Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Τα κτήνη ανάμεσά μας... – του Παν. Καλαντζή

Κάποιος σπουδαίος διανοητής, νομίζω πως ήταν ο Nietzsche, είχε πει περιφραστικά πως το επίπεδο πολιτισμού ενός λαού αποδεικνύεται από τη στάση του απέναντι στα ζώα. 

 

Όσο απόλυτο και αν είναι αυτό το απόφθεγμα, περικλείει, εν τούτοις, μία αναμφισβήτητη αλήθεια που θα αποτελέσει και τη βάση του κειμένου μου. Το να προσεγγίζει, λοιπόν, ένας λαός με τρυφερότητα και σεβασμό τα ζώα δεν αποκλείει καλά και σώνει, ο ίδιος λαός να ενεργεί με παροιμιώδη βαναυσότητα σε άλλα επίπεδα και άρα δεν αποτελεί από μόνο του απόλυτο και συνολικό κριτήριο πολιτισμού. Από την άλλη όμως, το να συμπεριφέρεται ένας λαός με βαρβαρότητα απέναντι στα ζώα αποτελεί, αφ’ εαυτό, ασφαλές κριτήριο αμφισβήτησης του επιπέδου του πολιτισμού του.

Επιπλέον, για κάθε ζήτημα, ένας λαός χαρακτηρίζεται ανάλογα, όχι μόνο από το αν η  συλλογική λειτουργία ή συμπεριφορά του είναι έτσι ή αλλιώς, αλλά και από την ανεκτικότητα που μία κοινωνία επιδεικνύει ή την αποδοχή που επιφυλάσσει σε μία έτσι ή αλλιώς λειτουργία μιας κοινωνικής ομάδας. Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται το 50% + 1 ενός λαού να βιαιοπραγεί, φερ’ ειπείν, κατά των μαύρων  ή των εβραίων για να χαρακτηριστεί η κοινωνία αυτή σαν ρατσιστική. Αρκεί η ανοχή ή η σιωπηρή αποδοχή που διαμορφώνει συλλογική κουλτούρα ή, αλλιώς, ‘μέση αντίληψη’ για να δοθεί και μάλιστα εμπεριστατωμένα ένας τέτοιος χαρακτηρισμός.

Ας έλθουμε τώρα στα δικά μας. Ανέκαθεν, η φιλοζωϊα, η τρυφερότητα και ο σεβασμός στα ζώα δεν ήταν από τα χαρακτηριστικά του μέσου Καλύμνιου. Αντίθετα, χαρακτηριστικά αυτού του σημαντικού τμήματος των Καλυμνίων ήταν η τραχύτητα και η σκληρότητα με την οποία τα αντιμετώπιζε θεωρώντας τα μάλιστα υποδεέστερες, αμελητέες υπάρξεις ικανές μόνο να αποτελέσουν μέσα εκτόνωσης όλων, των όχι λίγων συλλογικών συνδρόμων από τα οποία εν πολλοίς χαρακτηρίζεται κάθε κλειστή, απομονωμένη κοινωνία με τις αντίστοιχες αγκυλώσεις, τις προκαταλήψεις και τις ιδεοληψίες σαν της  δικιάς μας.

Σαν παιδάκι θυμάμαι με πόση φρίκη και αποτροπιασμό βίωνα την συστηματική όσο και σαδιστική κακοποίηση των δύσμοιρων ζώων, οικόσιτων και μη, από μικρούς και μεγάλους. Αθώες και τρυφερές υπάρξεις, πλάσματα του θεού, γατάκια, σκυλάκια υπέφεραν φρικαλέα βασανιστήρια προκειμένου να εκτονωθεί σαδιστικά η γεμάτη συμπλέγματα και ψυχώσεις ψυχή των βασανιστών τους. Και τα περιστατικά αυτά, το ξέρουμε όλοι, δεν ήταν ούτε λίγα, ούτε αποσπασματικά. Ήταν σχεδόν ο αυτονόητος κανόνας όπου ανδραγάθημα ήταν το να πετάξεις νεογέννητα γατάκια τσουβαλιασμένα στη θάλασσα, σκυλάκια στον γκρεμό, να αφήσεις το γαϊδουράκι να ξεροσταλιάσει στο λιοπύρι χωρίς νερό κ.ο.κ. Και αν τυχόν αντιδρούσες σ’ αυτά και τα αποδοκίμαζες, έθετες αυτόματα σε αμφισβήτηση τον ανδρισμό σου και γινόσουν ο ...πρωτευουσιάνος ‘φλώρος’.

