , έναντι των μικρόψυχων επιδιώξεων προβολής και επιβολής  ατομικών ή παραταξιακών συμφερόντων .

- Ότι ο σεβασμός της προσωπικότητας και της ελευθερίας του λόγου του κάθε Δημοτικού Συμβούλου θα είναι αυτονόητη και ευχαρίστως αποδεκτή υποχρέωση για όλους .

- Ότι δεν θα χάνονται πολύτιμη φαιά ουσία και εκατοντάδες, χιλιάδες ώρες συσκέψεων - άνευ σκέψεων - για τιποτολογίες , δηλ., συζητήσεις επί του μηδενός .

- Ότι την αγωνία και τα προβλήματα που διατυπώνει ο εκάστοτε Δήμαρχος , θα ενστερνίζωνται όλοι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι και όλοι οι πολίτες και όλοι μαζί θα προσφέρουν τις δυνάμεις τους για την επίλυση και τη θεραπεία τους .

 >  Ότι η συλλογική αγωνία και καθολική λαχτάρα για να πάει το νησί πιο μπροστά από εκεί που μας το άφησαν οι Πατεράδες μας , θα είναι το μοναδικό κίνητρο ενασχόλησης των πολιτών με την πολιτική αλλά και η ισχυρότερη δέσμευση των «αντιπάλων παρατάξεων» προς την κοινή ενόραση της συλλογικής ευημερίας και προόδου που καταξιώνει την πολιτική και τους πολιτικούς και αποτελεί το καλύτερο μνημόσυνο στους ανθρώπους που μας γέννησαν και μας αγάπησαν και απομένει σε μας να αποδείξουμε ότι τους αγαπάμε το ίδιο .

--  Έχω  ένα  Όραμα  για  την  Κάλυμνο :

>     Ότι θάρθει μια μέρα που στις υπέροχες και μοναδικές σ’ όλο τον κόσμο καφετέριες , ταβέρνες και ουζερί της κεντρικής και των άλλων πλατειών μας – μοναδικό απομένον πανελληνίως ανεκτίμητο κατάλοιπο της Αρχαίας Αγοράς – η ερώτηση των Αθηναίων « τις αγορεύειν βούλεται ; » θα απαντιέται με όλο και περισσότερη συμμετοχή και η ελευθερία όλων των απόψεων θα αποτελεί συνεχώς ενισχυόμενο κίνητρο και ασπίδα θωράκισης για την προστασία της Δημοκρατίας μας .    

 >    Ότι τη θέση της «γκρίνιας» , των μεμψιμοιριών και της απόδοσης των ευθυνών σε άλλους , θάρθει μια μέρα που θα την πάρει μια αυξημένη αίσθηση κοινωνικής ευθύνης , συνοχής και αλληλεγγύης , σαν εκείνη που δημιούργησε το 1ο Κοινωνικό Φαρμακείο και το καλύτερο Υγειονομικό Σύστημα της Ελλάδας παρά την Τουρκική Κατοχή , εξ αιτίας και μόνον μικρών ψηγμάτων αυτονομίας που απεδόθησαν στη Δημογεροντία Καλύμνου .

    Ότι η λεβεντιά , η αισιοδοξία , η αυτοπεποίθηση , η περηφάνεια που ανέκαθεν χαρακτηρίζουν τους Καλύμνιους θα κινηθούν μια μέρα σ’ ένα πλαίσιο κοινωνικής συμφιλίωσης , σε δρόμους μιας καινούργιας ευημερίας , μακριά από κομματική ή παραταξιακή χειραγώγηση και με μόνη πυξίδα τη δικαίωση των αγώνων των προγόνων μας που δεν βρήκαν τίποτα και μας τα παρέδωσαν όλα , αλλά και τη δικαίωση των οραμάτων των επιγόνων μας που τα δικαιούνται όλα και κινδυνεύουν να μην κληρονομήσουν τίποτα .

--  Έχω  ένα  Όραμα  για  την  Κάλυμνο :

>    Ότι θάρθει μια μέρα που τα  Μέσα Ενημέρωσης και Νέας Τεχνολογίας θα πιαστούν απ’ το χέρι σ’ ένα ευγενή συναγωνισμό , σε μια πατριωτική άμιλλα για την προβολή σ’ όλο τον κόσμο , στους συμπατριώτες όπου γης , της ομορφιάς , της φιλοξενίας και της ευζωίας που οι Καλύμνιοι μπορούν να μετουσιώνουν σε καθημερινή ζωή .

   Ότι σύντομα θα αντηχήσουν και πάλι οι καντάδες στα στενά της Πόθιας και του Χωριού , ότι θα ξαναπετάξουν οι χαρταετοί  στην πλαγιά του Κίτσου , με όλες τις οικογένειες «κατάχαμα» να απολαμβάνουν ό,τι αργότερα οι «πολιτισμένοι» ωνόμασαν “Picnic” ή “Barbecue”.

>    Ότι τα τραπέζια της βραδυνής καλοκαιρινής ευωχίας , δίπλα στη θάλασσα , που φιλοξένησαν τα νεανικά μας σκιρτήματα τα σαββατοκύριακα και που οι κυκλοφορικές ανάγκες έδιωξαν από την κεντρική πλατεία , θα ξαναστηθούν στην πανέμορφη νέα προκυμαία μετά το Δημαρχείο , μοναδική σε φυσική ομορφιά και αρχιτεκτονική αισθητική και ευαισθησία και τότε ο περίπατος απ’ το Τελωνείο ως του Βουβάλη , πλάϊ στη γεννήτρα θάλασσα που αιώνες τώρα λικνίζει τα όνειρα μας , θα θυμίζει τα χρόνια της ακμής και της αυτοπεποίθησης , τα χρόνια της αισιοδοξίας .

--  Έχω  ένα  Όραμα  για  την  Κάλυμνο :

   Ότι η σωστή εκμάθηση και χρήση – προφορική και γραπτή – της Ελληνικής γλώσσας δεν θα είναι αντικείμενο λοιδορίας αλλά θαυμασμού και πρότυπο μίμησης και όχι αποφυγής .

>   Ότι η μόρφωση ή η εκμάθηση μιας τέχνης θα θεωρούνται όπως παλιότερα , αξίες ικανές να απαιτήσουν τις θυσίες των γονιών και να εμπνεύσουν τον μόχθο των παιδιών τους .

>  Ότι στο νησί που ανέδειξε τους καλύτερους θηρευτές των βυθών , τους πιο παράτολμους και παραγωγικούς μετανάστες αλλά και τους περισσότερους και καλύτερους επιστήμονες , στο νησί με τους περισσότερους πολύτεκνους στην Ευρώπη , με τους υπερήφανους επαγγελματίες και βιοπαλαιστές , η Παιδεία θα ξαναγίνει μοχλός κινητήριος μιας ολοκληρωμένης διάπλασης ηθών αναλλοίωτων και καταξιωμένων στο διάβα του χρόνου .

--  Έχω  ένα  Όραμα  για  την  Κάλυμνο :

Ότι οι στίχοι του Εθνικού Ποιητή της Κύπρου Βασίλη Μιχαηλίδη , παραφρασμένοι όπως «ποιητική αδεία» αποτολμώ , θα αναρριπίζουν στις καρδιές των συμπατριωτών μου την γενεσιουργό της Ανάπτυξης και Ευημερίας , Αισιοδοξία που μας αξίζει :

“ Η  Κάλυμνος  είναι  νησί  συνόκαιρο  του  Κόσμου                                                                               

 κανένας  δεν  εβρέθηκε  για  να  την  εξαλείψη                                                                                                

 κανένας , γιατί  σκέπει  την  από  τα  ύψη  ο  Θεός  μου

η  Κάλυμνος  θε  να  χαθή  όταν  ο  Κόσμος  λείψη ”                  Ιερόθεος  Κ. Σπανός  ,  27-6-2011                

