Η Αργώ της Καλύμνου - Καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση για την Κάλυμνο και τα γύρω νησιά

Switch to desktop

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Αφιέρωμα στα 559 χρόνια από την Άλωση της Πόλης

Γράφει ο κ. Βασίλης Χατζηβασιλείου, Δικηγόρος-Ιστορικός

Αποσπάσματα από το «Χρονικόν» του Γεωργίου Φραντζή.

 

            Ο Γεώργιος Φραντζής (1401-1487;) ήταν ανώτερος αξιωματούχος (πρωτοβεστιάριος) της αυτοκρατορικής αυλής του Βυζαντίου και επισφράγισε τον βίο του ως ιστορικός συγγραφέας. Δεν είναι φυσικά ο μοναδικός  Έλληνας χρονικογράφος που αφηγήθηκε τα δραματικά γεγονότα της άλωσης, αλλά οι πληροφορίες του χαρακτηρίζονται αυθεντικές καθώς έζησε από κοντά εκείνες τις στιγμές  και το θάνατο του Κων/νου Παλαιολόγου. Ο ίδιος αιχμαλωτίσθηκε, αλλά απελευθερώθηκε με την καταβολή λύτρων για να καταφύγει στον Μυστρά και πολύ αργότερα, αφού έγινε μοναχός, εγκαταστάθηκε στη Βενετοκρατούμενη Κέρκυρα. Εκεί ολοκλήρωσε την ιστορία του.

            Στο Προοίμιον του Χρονικού του ο Γεώργιος Φραντζής  τονίζει με έμφαση ότι ο ιστορικός δεν πρέπει να υποκινείται ούτε από συμπάθεια ούτε από φθόνο, ούτε από εύνοια, αλλά να γράφει μόνο χάριν της ιστορίας. Δεν πρέπει να βουλιάζει η ιστορία στο βυθό της λήθης, που  ο χρόνος ξέρει να γεννά, γιατί μόνο έτσι θα παραμένει ζωντανή, θα έχει φωνή, θα είναι έμψυχος και φλογερός κήρυκας στην απεραντοσύνη των αιώνων.   

            Την άλωση της Κωνσταντινούπολης αφηγείται με λεπτομέρειες ο Φραντζής στο Γ΄ Βιβλίο του Χρονικού του. Αναφερόμενος στις δυνάμεις της πολιορκίας μας αποκαλύπτει ότι στις 10 Απριλίου του 1453 «ο αμηράς [δηλ. ο Μωάμεθ ο Β΄ ο Πορθητής] καταμέτρησε τον στόλο και τον στρατό ξηράς, ιππείς και πεζούς, και βρήκε ότι διέθετε 420 πλεούμενα, δηλαδή τριήρεις, διήρεις, μονήρεις, δρόμωνες, νήες και πλοία, καθώς και στρατό ξηράς 258.000 μάχιμους άνδρες. Απέναντι στο μέγεθος αυτό των εχθρικών δυνάμεων είχαν αντιπαραταχθεί μέσα στην Πόλη 4.973 άνδρες, χωρίς τους ξένους, που ήταν μόλις 2.000 άτομα». Αυτοί μόνοι διεξήγαγαν τον υπέρ πάντων αγώνα!

            Και αφού περιγράφει με συγκινητικό ύφος τη σφοδρότητα των συμπλοκών και των συγκρούσεων, το πείσμα του Μωάμεθ να καταλάβει με παντοίους στρατηγικούς τρόπους τη Βασιλεύουσα,  τους εμψυχωτικούς λόγους του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου προς τους πολιορκούμενους υπερασπιστές της Πόλης, τις ηρωικές στιγμές του ίδιου του Κωνσταντίνου και των ελάχιστων στρατιωτών του που μάχονταν πια με το σπαθί στο χέρι  σώμα με σώμα  τον εχθρό, σημειώνει με τα  ακόλουθα λόγια  (σε μετάφραση) τη δραματική κατάληξη του «εάλω η πόλις»:

