Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Σκ. Δουρόπουλος: Εις μνήμη της συζύγου μου

 

Ενα χρόνο μετά το θάνατο της 

Ενας χρόνος πέρασε που ζω χωρίς εσένα

 

Και η ανάμνησή σου μου θυμίζει ξανά τα περασμένα.

Πέρυσι τέτοια εποχή ζούσες το Γολγοθά σου

Και προσευχόμασταν γερή να βγεις από την ασθένειά σου.

Μα στις τρεις Μαρτίου σ’ έχασα για πάντα απ’ τη ζωή μου

Κι απλώθηκε σκοτάδι πυκνό μες στην ψυχή μου.

Περιπέτειες, χαρές και λύπες μια ολόκληρη ζωή

Έσβησαν ξαφνικά μαζί με την τελευταία σου πνοή.

Σαν άσπρο περιστέρι πέταξες κι έμεινα στο σπίτι μόνος,

Να με συντροφεύουνε τα δάκρυα, η θλίψη και ο πόνος,

Που παραμένει ο ίδιος μετά το θάνατό σου,

Γιατί ακόμα δε συνειδητοποίησα τον άδικο χαμό σου.

Ένα χρόνο πέρασα χωρίς την παρουσία σου

Έχοντας μόνη συντροφιά τη φωτογραφία σου,

Που σηκώνομαι κάθε πρωί και με μοσχολίβανο θυμιάζω,

Με αγάπη τη φιλώ και βαριά αναστενάζω.

Την Παναγιά που έχω δίπλα σου παρακαλώ να βοηθήσει

Μια θέση ήρεμη για πάντα ο Θεός να σου χαρίσει.

Κάθε απαλόφωτο βραδινό στο μνήμα σου υπενθυμίζω

Πως ώσπου ζω θα έρχομαι να σε καληνυχτίζω.

Ησουνα για μένα σύζυγος η πρώτη και η τελευταία,

Η έντιμη νοικοκυρά και η πιο πιστή παρέα.

Δεν ήσουνα αγριολούλουδο στα βράχια ριζωμένο

Αλλά σε γλάστρα άσπρο κρίνο αρωματισμένο,

Που όλοι απολάμβαναν πάντα την εύνοιά σου

Και δεν ξεχνούν τις αρετές της ευαίσθητης καρδιάς σου.

Ο θάνατός σου μας χώρισε κι έφυγες μακριά μου,

Μα μέχρι τέλος της ζωής μου θα σ’ έχω στην καρδιά μου.

Η ανάμνησή σου από την ψυχή μου ποτέ της δε θα σβήσει,

Γιατί της έκανες θρονί αιώνια να κατοικήσει.

Ζεις νοερά ανάμεσά μας, αφού όλοι σε θυμούνται,

Γιατί υπάρχουνε νεκροί που για χρόνια δεν ξεχνούνται.

Οσα άνθη έχει ο Μάιος και ο Χειμώνας χιόνια

Τόσα εύχομαι η μνήμη σου να παραμείνει χρόνια.

Ένα μήνα μετά το θάνατό σου ήρθα στο νεκροταφείο

Μεγάλη Πέμπτη νυχτοξημερώθηκα κοντά σου στο μνημείο.

Κι όταν τα άστρα τρεμοσβήνανε στον ουρανό σαν καντήλια στα μνημεία

Εγώ σε συντρόφευα μες στην απόλυτη σιγή και ηρεμία.

Ένα μέτρο από τα πόδια μου βρισκόταν το κορμί σου,

Ζωντανό ακόμα κι ήλπιζα ν’ ακούσω τη φωνή σου.

Πίστευα στη μοναξιά πως θα σε δω σαν οπτασία,

Μια ανάσα θα μου έδινες από τη σκληρή δοκιμασία.

Κι όταν ήρθε η ροδογελάστρα αυγή με φυσική μαγεία

Θυμιάζοντας σου φώναξα «Καλημέρα, Γεωργία».

Τώρα το Θεό παρακαλώ μια χάρη να μου κάνει,

Τον πόνο που νιώθω στην καρδιά λίγο να μου γλυκάνει.

Όταν του αγγέλου τα φτερά τα μάτια μου θα κλείσει,

Η ψυχή μου στα ουράνια θα σε αναζητήσει.

Παντού θα ψάξω να σε βρω για να ‘μαστε μαζί

Και η αγάπη αιώνια θα μείνει και θα ζει.

Η αρχή του κύκλου της ζωής μας, στο τέλος καταλήγει,

Μα κι απ’ το τέλος μια νέα αρχή, την πνευματική ζωή ανοίγει.

Τελευταία τροποποίηση στις
Σκεύος Δουρόπουλος

Σκεύος Δουρόπουλος

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι έχετε συμπληρώσει όλα τα πεδία με το (*). Η Αργώ της Καλύμνου διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων πριν την ανάρτησή τους. Τα ανάρμοστα και προσβλητικά σχόλια δεν θα δημοσιεύονται.

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version