Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Κύριο

H Τέχνη του Εφικτού στην υπηρεσία του Ανθρώπου

 Είναι λοιπόν αυτή η πολιτική ένα θέμα που όσο κι αν θες να το αποφύγεις, δεν σε αφήνει. Και πως θα μπορούσε να γίνει αυτό άλλωστε, αφού αγγίζει και επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό όλες σχεδόν τις πτυχές της ζωής μας . Δύσκολο να την αγνοήσεις.

 Για ποια πολιτική μιλάμε όμως; Για την πολιτική που εξαγγέλλεται και εφαρμόζεται σε κεντρικό επίπεδο καθορίζοντας την πορεία της χώρας, ή για αυτήν που ζούμε καθημερινά γύρω μας στη μικρο-κλίμακα των τοπικών μας πραγμάτων;

 Αν εξαιρέσει κανείς την εμφανέστατη διαφορά των μεγεθών, που καθιστά κατά πολύ αδύνατη τη σύγκριση, θα εντοπίσει σίγουρα τα σημεία εκείνα που επιτρέπουν –έστω- μια αναλογική θεώρηση .

 Κατ΄ αρχήν υπάρχει και στα δυο επίπεδα ο σαφής διαχωρισμός της πολιτικής π.ε. και μ.ε., όπου οι συντομογραφίες δηλώνουν το προ εκλογών και μετά τις εκλογές. Θυμίζει ίσως και κάτι από φωτογραφίες αισθητικών επεμβάσεων, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση το μετά είναι πάντα πολύ χειρότερο από το πριν και ο ασθενής έχει τα χάλια του .

 

 Στο πριν είναι συνήθως όλα ρόδινα. Υπάρχει το γνωστό ενωτικό «κανείς δεν περισσεύει».Η συστράτευση για τον κοινό αγώνα τους χρειάζεται όλους. Νέους με φρέσκιας ιδέες, στελέχη ικανά και δοκιμασμένα, τεχνοκράτες εγνωσμένου κύρους, πνευματικούς ανθρώπους, ψηφοσυλλέκτες, είναι όλοι καλοδεχούμενοι. Ως ιερός σκοπός συνήθως ορίζεται η σωτηρία του τόπου, ο απεγκλωβισμός από ένοχα και αμαρτωλά παρελθόντα και η αδιαπραγμάτευτη πορεία προς την ανάπτυξη.

 Το μετά, είναι όμως μια άλλη, πικρή ιστορία. Η πραγματικότητα έχει πάντα έναν ύπουλο τρόπο να αποκαλύπτεται επιβάλλοντας δυστυχώς την παρουσία της. Στο μοίρασμα της πίτας της εξουσίας δεν  υπάρχει περιθώριο για ενότητες και συστρατεύσεις, καθώς το παζάρι σκληραίνει. Εκεί είναι που περισσεύουν και οι περισσότεροι.

 Οι πνευματικοί άνθρωποι είναι συνήθως οι πρώτοι που «τρώνε πόρτα» από την εξουσία και γυρνούν απογοητευμένοι στην αιώνια σιωπή τους. Οι τεχνοκράτες με τον ορθολογισμό τους γίνονται ενοχλητικά βαρίδια μπροστά στην αναγκαιότητα εξαργύρωσης προεκλογικών επιταγών.  Οι ψηφοσυλλέκτες , ως έμπειροι από καιρό, διεκπεραιώνουν με άνεση τα μικρο-ρουσφετάκια που τους εξασφάλισαν τον πολυπόθητο τίτλο και αφήνουν το περιθώριο στο  διευθυντήριο , τον σκληρό πυρήνα της εξουσίας, να χαράζει τις πολιτικές…. Οι νέοι μέσα σε όλα αυτά –συνήθως- κοιτούν αμήχανα και αναρωτιόνται με ποιο τρόπο θα μπορέσουν τελικά να διοχετεύσουν τη δημιουργική τους διάθεση και να υλοποιήσουν όλα όσα πίστεψαν πως θα μπορούσαν να υλοποιηθούν. Κάπου εκεί στο βάθος βρίσκεται ξεχασμένη και η ανάπτυξη, περιμένοντας στωικά κάποιον να ευκαιρήσει και να ασχοληθεί μαζί της.

  Ας μη γελιόμαστε, προσποιούμενοι πως όλα αυτά είναι υπερβολές και επικίνδυνες υπεραπλουστεύσεις. Η εξουσία είναι γνωστό πως υποφέρει από ανίατες «παιδικές ασθένειες», τις οποίες όπως φαίνεται δεν μπορεί να αποφύγει , όσα αντισώματα κι αν νομίζουν πως διαθέτουν οι κατά καιρούς εκφραστές και ενσαρκωτές της. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι συχνά νιώθουμε πως βλέπουμε το ίδιο έργο να παίζεται ξανά και ξανά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και διαφορετικές ερμηνείες.

 Αλαζονεία, καιροσκοπισμός, διαπλοκή, αναποτελεσματικότητα, εσωστρέφεια και αυτό-αναφορικότητα είναι μόνο μερικά από τα συμπτώματα που άλλωστε έχουν συντελέσει καταλυτικά όχι μόνο στην απαξίωση της πολιτικής, για την οποία πολλοί οδύρονται, αλλά και για τη δυσχερή κατάσταση που όλοι μας βιώνουμε ατομικά και συλλογικά στον παρόντα χρόνο.

  Οι προσωπικές φιλοδοξίες των πολιτικών εκπροσώπων του λαού είναι βέβαια απολύτως κατανοητές και θεμιτές, δεδομένου ότι οι ανιδιοτελείς σωτήρες μας έχουν τελειώσει προ πολλού. Όταν όμως η εξυπηρέτηση των φιλοδοξιών αυτών αποτελεί πρωταρχικό ή και μοναδικό μέλημα όσων ασχολούνται με τα κοινά, τότε παύουμε να μιλάμε για την πολιτική ως τέχνη του εφικτού, ως πρακτική βελτίωσης του βιοτικού μας επιπέδου με γνώμονα  τον άνθρωπο και την ευημερία του. Τότε η πολιτική μοιάζει περισσότερο με θλιβερό λείψανο του εαυτού της, καθώς εκφυλίζεται σε φθηνό μοχλό εξαχρείωσης και υποδούλωσης ανθρώπων και συνειδήσεων, με μοναδικό σκοπό το κέρδος σε όλες του τις μορφές. 

 

«Εκείνοι που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο πρέπει πρώτα να αλλάξουν τον εαυτό τους » έλεγε ο Σωκράτης, αλλά ποιος τον ακούει… Κι εγώ τώρα αν πω ότι οποιαδήποτε ομοιότητα όλων των παραπάνω με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική, ποιος θα με πιστέψει….Αν ωστόσο κάποιος νιώσει να θίγεται από τα προαναφερόμενα , θα πρέπει να ανησυχήσει περισσότερο για το γεγονός καθ΄ αυτό και όχι για την αναφορά του, εν προκειμένω.

 

   Αρχίζω δε να υποψιάζομαι ότι γι αυτό τραγουδάει η Άννα Βίσση με νόημα «από μακριά κι αγαπημένοι…….»

 

 Αγγελική

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις
Αγγελική Τρικοίλη

Αγγελική Τρικοίλη

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι έχετε συμπληρώσει όλα τα πεδία με το (*). Η Αργώ της Καλύμνου διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων πριν την ανάρτησή τους. Τα ανάρμοστα και προσβλητικά σχόλια δεν θα δημοσιεύονται.

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version