Γ. Θ. ΠΑΤΕΛΛΗΣ: Οι συνισταμένες και η συνιστώσα

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Η αλληλοσυγκρουόμενη ειδησεογραφία, οι αντιφατικές δηλώσεις Ευρωπαίων και Ελλήνων αξιωματούχων, η πολιτική θολούρα,

 

ΔΑΝ. ΖΕΡΒΟΣ: Δημοτική Αστυνομία Καλύμνου το 1864

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Από μια εγγραφή του 1864 στο βιβλίο πρακτικών και αλληλογραφίας της Δημογεροντίας μαθαίνουμε ότι την εποχή εκείνη στην Κάλυμνο η Αστυνομική υπηρεσία υπαγόταν στη Δημογεροντία και όχι στο οθωμανικό κράτος, το οποίο εκπροσωπούσε ένας Οθωμανός Μουδίρης(1), ο ‘‘Αγάς’’, με ελάχιστες αρμοδιότητες. Το προσωπικό της Αστυνομικής υπηρεσίας διόριζε η Δημογεροντία και ένα τέτοιο διορισμό αφορά αυτή η εγγραφή.

 

 

Το φαντασμαγορικό θέαμα ‘’Ήχος και Φως’’ είναι ένα είδος δράματος που ενώνει τη σκηνική δράση με την αρχαία κυρίως αρχιτεκτονική. Η εντυπωσιακή αυτή μορφή παραστατικής τέχνης, είναι ένα μοντέρνο είδος θεάτρου, χωρίς ηθοποιούς, το οποίο προσπαθεί με απόλυτη αρμονία να ενώσει τη μουσική, το φως, το λόγο και την αρχιτεκτονική δομή πάνω σε ένα ιστορικό φυσικό περίγυρο.

Στην ουσία, οι ήχοι και το φως είναι σαν να βγαίνουν μέσα από τις πέτρες των μνημείων, οι οποίες ‘’άκουσαν’’ και ‘’είδαν’’, στους φυσικούς τους χρόνους, την ανθρώπινη ιστορία του παρελθόντος και την οποία ‘’αφηγούνται’’ παραστατικά διανύοντας το χρόνο.

Πρόκειται για ένα μοναδικό οπτικοακουστικό πολυθέαμα που ταξιδεύει νοερά τους θεατές σε περασμένες εποχές. Η δυναμική των φωτισμών εξαφανίζει το σημερινό φυσικό περιβάλλον γύρω από τα μνημεία (κτίρια, δέντρα, κτλ.) καταφέρνοντας, μαζί με τη μουσική, να συμπιέσει αιώνες ολόκληρους μέσα σε μερικά λεπτά, με αποτέλεσμα η όλη ψευδαίσθηση που δημιουργείται να βασίζεται στις συναισθηματικές δυνατότητες και τη φαντασία του θεατή. Τα σενάρια είναι βασισμένα είτε σε πραγματικά γεγονότα, είτε σε μύθους που σχετίζονται με τον υφιστάμενο χώρο. Το κείμενο είναι πρόζα, αφήγηση ή ποιητικός λόγος και εκτελείται κυρίως από ηθοποιούς.

Στην Ελλάδα το πολυθέαμα ‘’Ήχος και Φως’’ πρωτοπαρουσιάστηκε το 1959, στο Λόφο της Πνύκας με θέμα το Βράχο της Ακρόπολης, μέσα από το οποίο παρουσιάζονταν η ιστορία της Αθήνας ανά τους αιώνες. Στη συνέχεια εγκαινιάσθηκαν άλλα δύο παρόμοια θεάματα, στη Ρόδο και στην Κέρκυρα.