Απέναντι σ’ όλα αυτά υπήρχε άραγε κάποιου είδους αντίδραση ή συγκροτημένη αποδοκιμασία από οπουδήποτε προερχόμενη; Από την πνευματική ηγεσία του νησιού; από την εκπαιδευτική κοινότητα; από την δημοτική αρχή; Ποτέ και καμία. Και είναι απορίας άξιον πώς, μια κοινωνία, μέχρις βαθμού θρησκοληψίας, θεοσεβούμενη, ανέχεται και επιτρέπει τέτοια φαινόμενα όταν η θρησκεία μας, ιδιαίτερα η ορθοδοξία και εξαιρουμένου του βάρβαρου εβραϊκού εθίμου της σφαγής των αμνών, απαγορεύει ρητά τέτοιες εκδηλώσεις. Πόσο μάλλον, όταν ο ίδιος ο Χριστός υπήρξε ο πρώτος φιλόζωος προστάτης των ζώων και οικολόγος.

Και ας έρθουμε στο σήμερα. Θα περίμενε κανείς κάτι να έχει αλλάξει. Τόσα χρόνια, τόση πληροφορία, τόση, υποτίθεται, ενημέρωση περί οικολογίας, περιβάλλοντος θα έλεγε κανείς πως κάτι θα έχουν κάνει, πως το πρόβλημα, αν δεν έχει εξαφανιστεί, θα έχει αμβλυνθεί. Δυστυχώς, το θλιβερό συμπέρασμα για τον τόπο μας είναι πως, παρ’ ότι έχει υπάρξει μια κάποια, ελαφριά βελτίωση, ο ταλιμπανισμός στην πατρίδα μας είναι αδιαπέραστα συμπαγής.

Μπορεί να μην ζω μόνιμα στο νησί, έρχομαι όμως πολύ συχνά περνώντας αρκετά μεγάλο μέρος του χρόνου μου στο νησί. Κυρίως όμως, έχω καθημερινή επικοινωνία με πολλούς φίλους, μόνιμους κατοίκους στο νησί και, γενικά, ενημερώνομαι συστηματικά, πράγμα που μου επιτρέπει να έχω επαρκέστατη εικόνα για όσα συμβαίνουν εκεί.. Γνωρίζω λοιπόν πολύ καλά, όπως όλοι άλλωστε, πόσα φριχτά και απαράδεκτα για μια κοινωνία που επιμένει να χαρακτηρίζεται πολιτισμένη συμβαίνουν καθημερινά στην Κάλυμνο. Έχω άλλωστε την ευχέρεια να τα μαθαίνω τόσο άμεσα, μόλις γίνουν αυτά αντιληπτά, όσο και τεκμηριωμένα. Γνωρίζω καλά πως η φόλα ‘πέφτει σύννεφο’, γνωρίζω καλά και με στοιχεία για τα κρεμασμένα στα δέντρα και πυρπολημένα σκυλιά, για τα πυροβολημένα ζώα, για τα εγκαταλειμμένα στο βουνό σκυλιά , κλεισμένα σε κλουβιά, χωρίς νερό και φαγητό, έτσι, ‘για να εκπαιδευτούν’ και πολλά άλλα που αποτελούν όνειδος για το νησί μας.

Μα περισσότερο απ’ όλα, γνωρίζω την απίστευτη αδιαφορία και των αρχών και της κοινωνίας για όσα συμβαίνουν. Μιας κοινωνίας που επιμένει, τυφλή από την αυταρέσκεια της ημιμάθειας και της ανωριμότητάς της, να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να μην έχουν ακόμα συρρεύσει τα πλήθη των ανά την οικουμένη τουριστών προκειμένου εμβρόντητοι να θαυμάσουν το έκπαλγον κάλλος του νησιού μας. Μιας κοινωνίας που ακόμα εξηγεί τις πληγές και της αδυναμίες της με όρους τοπικών και άλλων συνωμοσιών και με διάφορες άλλες αρλούμπες τέτοιου τύπου. Και βυθισμένη σε μία, άνευ προηγουμένου, συλλογική αυταπάτη (με την οποία θα καταπιαστώ αναλυτικά σε επόμενο άρθρο μου) αδυνατεί κάν να διερωτηθεί μήπως  οι ίδιοι εμείς οι Καλύμνιοι έχουμε καταστρέψει τον τόπο μας κάνοντας την πεντάμορφη, άλλοτε, Κάλυμνο σύγχρονο οικιστικό τέρας που προσβάλλει ακόμα και την στοιχειώδη αισθητική, με το χάλι και το καρακιτσαριό να βγάζουν μάτια κάθε τρεις και λίγο. Και ποιόν άραγε θα κατηγορούσαμε αν αυτά τα, αποκαρδιωτικά για κάθε κοινωνία, φαινόμενα βαρβαρότητας απέναντι σ’ αυτές τις αθώες υπάρξεις γίνονταν ευρύτερα και διεθνώς γνωστά;  Ποιόν θα κατηγορούσαμε αν τα κατήγγειλε διεθνώς; Ποιόν θα κατηγορούσαμε αν όλα αυτά τα αίσχη αναρτιόντουσαν με αδιάσειστα στοιχεία και αποδείξεις στα sites έγκυρων Μ.Κ.Ο. (W.W.F., Belle Rive, Greenpeace κ.λπ.), μεγάλων ταξιδιωτικών εταιρειών (TUI, Thomas Cook κ.λπ.) ή μεγάλης κυκλοφορίας σοβαρών εφημερίδων και ειδησεογραφικών πρακτορείων της αλλοδαπής με τις αυτονόητες, αρνητικές για το τουριστικό ενδιαφέρον προς την Κάλυμνο παρενέργειες; Ποιόν θα κατηγορούσαμε; Τον δράστη ή αυτόν που κοινοποιεί το έγκλημα προκειμένου να εκβιάσει την αντιμετώπισή του; Αυτόν που, είτε το συγκαλύπτει, είτε αδιαφορεί ή αυτόν που μας εκθέτει μπας και πάρουμε τίποτα χαμπάρι;

