Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Άγιος Νικόλαος, Θεμελίνα Καπελλά

…Ένας άγραφος κανόνας κάνει τους σφουγγαράδες όλους να βάλουν πλώρη για την πατρίδα, για να βρεθούν σε τούτη τη γιορτή που τη νοιώθουνε δική τους.

Και στον εσπερινό και στην πρωινή λειτουργία η εκκλησία γιομίζει από  θαλασσινούς, που τους ξεχωρίζεις από τα αδρά χαρακτηριστικά, τα ηλιοκαμένα πρόσωπα και τα γεροδεμένα, στιβαρά κορμιά τους, ντυμένους μ’ολοκαίνουργια, σκούρα κουστούμια.

Μπαίνοντας μέσα στην εκκλησιά πηγαίνουν στο παγκάριο να πάρουν το κερί τους και ρίχνουν πολλά λεφτά, πενηντάρικα, κατοστάρικα. Κάποιες φορές τ’αποθέτουν πάνω στην εικόνα του Αγίου ή τα καρφιτσώνουν στο προσκυνητάρι κι’ύστερα προχωρούν ο ένας  πλάϊ στον άλλο και, σοβαροί, σαν απορροφημένοι από βαθιές σκέψεις, στέκονται ώστε να τελειώσει η ακολουθία.

Πολλά περνούν κείνη την ώρα από το μυαλό τους: Νύχτες και μέρες αγωνίας που έφτανε ως την απόγνωση, όταν θαλασσοδέρνονταν καταμεσίς του πελάγου και τα χείλη κι’ καρδιά ψιθύριζαν «Άγιε μου Νικόλα».

Κι’είδαν το θάμα να γίνεται! Τον Άγιο που βρίσκεται εκεί ψηλά στο τέμπλο, τον γνωρίζουν. Τον είδαν να τους γλυτώνει μέσα απ’τα κύματα που σα θεριά τους έζωναν και άρπαξε ο ίδιος το τιμόνι και το μπάρκο τ’ακυβέρνητο οδηγήθηκε σώο στο κοντινό λιμάνι…

… « Τον είδα με τα μάτια μου , σου λέω, τον Αϊ - Νικόλα», μούλεγε κάποτε ο καπεταν-Γιάννης. «Μια νύχτα μαύρη, πίσσα, εκεί στης Κρήτης τα νερά, μας ήβρε μια φουρτούνα που τόσα χρόνια που ταξιδεύω δεν την ηξανάδα. Σα λυσσασμένα τα κύματα ήρχουντο το ένα πίσω που το άλλο και ηνοίετο (ανοιγόταν) το χάος μπροστά μας. Αγέρας, κακό, ήσπασε τ’άρμπουρο κι’ ητονήθηκε (πετάχθηκε) στη θάλασσα. Όλο το καΐκι ηκατασκούσε (έτριζε) και νάναι και γεμάτο με σφουγγάρια γιατί μόλις που ησχολάσαμε κι’ηρχούμεστε. Είπα ,τα τελευταία μας είναι. Ήκαμα το σταυρό μου, ήρτε στο νου μου ο Άγιος Νικόλας και στην απερπισιά μου ηφώναξα: Άγιε μου, λυπήσου μας, κάτσε συ στο τιμόνι μας και γλύτωσέ μας.

»Δεν ήτο να τελειώσω την κουβέντα μου και τον βλέπω ολοζώντανο να ξεπροβάλλει με τ’άσπρα του τα γένια, όπως είναι στην εικόνα και αρπάζει το τιμόνι ‘που τα χέρια μου πού ‘το σαν παραλυμένα. Λίγο ‘κομη ηπαλέψαμε κι’ύστερις ηκόπασε η θάλασσα, ηφάνηκε ο φάρος κι’  ΄μπαμε μέσα σ’ένα λιμανάκι κι’ ηράξαμε κι’ ηξεγλυτώσαμε τη ζωή μας και τα σφουγγάρια μας και το καΐκι  μας»

(Από το βιβλίο «Καλύμνικοι Αντίλαλοι» , Αθήνα,1981)

Για την αντιγραφή,Φανή Καπελλά- Κουτούζη

Σακελλάρης Ν. Τρικοίλης   info@argokalymnos.gr

Σακελλάρης Ν. Τρικοίλης [email protected]

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι έχετε συμπληρώσει όλα τα πεδία με το (*). Η Αργώ της Καλύμνου διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων πριν την ανάρτησή τους. Τα ανάρμοστα και προσβλητικά σχόλια δεν θα δημοσιεύονται.

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version