 Σήμερα, η παράσταση "ήΗχος και Φως" πραγματοποιείται κάθε χρόνο μόνο στη Ρόδο, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο εντός του δημοτικού κήπου, όπου ο θεατής, μέσα από τα μεσαιωνικά μνημεία, βιώνει την  περίοδο της εποχής των Ιπποτών  και των Σταυροφόρων. Το κείμενο του έργου είναι αφηγηματικού χαρακτήρα, βασίζεται σε ιστορικές πηγές και μελέτες για τους Ιππότες της Ρόδου και γράφτηκε από το Γάλλο διανοούμενο Ζαν ντε Μπρογκλί. Μια ιστορία, (που θα μπορούσε να ήταν ένα όμορφο παραμύθι) και που μας μεταφέρει πίσω στα 1522 , όταν οι στρατιές του Σουλεϊμάν χτύπησαν αλύπητα τη Ρόδο για να την καταλάβουν.

Η υπέροχη αφήγηση και η υποβλητική μουσική, σε συνδυασμό με μια πλούσια οπτική πανδαισία, ταξιδεύουν τον ακροατή στο παρελθόν, έτσι ώστε να βιώσει την ιστορία όσο πιο έντονα γίνεται. Να γίνει και αυτός τμήμα της, να συμμετάσχει και αυτός στην αγωνία της μάχης των Ιωαννίτων Ιπποτών εναντίον των Τουρκικών ορδών.

Ανάλογα με την εξέλιξη της ιστορίας φωτίζονται η οδός των Ιπποτών, τα οικήματα των γλωσσών, το παλάτι του μεγάλου Μαγίστρου, ο πύργος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και ο δημοτικός κήπος.

Στην αφήγηση των κειμένων, που παρεμπιπτόντως γίνεται σε πολλές γλώσσες, για την ευρύτερη κατανόηση και προσέλκυση των τουριστών, έχουν συμμετάσχει σημαντικοί ηθοποιοί της αντίστοιχης χώρας. Στην ελληνική αφήγηση συμμετείχαν εξίσου σπουδαίοι καλλιτέχνες της χωράς μας. Αναφέρω ενδεικτικά, μερικά ονόματα όπως του Μάνου Κατράκη, Άννας Συνοδινού, Στέφανου Ληναίου, Έλσας Βεργή, Βύρωνα Πάλλη κ.α.

Η ετήσια μαγευτική, καλλιτεχνική εκδήλωση "Ήχος και Φως", την οποία είχα την τιμή πριν κάποια χρόνια να παρακολουθήσω, παρουσιάζεται καθημερινά στο φιλοθεάμον κοινό της  Ρόδου από το Μάιο μέχρι το τέλος Οκτωβρίου, ανεβάζοντας τον πήχη του τουριστικού και πολιτιστικού προϊόντος του νησιού ακόμη πιο ψηλά.

 

ΣΚ. ΔΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: Φρίκη χωρίς τέλος το κέντρο της Αθήνας

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Και κυβερνητική αναποτελεσματικότητα

Μετά την Ανάσταση ξεκινούν του λαού τα άγρια πάθη

Που θα πληρώσει ακριβά των πολιτικών τα λάθη.

Γιατί η ανομία και η ανεργία «μήτηρ πάσης κακίας»

Δημιουργεί την ανασφάλεια και την κοινωνική αδικία,

Που μπορεί να οδηγήσει σε  απρόβλεπτες συνέπειες

Με εθνικές και κοινωνικές μεγάλες περιπέτειες.

Ζούγκλα το κέντρο της Αθήνας έχει καταντήσει

Και καμιά κυβέρνηση δεν μπόρεσε το πρόβλημα να λύσει

Σε έξαρση η εγκληματικότητα, οι ληστείες και η βία

Που αυξάνονται επικίνδυνα με την κυβερνητική αδιαφορία.

Εκατόν πενήντα κλοπές την ημέρα βιώνει ο πληθυσμός

Και μια δολοφονία την εβδομάδα, φρίκη ο απολογισμός.

Ο φαύλος κύκλος της ανομίας σε όλο του το μεγαλείο

Βασιλεύει στο κολαστήριο γύρω από το Δημαρχείο.

