Logo
Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Η ΑΠΑΤΗΛΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ Κύριο

Θα μπορούσα ίσως να χρησιμοποιήσω κάποιο άλλο τίτλο, αλλά δεν μου το επιτρέπει καθόλου  η αγωγή μου, πιάνο, γαλλικά κτλ. Θα μπορούσα ακόμα να μην ασχοληθώ και καθόλου, αλλά τόσες φορές πια το ίδιο πλάνο στις ειδήσεις, σε προκαλεί κι ας μην το θέλεις. Είναι και τα κρούσματα πολλά, άλλο αν δεν τα παρακολουθούμε όλα στην τηλεόραση…Είναι κι αυτή η εξουσία τελικά, μαργιόλα εντελώς όμως!

  Δεν μιλάω φυσικά για την γοητεία της εξουσίας πάνω στους λαούς και τις μάζες. Αυτό πάει μας τέλειωσε, όπως μας τέλειωσαν άλλωστε κι εκείνοι οι εμπνευσμένοι ηγέτες, οι λαοπλάνοι-έστω- που γοήτευαν τα πλήθη με το λόγο και την προσωπική  λάμψη τους. Τώρα έχουμε ξεμείνει με τους απλούς διαχειριστές του συστήματος. Και με αυτούς πορευόμαστε.

  Αυτοί λοιπόν οι διαχειριστές- εξουσιαστές μιας και δεν μπορούν να γοητεύσουν κανέναν άλλο, εξασκούνται μια χαρά στο να γοητεύουν τον εαυτό τους. Την καταβρίσκουν οι ίδιοι με την εξουσία τους. Είναι αυτό το μαγικό ραβδάκι της εξουσίας, που μπορεί να σε μεταμορφώσει από Τίποτα σε Κάποιον. Μπορεί από Μηδέν να σε κάνει Νούμερο υπολογίσιμο, από ταπεινό σκουληκάκι, γίγαντα.

  Ο εξουσιαστής αυτού του τύπου, κυρίως άνδρας κατά κανόνα θα έλεγα χωρίς κανένα ίχνος φθηνού σεξισμού, νιώθει  πως έχει απεριόριστη δυνατότητα επιβολής επί ανθρώπων και καταστάσεων. Νιώθει απόλυτη την εξουσία του, μεθάει από αυτή, τη βιώνει ως συνέχεια του Εγώ του, ως μια άκρως φυσιολογική κατάσταση που του επιτρέπει να επιβάλλεται σε καθε περίσταση, με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, εκτός όρων, εκτός ορίων, εκτός γενικά.

  Στις περιπτώσεις αυτές, αν δεν υπάρχουν ισχυρές προσωπικές, ηθικές έστω, αντιστάσεις, αν δεν υπάρχει δηλαδή κάπου πρόχειρο ένα φρένο να το πατήσει κανείς, τότε πολύ απλά ανεβαίνει στο γνωστό καλάμι της εξουσίας και καλπάζει ηδονικά. Το έχουμε δει να συμβαίνει άπειρες φορές σε ανθρώπους με πολύ λιγότερη δύναμη, δεν χρειάζεται να είσαι ο Μr ΔΝΤ για να το πάθεις.

  Κι έτσι, φυσιολογικά, όσον αφορά την ψυχο-παθολογία, και μοιραία, όσον αφορά την πραγματικότητα, εκτυλίσσονται διάφορα χαριτωμένα σενάρια εξωθεσμικής επιβολής κάθε μορφής εξουσίας, αποκορύφωμα, απλά και μόνο, των οποίων αποτελεί η πρόσφατη υπόθεση του pauvre (πτωχού) Ντομινίκ.

  Απλά εκείνος είχε την ατυχία-μάλλον- να είναι πολύ αναγνωρίσιμος, για να περάσει απαρατήρητος, πολύ υποψήφιος για τη Γαλλική προεδρία, για να μην είναι στόχος, και ίσως πολύ μα πάρα πολύ αφελής για να φερθεί με τόση άνεση α- λα γαλλικά, στην Αμερική… Πάθη, λάθη, τρέλλα, όλα...ανθρώπινα.Και οι συνέπειες από δω και πέρα, το βλέπω να του πέφτουν λίγο βαριές.

  Στημένο ή όχι, δίκαια ή άδικα, το γεγονός προφανώς παραμένει , απλά και μόνο για να επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά τον κανόνα που λέει πως ο αληθινός χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται όταν αποκτήσει την εξουσία. Κι από χαρακτήρες πια… δεν έχουμε να επιδείξουμε κι ό,τι καλύτερο. Τα υπόλοιπα, ας τα γράψει η ιστορία...

Αγγελική

Τελευταία τροποποίηση στις
Αγγελική Τρικοίλη

Αγγελική Τρικοίλη

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

1 σχόλιο

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση