Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο Ξεναγός της Καλύμνου

Ο «Ξεναγός της Καλύμνου» είναι γραμμένος στα Ελληνικά και στα Αγγλικά, πιστοποιημένος  (ο μόνο πιστοποιημένος Ξεναγός) από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Είναι ένα βιβλίο-σύντροφος που σε πάει σε όλη την Κάλυμνο: σε κάθε ιστορικό, αρχαιολογικό και πολιτιστικό χώρο της Καλύμνου, σε όλους του οικισμούς, στα μουσεία, τις εκκλησίες και τις ιερές μονές, για να σου δώσει σύντομες, χρήσιμες και κυρίως έγκυρες πληροφορίες. Σε ξεναγεί με υπεύθυνες πληροφορίες για την ιστορική, πολιτιστική και περιβαλλοντική ταυτότητα της Καλύμνου.

 

Αποσπάσματα από τον Ξεναγό

18 τα νησιά της… 12νήσου

Η Δωδεκάνησος πήρε την ονομασία της στις αρχές του 20ου αι., αλλά, αν και λέγεται Δωδεκάνησος, αποτελείται από 18 νησιά. Η Ρόδος είναι το μεγαλύτερο νησί και η έδρα του νομού. Δυτικά της έχει τη Χάλκη, νοτιότερα, την Κάρπαθο και την Κάσο. Στο απόμακρο νοτιοανατολικό άκρο της Δωδεκανήσου βρίσκεται το Καστελλόριζο. Φεύγουμε από τη Ρόδο και ταξιδεύοντας προς τα βόρεια συναντάμε τη Σύμη, την Τήλο (την Κνίδο στην Τουρκία), τη Νίσυρο (το Πετρούμι, στην Τουρκία, η αρχαία Α-Αλικαρνασσός) και την Κω. Έως εδώ έχουμε 9 νησιά.

Συνεχίζουμε το ταξίδι μας και περνάμε στα νησιά της Επαρχίας Καλύμνου: Ψέριμος (η νησίδα Πλάτη), Κάλυμνος, Τέλενδος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Αγαθονήσι, Αρκειοί, Αστυπαλιά. Σύνολο 9 τα νησιά της Επαρχίας Καλύμνου. Αλλά στο Δήμο της Καλύμνου ανήκουν και οι νησίδες Νερά, Αγ. Νικόλαος, Πλάτη, Καλόλιμνος, Ίμια, το νησί του Σαρρή, Αγ. Κυριακή κ.α.   

 

Περιήγηση

Πόθια-Χώρα

Πανοραμική θέα της Πόθιας μέχρι τη Χώρα έχουμε από το ύψωμα του Αγ. Σάββα. Αλλά, ας κατεβούμε στους δρόμους της Καλύμνου για μια σύντομη περιήγηση σε όλο το νησί. Ξεκινάμε από το λιμάνι, την πυκνοκατοικημένη Πόθια (10.000 πληθ.). Η πόλη περικλείεται από τα Μαράσια (μαράσι = βοσκότοπος) με τα πολύχρωμα σπίτια.

 Στο αριστερό (για τον εισερχόμενο στο λιμάνι) άκρο του λιμανιού είναι το Λιμεναρχείο και Τελωνείο (ιταλικά κτίρια, σελ. 72), δίπλα η μεγαλοπρεπής εκκλησία του Αγ. Νικολάου, του πολιούχου της Καλύμνου και προστάτη των σφουγγαράδων.

Αργινώντα

 Μετά το Καστέλι πρώτος σταθμός, ο παραθαλάσσιος οικισμός των Αργινωντών σε βαθύ και υπήνεμο όρμο. Στην είσοδο του κόλπου είναι το αραξοβόλι Καραβοστάσι, στο οποίο βρίσκανε απάγκιο, παλιότερα, τα πλοία που περνούσαν έξω από την Κάλυμνο και έπεφταν σε τρικυμία.  Καθώς προχωρούμε σ το δρόμο προς τα Αργινώντα, δεξιά μας   υψώνονται τα βουνά Μαύρα Κεφάλια, Κακή Σκάλα, Παρασεβαστή και στο βάθος του κόλπου βλέπουμε ύψωμα-κάστρο   Δώματα.

Η κατάληξη «–ώντα» (Αργιν-ώντα, όπως και τα Πεζώντα, Πετρώντα κ.λπ.) μας πηγαίνει στην εποχή των Προελλήνων που κατοίκησαν το νησί, πριν έρθουν οι Δωριείς Έλληνες, το 10ο αι. π.Χ.   

Στα Αργινώντα βρίσκεται το μετόχι της Παναγιάς της Γαλατιανής. Η ι. μονή βρίσκεται βόρεια του οικισμού, στη δυσπρόσιτη κορυφή του βουνού. Για να ανεβούμε εκεί πρέπει να πάμε προς το δρόμο του Βαθύ και από εκεί να πάρουμε την ήπια πλαγιά.

 Η μονή των Αργινωντών έμεινε στην ιστορία για την «επανάσταση» του ηγουμένου της Μακαρίου, εναντίον της ι. μονής Πάτμου για το μονοπώλιο των ελαιοτριβείων. Ο Μακάριος ίδρυσε στην Κάλυμνο, το 1815, το πρώτο ελαιοτριβείο μη πατμιακών συμφερόντων (το 1828 θα ιδρύσει και η Παναγία Κεχαριτωμένη το δικό της ελαιοτριβείο, δυτικά της εκκλησίας).

Σκάλια

Μετά τα Αργινώντα, συνεχίζουμε το δρόμο μας και φτάνουμε στα Σκάλια (αρχαίος Δήμος «Σκαλιωδάν»). Όταν αντικρίσουμε το χωριό πάνω στη στροφή, δεξιά μας ψηλά στο βουνό θα δούμε την οπή του σπηλαίου με σταλακτίτες και σταλαγμίτες.

Το κατοικημένο μέρος του χωριού απλώνεται στο μέσο της κλιμακωτής πλαγιάς, (γι’ αυτό και πήραν την ονομασία «Σκάλια») και φτάνει ώς τη θάλασσα και τις γραφικές παραλίες  που έχουν θέα το Καστέλι και την Τέλενδο.

Στο μέσο του χωριού είναι η πλατεΐτσα του Πλατάνου. Ανατολικά του οικισμού υψώνονται τα απότομα βουνά, που θυμίζουν τις Φαιδριάδες των Δελφών. Όλο το τοπίο έχει «δελφική» εικόνα: νότιος προσανατολισμός, ανατολικά του τα ψηλά βουνά, στα πόδια του η θάλασσα και η ζωή στο κέντρο της πλαγιάς με πηγή που δίνει εκλεκτό νερό. 

Εμπορειός

Επιστρέφοντας από την Παλιόνησο συνεχίζουμε το δρόμο προς Εμπορειός (Πάνορμος-Εμπορειός 14χιλ). Η διαδρομή προσφέρει ωραιότατη θέα εναλλασσόμενων τοπίων. Πριν φθάσουμε στον Εμπορείο, κατά τη διαδρομή μας, θα δούμε από ψηλά δύο εξωτικές παραλίες,  σε εσοχές που σχηματίζουν οι πλαγιές. Η μια παραλία είναι στην περιοχή Τοίχοι (πολλά δαμάκια κατεβαίνουν μέχρι τη θάλασσα) και η άλλη λέγεται Καλαμιές (επειδή στην παραλία είχε και έχει καλαμιές). Εδώ  υπάρχει και ταβέρνα στην ακτή. Δρόμος τσιμεντοστρωμένος κατεβαίνει και στις δύο παραλίες. Ελάχιστα τα σπίτια, απόλυτη ησυχία και πάντα γαλήνη για ωραίο μπάνιο – έχουν νότιο προσανατολισμό. Προσφέρονται για ήσυχο μπάνιο, ψυχική ηρεμία, εξαιρετική κουζίνα και χαλάρωση.

Όλη η διαδρομή μέχρι τον Εμπορειό είναι μια εναλλαγή καμπυλωτής πλαγιάς και χειμάρρου. Στο βάθος το τοπίο το Καστέλι, το Μελιτσάχα και το νησάκι της Αγ. Κυριακής, την Τέλενδο, τη βραχονησίδα Καλαβρός και το ακρωτήριο του Εμπορειού Κεφάλα, αλλάζει συνεχώς. Από  διαφορετικές οπτικές γωνίες βλέπεις ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο σχήμα της μεγάλης θαλάσσια λεκάνης.

Ξεναγήσεις

Κάστρο Χώρας 

Βρίσκεται στα βόρεια του Χωριού, σαν πανύψηλος ορεινός πύργος με φυσική οχύρωση, που την εξασφαλίζουν οι πανύψηλοι γκρεμοί που το περιβάλλουν. Στη νότια πλευρά του Κάστρου η πλαγιά κατεβαίνει ομαλά και στο σημείο αυτό έγινε η είσοδος του Κάστρου.  Υπήρξε ένα απόρθητο φρούριο, που καλύπτει ένα επικλινές πετρώδες οροπέδιο, σαν στεφάνι σε βουνοκορφή. Το γεωμετρικό του σχήμα πλησιάζει το τραπέζιο: η βόρεια πλευρά του είναι 200μ., η νότια 90μ., το ανατολικό τείχος πάνω από  60μ., ενώ το δυτικό, με τις εσοχές και προεξοχές, φτάνει τα 220μ.

Είναι η μεσαιωνική πόλη της Καλύμνου, που κατοικήθηκε μέχρι και τους Νεότερους Χρόνους. Ήταν καστρόπολη 7 αιώνων.

Το Κάστρο κτίστηκε το 10ο αι. από τους βυζαντινούς και οι ιππότες (1314) το επέκτειναν  προς τη νότια πλαγιά. Μαζί με την επέκταση, επισκεύασαν τα τείχη και τις εκκλησίες, έκτισαν καινούριες εκκλησίες, και το κάστρο πήρε την έκταση και την εικόνα που έχει σήμερα.

 Μετά τη μερική αποκατάσταση των τειχών και την ανακαίνιση οικοδομημάτων και εκκλησιών που έγινε, έστω και σε περιορισμένο βαθμό, το Κάστρο προσφέρεται για μια εξαιρετική περιήγηση.

Το Κάστρο της Χρυσοχεριάς 

Το φρούριο αυτό ξεκίνησε ως αρχαίο ελληνικό κάστρο, έγινε βυζαντινό και επί ιπποτών φρούριο του διοικητή ιππότη. Στην εξωτερική βάση της ανατολική πλευράς του τείχους υπάρχει το εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, το οποίο είχε υποστεί βανδαλισμούς από τους Οθωμανούς πειρατές.  Η προτίμηση να κτιστεί εκκλησία της Μεταμορφώσεως συνδέεται με τη Μεταμόρφωση του Κάστρου της Χώρας και με τη Μεταμόρφωση του μητροπολιτικού ναού Πόθιας.

Το 1445 ο ιππότης πρεκέπτορας Fantino Quirini παρέλαβε ερειπωμένο το κάστρο και απαίτησε από τους Καλύμνιους να του το ξαναχτίσουν για προσωπικό φρούριο. Οι Καλύμνιοι αρνήθηκαν, αλλά η δίκη στη Ρόδο υποχρέωσε τους Καλύμνιους να χτίσουν το φρούριο. Η σύγκρουση όμως με τον F. Quirini πήρε μόνιμη μορφή. Τελικά ο ιππότης έφτασε στο σημείο να αδυνατεί να εισπράξει φόρους, ώστε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του προς το Τάγμα.

Χριστός Ιερουσαλήμ

Είναι ο αρχαιότερος ιστορικός χώρος της Καλύμνου, στο οποίο σώζονται κάποια αρχαιολογικά ευρήματα. Στην κλασική εποχή εκεί ήταν το κέντρο του Ελληνισμού και στην πρώιμη Βυζαντινή  εποχή έγινε το κέντρο του Χριστιανισμού.

Σήμερα, ύστερα από τις περιορισμένες χωματουργικές εργασίες και τις μερικές ανασκαφές, βλέπουμε τα ερείπια δύο χριστιανικών ναών, του Χριστού της Ιερουσαλήμ (η παράδοση λέει ότι τον έχτισε η Αγ. Ελένη, όταν επέστρεφε από τα Ιεροσόλυμα, όπου  βρήκε τον Τίμιο Σταυρό)  και της Αγίας Σοφίας - ή της του Θεού Σοφίας, κατά μίμηση της Αγ. Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως - ή της Ευαγγελίστριας. Από το Χριστό της Ιερουσαλήμ σώζεται ο μισός θόλος του Ιερού και τμήματα από τα θεμέλια και τους τοίχους του. 

Η βαθιά ιστορικότητα του ναού και ιδεολογικός συμβολισμός βρίσκεται στα μάρμαρα που χρησιμοποιήθηκαν από το ιερό του Απόλλωνα, στον ίδιο χώρο. Βλέπουμε τη διαδοχή των αιώνων και των πολιτισμών. Πάνω στα μάρμαρα του χριστιανικού να-ού, μάρμαρα από το ναό του Απόλλωνα διαβάζουμε ψηφίσματα και αποφάσεις του αρχαίου ελληνικού Δήμου («Δάμου»).

Τέλενδος

Συνδυάζει το φυσικό κάλλος με την ιστορία αλλά και τους θρύλους. Η μυθική βασιλοπούλα της Τελένδου λεγόταν Πόθα.  Το γιγαντιαίο της προφίλ σχηματίζεται, κατά το ηλιοβασίλεμα, στο κατέβασμα της κορυφογραμμής προς τα δυτικά της Τελένδου. Φυσικό περιβάλλον, θέα και καλύμνικη κουζίνα  που χαρίζουν αξέχαστες στιγμές.

Αγιος Βασίλειος. Το μεγαλύτερο βυζαντινό μνημείο της Τελένδου, στην ανατολική πλευρά του νησιού, μόλις έξω από τον οικισμό προς τα βόρεια. Τα σωζόμενα θεμέλια του ναού και του θόλου στο Ιερό διαγράφουν πολύ μεγάλη εκκλησία, θα λέγαμε δυσανάλογη προς το σημερινό μέγεθος του οικισμού, με παρεκκλήσια, άλλες εγκαταστάσεις και κτίσματα, όπως λουτρά κ.α.

Βαθύς – Στημένια

Ψέριμος

Βρίσκεται ανατολικά της Καλύμνου. Το νησί κατοικείται συνεχώς και αδιάλειπτα από την προϊστορική εποχή μέχρι σήμερα και πάντα ήταν νησιωτικό διαμέρισμα της Καλύμνου - όπως και η Τέλενδος. Στο Λατίνο συγγραφέα Πλίνιο (1ος αι. μ. Χ.) τη βρίσκουμε Pserema, σε ναυτικούς χάρτες Κάπαρη (πιθανόν από το φυτό κάππαρη που είχε το νησί) και σε άλλους Capra (ίσως από τα πολλά αιγοπρόβατα (ιταλ. capra=γίδα). Στην Ομοπολιτεία Κω-Καλύμνου (3ος αι. μ.Χ.) η Ψέριμος αποτελεί ξεχωριστό Δήμο και με το όνομα Ψήριμος, το οποίο αναγράφεται σε επιγραφή με κατάλογο αρχόντων της Kω.

Το νησί έχει πλούσια γη που ευνόησε την καλλιέργεια σιτηρών, την ελαιοπαραγωγή και την κτηνοτροφία. Για την βοσκή των αιγοπροβάτων, στα νεότερα χρόνια, οι τσοπάνηδες κατέβαλλαν ενοίκιο στη Δημογεροντία Καλύμνου. Σήμερα το νησί  έχει γύρω στους 40 μόνιμους κατοίκους. Διαθέτει δίκτυο ύδρευσης, δημοτικό ιατρείο, ηλεκτρικό δίκτυο, τηλεφωνία, αναμεταδότες τηλεοπτικών σταθμών, κεραίες τηλεφωνικών εταιριών κ.λπ.

Αρχαιολογικό Μουσείο

Βρίσκεται στην περιοχή της Αγ. Τριάδας. Στις αίθουσες και τις προθήκες του Αρχαιολογικού Μουσείου Καλύμνου είναι συγκεντρωμένες μαρτυρίες για την ιστορία του νησιού. Καλύπτουν όλες τις ιστορικές περιόδους, από τη νεολιθική εποχή μέχρι και τους βυζαντινούς χρόνους. 

Δεσπόζουσα θέση έχει η υπερμεγέθης χάλκινη «κόρη της Καλύμνου» , σε ειδική αίθουσα μαζί με άλλα χάλκινα: κεφαλή άνδρα, πόδι ιππέα και δελφίνι. Την «Κόρη» ανέσυρε Καλύμνιος ψαράς με τα δίχτυα, ανατολικά της Καλύμνου. 

Ναυτικό Μουσείο

Στον όροφο της πρώην Ναυτικής Επαγγελματικής Σχολής Βουβάλη, στην πλατεία Δημαρχείου (ανάμεσα Δημαρχείο-Επαρχείο), Στεγάζεται Το Δημοτικό Ναυτικό Μουσείο. Έχει θέα το λιμάνι και την ανοικτή  θάλασσα μέχρι την Κω. Στο Ναυτικό Μουσείο φυλάγονται αντιπροσωπευτικά αντικείμενα και φωτογραφίες από τη ζωή των σφουγγαράδων της Καλύμνου: σφουγγάρια, σκανταλόπετρες, καμάκια, στολές δυτών κ.α. Όλα, ενθυμήματα από τη ζωή των ηρωικών σφουγγαράδων και καπεταναίων, που έφεραν πλούτο στην Κάλυμνο και την έκαναν «το νησί των σφουγγαράδων». 

