Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

ΙΕΡΕΣ ΑΓΕΛΑΔΕΣ & ΑΛΛΑ ΤΕΡΑΤΑ Κύριο

Συγνώμη που δεν θα κλάψω για την ΕΡΤ…

  Όχι πως έχω τίποτα να χωρίσω με τον  συμπαθέστατο δημόσιο φορέα, ίσα- ίσα ήμουν συχνά μέσα στο 3% που το παρακολουθούσε , έστω και από απλή περιέργεια…

 

  Ούτε φυσικά με αφήνουν αδιάφορη οι χιλιάδες απολυμένοι, που από τη μια μέρα στην άλλη βρέθηκαν στο δρόμο, έχοντας να αντιμετωπίσουν μια πολύ σκληρή πραγματικότητα .

  Δεν θα κλάψω όμως, γιατί πολύ απλά δεν θα έπρεπε να είναι χιλιάδες οι απολυμένοι ενός τέτοιου δημόσιου φορέα. Κάποιοι υποθήκευσαν με εγκληματικό τρόπο το μέλλον αυτών των ανθρώπων κάνοντάς τους να επενδύσουν σε ένα καθεστώς μακάριας και αιώνιας ευημερίας, μόνο που τώρα που τα ψέματα τέλειωσαν, βρέθηκαν να ζουν τον χειρότερό τους εφιάλτη.

 

  Δεν θα κλάψω επίσης, γιατί το τηλεοπτικό μέσο που μέχρι πρότινος όλοι κατηγορούσαν για κυβερνητικό φερέφωνο, με τους εκατοντάδες κρατικοδίαιτους παρατρεχάμενους και την τηλεθέαση επιπέδου πολικών θερμοκρασιών, αναγορεύτηκε ξαφνικά σε προπύργιο και πεμπτουσία της δημοκρατίας… Άγνωστο πως και γιατί …

 

   Κι άρχισαν οι φωνές και οι διαδηλώσεις και οι κινητοποιήσεις, για να μην θιγούν ποιοί ακριβώς; Αυτοί που μέχρι χτες θεωρούνταν προνομιούχοι και βολεμένοι; Οι δεκάδες σύμβουλοι που συνωστίζονταν στους διαδρόμους, ή δεν ήξεραν κατά που πέφτει το κανάλι; Σηκώνουμε τα λάβαρα της επανάστασης για να μην θιγούν κάποιοι; Και θυμηθήκαμε ότι κάπου μέσα σ αυτούς τους παχυλά αμειβόμενους «δημοσίους υπαλλήλους» υπήρχαν κι εργαζόμενοι των χιλίων ευρώ. Συγνώμη κιόλας, αλλά εργαζόμενοι των χιλίων ευρώ, απολύονται πλέον κάθε μέρα και δεν ανοίγει μύτη. Δηλαδή της ΕΡΤ έχουν μεγαλύτερη αξία;

  Μας πείραξε η σημειολογία του μαύρου, που δεν ταίριαξε με την καλοκαιρινή μας διάθεση, ο διακόπτης που κατέβηκε σε μια νύχτα και άλλα τέτοια ρομαντικά, χάσαμε και τα μουσικά σύνολα και το πήραμε κατάκαρδα, αλλά δεν μας πειράζει που όλοι μαζί και ο καθένας χώρια, βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού και προχωράμε με την ψυχραιμία του ανυποψίαστου…

  Μας αρέσουν γενικά οι υπερβολές ως χώρα, συνηθίζουμε τις γενικεύσεις, απολαμβάνουμε αφάνταστα την ισοπέδωση σε όλους τους τομείς- κυρίως στο δημόσιο. Εύκολα κηρύττουμε επαναστάσεις- κάποιοι σπεύδουν να δικαιολογήσουν τους μισθούς τους έτσι- όμως δύσκολα περνάμε στην πράξη όταν κάτι πρέπει να αλλάξει επί της ουσίας.

   Και στο δημόσιο- το οποίο έχω την σπάνια τύχη να υπηρετώ- ποτέ δεν δέχτηκε κανείς και δεν εφάρμοσε κανείς την ουσιαστική αξιολόγηση. Ποτέ δεν αξιολογήθηκαν στην ουσία τυπικά προσόντα και ικανότητες των εργαζομένων, δεν δόθηκαν ουσιαστικά κίνητρα για αύξηση της παραγωγικότητας και δεν επιβλήθηκαν ποινές εκεί που έπρεπε.

  Στο δημόσιο εδώ και δεκαετίες είμαστε όλοι ίσοι… Κι αυτοί που δουλεύουν τίμια κι ευσυνείδητα κι όσοι περνάμε απλά για μια καλημέρα. Μάλιστα όσο πιο λίγα τυπικά προσόντα έχεις, τόσο πιο εύκολα αναρριχάσαι, γιατί δεν έχεις και περιττά βάρη, κάνεις και καλύτερο πιόνι στην τελική…

Τα άτυπα προσόντα είναι αυτά που μετράνε μέχρι σήμερα στο ένδοξο δημόσιο: καλή δικτύωση, σωστές παρέες, χρήσιμες και στοχευμένες εξυπηρετήσεις… όλα παίζουν .

  Κι έτσι όταν έρθει η ώρα να μπει λουκέτο στο μαγαζί, τότε φεύγει όλο μαζί το σύστημα αύτανδρο, μιας και δεν υπάρχει τρόπος να ξεχωρίσουν καλοί και κακοί… Άδικο; Φυσικά και είναι εξόφθαλμα άδικο . Όμως αυτό το σύστημα της απόλυτης και νοσηρής ισοπέδωσης εφάρμοσαν όλοι οι φωτισμένοι ηγέτες των τελευταίων δεκαετιών κι εμείς το υπηρετήσαμε και το βολευτήκαμε μια χαρά.. 

 

  Τώρα που τα ψέματα τέλειωσαν, ας αναλογιστούμε τουλάχιστον προς τα πού στρέφεται ο προσανατολισμός μας ως χώρας, κι ας είμαστε λίγο πιο ψύχραιμοι. Δεν μπορεί να κοιτάμε προς το μέλλον με αξιώσεις και να μην δεχόμαστε να μετακινηθεί καρφίτσα,  μην τυχόν και θιγούν τα ιερά και τα όσια της φυλής μας…, γιατί έτσι το μόνο που κάνουμε είναι να υποθηκεύουμε χωρίς επιστροφή το μέλλον όλων μας.

 

Δεν μας παίρνει πλέον να σηκώνουμε τα λάβαρα για τα δικαιώματα της λαμογιάς.

Αν είναι να αγωνιστούμε, ας αγωνιστούμε για κάτι που να  αξίζει. Όλο και κάτι θα υπάρχει.

 

Τελευταία τροποποίηση στις
Αγγελική Τρικοίλη

Αγγελική Τρικοίλη

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Βία στη Βία ΧΑΡΤΙΝΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ »

2 σχόλια

  • Σύνδεσμος σχολίου Αγγελική Τρικοίλη δημοσιεύθηκε από Αγγελική Τρικοίλη

    Ευχαριστώ ειλικρινά για τα καλά σας λόγια. Θεωρώ ελάχιστη υποχρέωση κάθε συνειδητοποιημένου πολίτη να καταθέτει τη δική του αλήθεια σε σχέση με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας και αυτό προσπαθώ να κάνω πάντα. Χωρίς φόβο αλλά με παθος.
    Αγγελική

  • Σύνδεσμος σχολίου Σάκης  Αντ. Ζερβός δημοσιεύθηκε από Σάκης Αντ. Ζερβός

    Αγαπητή Αγγελική,

    Διαβάζοντας το άρθρο σου αισθάνθηκα την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σου δημόσια!
    Πρώτα για να σου εκφράσω τα συγχαρητήρια μου, γιατί « ορθοτόμησες τον λόγο της αληθείας » ευθαρσώς και χωρίς τις παρωπίδες της όποιας προκατάληψης!
    Στη συνέχεια για να σου εκφράσω τις ολόθερμες ευχαριστίες μου, γιατί μου έδωσες την δυνατότητα να αποκτήσω επαφή με τη χαμένη αισιοδοξία μου!

    Μέσα από τον ορυμαγδό και τον αποβλακωτικό θόρυβο, που ξεσήκωσε η άγαρμπη
    -ομολογουμένως -προσπάθεια να καθαρίσει « η κόπρος του Αυγείου » , όπως είχε καταντήσει η δημόσια Ραδιοτηλεόραση του τόπου μας , μια προσπάθεια που θύμιζε αυτόν, που έπρεπε να εκφωνήσει το αλφάβητο, αλλά ήξερε μόνο το Α, προκύπτει μια καλή ευκαιρία για να προσεγγίσει κανείς το εθνικό μας αδιέξοδο και την εξ αυτού απορρέουσα εθνική μας μελαγχολία .

    Ανήκω σε μια γενιά, που βίωσε την δύσκολη και επίπονη διαδρομή της υπέρβασης και της επούλωσης των εμφυλιοπολεμικών πληγών.
    Μέσα από αγώνες , από θυσίες , από παλινδρομήσεις και πρόσκαιρες απογοητεύσεις προχωρήσαμε πάντα μπροστά , όσο κι αν η διαδρομή ήταν δύσβατη και δύσκολη! Πάντα υπήρχε μπροστά μας μια κορυφή προς κατάκτηση και πάντα φούσκωνε τα πανιά μας ένας ούριος άνεμος αισιοδοξίας.
    « Λίγο ακόμα να δούμε τις αμυγδαλιές ν ανθίζουν
    Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα »
    τραγουδούσαμε περήφανα , τους λίγους αισιόδοξους στίχους του μεγάλου Σεφέρη, που μελοποίησε τόσο επιτυχημένα ο Μίκης Θεοδωράκης και απέδωσε μοναδικά η επική φωνή της Μαρίας Φαραντούρη.

    Μολονότι οι καθαρές φωνές σαν την δική σου είναι δυστυχώς λίγες, αποτελούν ωστόσο βάλσαμο παρηγοριάς και στήριγμα, για όσους έχουν ανάγκη να πιστεύουν , ότι ο αγώνας δεν υπήρξε μάταιος!
    Ότι ένα μέρος των νέων ανθρώπων σήμερα, που το παράδειγμα σου μου δίνει την αισιοδοξία να πιστεύω πως δεν είναι λίγοι, έχει κρατήσει ασπατάλητο αυτό που η Ιστορία μας κληροδοτεί σε κάθε Έλληνα, αυτομάτως με την γέννηση του, την «δίψα ελευθερίας » !
    Κοντά σ’ αυτό, η φωνή σου εμπεριέχει και κάτι ακόμα , απολύτως απαραίτητο στα δύσκολα χρόνια, όπως τα τωρινά μας , « αξιοπρέπεια » μια έννοια την οποία μπορεί να αντιληφθεί μόνο όποιος την έχει!!!

    Ελευθερία και αξιοπρέπεια είναι αυτά που πρέπει να κουβαλήσουμε στα δύσκολα χρόνια και να παραδώσουμε , σ΄ όσους μπορούν να τα εκτιμούν και να τα σηκώνουν στους ώμους τους.
    Ας ελπίσουμε , ότι αυτοί θα ‘ναι οι περισσότεροι!


    Φιλικά

    Σάκης Αντ. Ζερβός

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι έχετε συμπληρώσει όλα τα πεδία με το (*). Η Αργώ της Καλύμνου διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων πριν την ανάρτησή τους. Τα ανάρμοστα και προσβλητικά σχόλια δεν θα δημοσιεύονται.

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version