Απευθύνω πρόταση-πρόκληση, αφ’ ενός, στην δημοτική αρχή να αντιδράσει και να πάρει συγκεκριμένα μέτρα προκειμένου να πάψει αυτό το αίσχος και, αφ’ ετέρου, στην κοινωνία, σε φορείς και ιδιώτες να εντοπίσουν και να καταγγείλουν τα κτήνη αυτά που κυκλοφορούν ανάμεσα μας προκειμένου να τιμωρηθούν παραδειγματικά μία και καλή. Το απαραίτητα αυστηρό νομικό πλαίσιο πλέον υπάρχει. Για την βούληση ωστόσο, αναρωτιέμαι...

Σε επόμενο σημείωμά μου θα αναφερθώ σε συγκεκριμένες προτάσεις και μέτρα με στόχο την ουσιαστική αντιμετώπιση της κατάστασης με την συμβολή όλων των μερών. Επιγραμματικά αναφέρω την ανάγκη αφ’ ενός μεν οι ιδιώτες να καταγγέλλουν κάθε περιστατικό κακοποίησης ζώου στον αρμόδιο εισαγγελέα που υπάρχει πλέον με αυτή, αποκλειστικά, την αρμοδιότητα (κα. Κων./να Αγγελοπούλου, Ευελπίδων 16/ www.eispa.gr) και, αφ’ ετέρου, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα Μ.Μ.Ε., οι όποιοι κοινωνικοί φορείς (σύλλογοι & οργανώσεις) να ενημερώσουν συντονισμένα και με συγκροτημένο πρόγραμμα και συστηματικές καμπάνιες τους συμπατριώτες μας, ιδιαίτερα τους νέους με παρεμβάσεις στα σχολεία, να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, να την παραινέσουν και, με τον καιρό, να διαμορφώσουν ανάλογη κουλτούρα, φιλική προς τα ζώα και εχθρική στην κακομεταχείρισή τους. Υπάρχουν νησιά που διέπρεψαν στον συγκεκριμένο τομέα και αποτελούν υπόδειγμα σχετικής δράσης και παράδειγμα πρός μίμηση. Η Κάλυμνος γιατί να υστερεί σε όλα; Γιατί να είναι ουραγός σε όλα; Γιατί να μην πρωτοπορεί, να μην καινοτομεί σε τίποτα;

 

Παναγιώτης Καλαντζής

Κηφισιά, 12 Απριλίου 2012

 

Υ.Γ. 1: Ενδεχομένως, κάποιοι, διαβάζοντας το παραπάνω κείμενό μου,  να σκεφτούν πως ‘εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν’. Βεβαίως και θα επιβεβαίωναν περίτρανα τους παραπάνω ισχυρισμούς μου.

Υ.Γ. 2: Καταθέτω μιαν ιδέα που, με σιγουριά, θα θεωρηθεί παράταιρη και αφελής. Παράλληλα με την υιοθέτηση συγκεκριμένων προτάσεων και την εξαγγελία και εφαρμογή πρωτοβουλιών που αλλάζουν τα δεδομένα και τον χάρτη στο νησί στο θέμα αυτό, η Διοίκηση του Δήμου σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς, παραγγέλνουν στον καταξιωμένο γλύπτη μας κ. Σακ. Κουτούζη την δημιουργία ενός μνημείου για τους αθώους και αγαπημένους φίλους μας, τα ζώα. Μνημείο που θα αποτελεί, ταυτόχρονα, ένα  ‘ευχαριστώ’ , μία ‘συγγνώμη’ και μια ‘υπόσχεση’. Και υπόσχομαι διεθνή προβολή της πρωτοποριακής αυτής κίνησης. Και να δείτε πόσο καλά σαν κίνητρο επίσκεψης θα λειτουργούσε κάτι τέτοιο για πολλούς υποψήφιους επισκέπτες μας.

Σακελλάρης Ν. Τρικοίλης   info@argokalymnos.gr

Σακελλάρης Ν. Τρικοίλης [email protected]

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι έχετε συμπληρώσει όλα τα πεδία με το (*). Η Αργώ της Καλύμνου διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων πριν την ανάρτησή τους. Τα ανάρμοστα και προσβλητικά σχόλια δεν θα δημοσιεύονται.

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version