Λαογραφικό Μουσείο ΛΕΚ

Στον όροφο της Ναυτικής Επαγγελματικής Σχολής συστεγάζεται με το Ναυτικό Μουσείο και το  Λαογραφικό του Λυκείου Ελληνίδων Καλύμνου. Εκεί ο επισκέπτης θα δει πολλές και ποικίλες φορεσιές και, βέβαια, όλες τις αντιπροσωπευτικές της Καλύμνου: καββάδι, καλύμνικο φόρεμα, ασπρόρουχα, (εσώρουχα) κ.α., μεγάλη ποικιλία κεντημάτων, σεντόνια, κουρτίνες, φίνα μάλλινα κλινοσκεπάσματα, αστικά έπιπλα, πορσελάνες κ.α. Το Καλοκαίρι το μουσείο είναι ανοικτό καθημερινά και ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να κάνει ωραίες αγορές.  

Καλύμνικο σπίτι

Ανεβαίνοντας το δρόμο προς τον Άγ. Σάββα και τους Άγ. Πάντες, δεξιά μας, το ιδιωτικό λαογραφικό μουσείο της κ. Φανερωμένης Χαλκιδιού-Σκυλλά, με την επωνυμία «Καλύμνικο σπίτι». Όπως δηλώνει και η ονομασία του μουσείου, εκεί θα δει κανείς αντικείμενα και διαμορφώσεις χώρων, που αναπαριστούν το καλύμνικο σπίτι κυρίως του σφουγγαρά και του καπετάνιου.

Παναγία Κεχαριτωμένη

Η Παναγία Κεχαριτωμένη κτίστηκε στην υψηλότερη και μεγαλύτερη πλαγιά από τις τρεις συνεχόμενες στην έξοδο του Κάστρου. Η περιοχή ονομαζόταν τσίκουδα, από τους πολτοποιημένους πυρήνες  της ελιάς (=τσίκουδα) που πετούσαν στην ποταμιά από το εκεί ελαιοτριβείο του Αγ. Θεολόγου. Η μορφολογία του χώρου δείχνει ότι ο ναός μαζί με την αυλή του κατέλαβαν τη ράχη της πλαγιάς, ένα δαμάκι (πεζούλα) υπερυψωμένο. Για την κατασκευή του ναού χρησιμοποιήθηκαν μάρμαρα από το Ιερό του Απόλλωνα στα Πηγάδια. Η μία κολόνα, λέει η παράδοση, μεταφέρθηκε από την Κνίδο, την τότε ελληνική πόλη στη Μικρασία. Είναι η μόνη δωρικού ρυθμού, όλες οι άλλες, από το ιερό του Απόλλωνα, είναι ιωνικού ρυθμού.

Η Παναγία ήταν ολοκληρωμένη γύρω στα 1720…  συμπληρωμένος ναός εγκαινιάστηκε το 1794 και 9 χρόνια μετά τα εγκαίνιά του, το 1805, απέκτησε το ξυλόγλυπτο, σε πολλά σημεία διαμπερές, και επιχρυσωμένο τέμπλο.

Ο Χριστός

… οι Καλύμνιοι κατασκεύασαν με προσχώσεις του λιμανιού μια μεγάλη πλατεία στο χώρο αυτό, μπροστά από το εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως, «ο παλιός Χριστός», και εκεί ανήγειραν το μητροπολιτικό ναό του Σωτήρος Χριστού (της Μεταμορφώσεως). Μετά όμως κτίστηκε η Βουβάλειος Ναυτική Επαγγελματική Σχολή και έκλεισε τη θέα του ναού από τα πλοία που έμπαιναν στο λιμάνι. Μετά ήρθαν και οι Ιταλοί, οι οποίοι ύψωσαν τα ογκώδη κτίρια του Επαρχείου και του Δημαρχείου, με αποτέλεσμα ο μητροπολιτικός ναός της Καλύμνου να «φυλακιστεί» πολεοδομικά και να μη φαίνεται από πουθενά.