Εκατοντάδες τοξικομανείς μέρα-νύκτα τρυπιούνται

Τους βλέπουν οι περαστικοί, μα δεν συγκινούνται.

Οι έμποροι ανενόχλητοι το θάνατο μοιράζουν

Και των ναρκομανών τις τσέπες καθημερινά αδειάζουν.

Γυναίκες παντός χρώματος ανήλικες και ηλικιωμένες

Κάνουν πεζοδρόμιο νύκτα-μέρα και σε ώρες περασμένες.

Από λαθρομετανάστες εγκληματίες το γκέτο έχει καταληφθεί

Και για τις τραγωδίες μέτρα δεν έχουνε ληφθεί.

Όταν για μια κάμερα σφαγίασαν τον άτυχο πατέρα

Στο Δημαρχείο συζητούσαν για τζαμί την ίδια ημέρα.

Αγρίως ξυλοκόπησαν μουσουλμανική παρέα

Λυκειάρχη που είχε στο καπέλο του ελληνική σημαία.

Φωτιές, σπασίματα, πετροπόλεμος, μολότοφ, αλητεία

Είναι το αίσχος που δεν σταμάτησε η οργανωμένη πολιτεία.

Η λαθρομετανάστευσις δεν είναι δικαίωμα ούτε κεκτημένο

Και ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται για κάθε ξενοφερμένο.

Μελέτες, σχέδια για το κέντρο, προτάσεις και πορίσματα

Εξαγγέλλονται, μα εξαφανίζονται σαν πυροτεχνήματα.

Στο γονατο με ρυθμό πολυβόλου ψηφίζονται οι νόμοι

Που δεν εφαρμόζονται και αμφισβητούνται από την κοινή γνώμη.

Η οικονομική και πολιτική κρίση με την ασυνεννοησία

Έχουν δημιουργήσει στο λαό μεγάλη απελπισία.

Κύριε Πρωθυπουργέ, σου δώσαμε μια γαλέρα να κυβερνήσεις

Να διαλέξεις τους κωπηλάτες σου, σύντομα να προχωρήσεις,

Μα οι τρεις στους τέσσερις δεν είναι άξιοι στα καθήκοντά τους,

Σε υπονομεύουν επιδιώκοντας τα πολιτικά συμφέροντά τους.

Όμως αναστενάζει ο λαός με τα μέτρα που έχεις πάρει

Και θα σε πει ανάλγητο, αν του προσθέσεις κι άλλα βάρη.

Βγάλε την τράπουλα γρήγορα από του γραφείου το συρτάρι

Και κάνε υπεύθυνο ανασχηματισμό σαν ηγέτης παλικάρι.

Μόνο έτσι υπάρχουνε ελπίδες μελλοντικά να κυβερνήσεις

Και με πρόγραμμα μελετημένο την εξυγίανση να υλοποιήσεις.

Αλλιώς θα αντιμετωπίσεις οικονομική σφοδρότατη καταιγίδα

Που θα βουλιάξει αύτανδρη τη γαλέρα, το κόμμα και την πατρίδα.

Κληρονόμησες χρέος που δύσκολα θα ξεχρεώσεις

Και με την πολιτική σου καριέρα ακριβά θα το πληρώσεις.

Θα είναι αργά όταν θα δεις όλ’ αυτά τα γεγονότα

Για να πεις το: «αχ, στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα»

(Σκεύος Δουρόπουλος, Μάιος 2011)

 

[Τι ψηφίζουν οι αγανακτισμένοι;]

Κατηγορία Blogs Γράφτηκε από τον

Πλέον, είναι επιεικώς θλιβερό το θέαμα κάποιων χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι κατεβαίνουν καθημερινά μπροστά στη Βουλή για να δηλώσουν «Αγανακτισμένοι» για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. 

            Μια ελπιδοφόρα μορφή πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής  ζωής;

                                                                                        Άρθρο του κ. Βασίλη Χατζηβασιλείου

                                                                                                    Δικηγόρου-Ιστορικού

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version