Ο ναός αποπερατώθηκε το 1861, απέκτησε μαρμάρινο τέμπλο το 1877,  έργο του μεγάλου γλύπτη από την Τήνο Γιάννη Χαλεπά και το 1890 γίνεται ο νέος μητροπολιτικός ναός της Καλύμνου. Στην κύρια είσοδο, αριστερά της πόρτας, είναι εντοιχισμένη μαρμάρινη επιτύμβια στήλη του 2ου π.Χ. αι. 

Το μαρμάρινο τέμπλο συνδυασμός ελληνοχριστιανικών σχημάτων και συμβόλων: αισθητική δυτικής αρχιτεκτονικής, μαίανδρος, κιονόκρανα, δομή προσκηνίου αρχαίου ελληνικού θεάτρου, πάνω από τις μεγάλες εικόνες του τέμπλου 7 στεφάνια δάφνης προς το μέρος του δεξιού χορού, 7 προς του αριστερού και ένα στο μέσο, πάνω από την Ωραία Πύλη, δηλαδή όσα ήταν τα μέλη των δύο χορών στο αρχαίο θέατρο και ο κορυφαίος του χορού κ.α.

Την αγιογράφηση του ναού ανέθεσε η Δημογεροντία, με συμβόλαιο, στο μεγάλο Καλύμνιο ζωγράφο Σακελλάρη Μαγκλή (1844-1886, φωτο). Την αγιογράφηση του ναού, μετά το Μαγκλή, συνέχισε ο μαθητής του Αντώνης Οικονόμου.

«Το νησί των σφουγγαράδων»

(Σακ. Ν. Τρικοίλη «Οππιανού Αλιευτικά - Οι προσευχές των σφουγγαράδων στον Απόλλωνα)

Το επάγγελμα του σφουγγαρά είναι από τα αρχαιότερα και τα μακροβιότερα. Ασκείται αδιάλειπτα επί 25 και πλέον αιώνες και από τα κλασικά χρόνια μέχρι τα μέσα του 19ου αι. η λέξη σφουγγαράς (σπογγοτόμος, σπογγαλιεύς κ.α.) σήμαινε το γυμνό σφουγγαρά που είχε όλους αυτούς του αιώνες την ίδια «τεχνολογία» και την ίδια τεχνική: με την αναπνοή του κατέβαινε στα βάθη των θαλασσών (μέχρι και 40 οργιές, η οργιά= 1,8μ.), με μόνο μέσο για γρήγορη κατάδυση την «σκανταλότετρα» - πέτρα δεμένη με σχοινί. 

 Η «μηχανή». Η Βιομηχανική Επανάσταση έφερε στην σπογγαλιεία , το 1866, το σκάφανδρο, τη «μηχανή» όπως την ονόμασαν οι Συμιακοί και οι Καλύμνιοι. Οι περισσότεροι σφουγγαράδες έγιναν δύτες («μηχανικός») και κατέβαιναν σε μεγαλύτερα βάθη και για πολύ περισσότερο χρόνο, καθώς είχαν αναπνευστική υποστήριξη από το καΐκι. Η «μηχανή» έφερε περισσότερο πλούτο, αφού απογειώθηκε η παραγωγή, αλλά και μεγάλη συμφορά, γιατί κάθε χρόνο η Κάλυμνος μέτραγε νεκρούς ή παράλυτους στα πόδια από τη «νόσο των δυτών». 

Χρειάστηκαν περίπου 30 χρόνια αγώνων, για την κατάργηση του σκαφάνδρου - έγινε και δημόσιο «ανάθεμα της μηχανής» (1895) - αλλά και η κατάργηση έμεινε στα χαρτιά.

Ο ήρωας σφουγγαράς. Σ’ αυτή την  ιστορία των 25 αιώνων, ο επικός ήρωας της σπογγαλιείας ήταν μόνον ο γυμνός σφουγγαράς. Κάλυψε ιστορία πάνω από 23 αιώνες. Το σκάφανδρο με σύμβολό του την περικεφαλαία έχει ιστορία μόλις 1,5 αι., αλλά κέρδισε στο επίπεδο των εντυπώσεων και των συμβόλων.

Τελευταία τροποποίηση στις
13.00
Quantity:

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι έχετε συμπληρώσει όλα τα πεδία με το (*). Η Αργώ της Καλύμνου διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων πριν την ανάρτησή τους. Τα ανάρμοστα και προσβλητικά σχόλια δεν θα δημοσιεύονται.

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version