            «Κι έτσι οι εχθροί έγιναν κύριοι όλης της Πόλης στις 29 Μαΐου του έτους 1453, ημέρα Τρίτη [ τι σύμπτωση, όπως και η 29η Μαΐου του 2012]  και ώρα δυο και μισή. Οι Τούρκοι όσους συναντούσαν τους άρπαζαν και τους αιχμαλώτιζαν, ενώ εκείνους που προσπαθούσαν να αντισταθούν τους έσφαζαν. Και η γη σε μερικούς τόπους δεν φαινόταν καθόλου από τους νεκρούς. Το θέαμα που αντίκριζε κανείς ήταν τρομερό, οι θρήνοι πολλοί και ποικίλοι, αμέτρητοι οι ανδραποδισμοί ευγενών αρχοντισσών και παρθένων αφιερωμένων στον Θεό, που σύρονταν ανελέητα από τους Τούρκους πιασμένες από τα μαλλιά της κόμης και τις πλεξούδες της κεφαλής, ενώ αυτές οδύρονταν. Ποιός θα μπορούσε να περιγράψει τις κραυγές και το κλάμα των παιδιών και τη λεηλασία των αγίων εκκλησιών, τη φρίκη που ακουγόταν; Μπορούσε να δει κανείς το θείο αίμα και σώμα του Χριστού να χύνεται και να ρίχνεται καταγής. Τα πολύτιμα σκεύη τα άρπαζαν και τα έσπαγαν και άλλα τα έπαιρναν όπως ήταν. Το ίδιο έκαμαν και με τον άλλο διάκοσμο [των εκκλησιών]. Καταπατούσαν τις άγιες εικόνες τις διακοσμημένες με χρυσό, άργυρο και πολύτιμους λίθους. Έπαιρναν από αυτές τα κοσμήματα και με τα υπόλοιπα   έκαμναν κρεβάτια και τραπέζια. Με τις ιερατικές στολές και τα ενδύματα, που ήταν μεταξωτά και χρυσοΰφαντα, σκέπαζαν τους ίππους, ενώ άλλοι έτρωγαν πάνω σ’ αυτά και έκαμναν ανάρπαστα τα πολύτιμα μαργαριτάρια των αγίων κειμηλίων, καταπατώντας τα άγια λείψανα……….. Στα σπίτια θρήνοι και κλάματα, στους δρόμους οδυρμοί, στους ναούς γοερές κραυγές, σκουξίματα ανδρών, θρήνοι γυναικών, τραβήγματα, αιχμαλωσίες, ξεσχίσματα και βιασμοί. Οι σεβαστοί για την καταγωγή τους ατιμάζονταν, οι πλούσιοι εξευτελίζονταν. Οι πλατείες, οι γωνίες κάθε τόπου πλημμύριζαν από κακουργήματα. Κανένας τόπος δεν έμεινε χωρίς να ερευνηθεί και να μολυνθεί. Ω Χριστέ βασιλιά, σώσε κάθε πόλη και κάθε χωριό, όπου κατοικούν Χριστιανοί, από τέτοια θλίψη και συμφορά. Οι  άπιστοι δεν άφησαν άσκαφτο κανένα κήπο ή σπίτι, καθώς έψαχναν για κρυμμένους θησαυρούς. Και βρήκαν παλαιούς και νέους θησαυρούς και άλλα πολύτιμα πράγματα και τα πήραν μαζί τους».    

            «Μόλις η Πόλη πάρθηκε, ο αμηράς [Μωάμεθ ο Β΄ ο Πορθητής] μπήκε μέσα και αμέσως με μεγάλο ζήλο άρχισε να ψάχνει τον βασιλιά. Δεν είχε τίποτε άλλο στο μυαλό του παρά να μάθει αν ζει ή  αν πέθανε. Κάποιοι τον πλησίασαν και έλεγαν ότι έφυγε, άλλοι ότι είναι κρυμμένος στην πόλη και άλλοι ότι σκοτώθηκε πολεμώντας. Ο αμηράς  όμως θέλοντας να βεβαιωθεί, έστειλε να ψάξουν στο σωρό των σκοτωμένων Χριστιανών και απίστων. Οι απεσταλμένοι έπλυναν πολλά κεφάλια νεκρών, μήπως και αναγνωρίσουν το βασιλικό. Δεν μπόρεσαν όμως να το αναγνωρίσουν, αλλά βρήκαν το πτώμα του βασιλιά, που το αναγνώρισαν από τις βασιλικές περικνημίδες και τα πέδιλα, πάνω στα οποία ήταν ζωγραφισμένοι χρυσοί αετοί, όπως συνηθιζόταν για τους βασιλείς. Όταν το έμαθε ο αμηράς χάρηκε κι ευφράνθηκε πολύ. Αμέσως διέταξε και οι παρευρισκόμενοι εκεί Χριστιανοί έθαψαν το βασιλικό σώμα με βασιλικές τιμές. Αλλοίμονο στη μοίρα μου τι μου είχε γραφτό! Η διάρκεια ζωής του αείμνηστου, γαληνότατου και μάρτυρα βασιλιά ήταν 49 έτη, τρεις μήνες και είκοσι ημέρες………».

Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου

και των συν αυτώ αθανάτων υπερασπιστών της Βασιλεύουσας

ας είναι Αιωνία η Μνήμη!!!!!!!!!!

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι έχετε συμπληρώσει όλα τα πεδία με το (*). Η Αργώ της Καλύμνου διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου των σχολίων πριν την ανάρτησή τους. Τα ανάρμοστα και προσβλητικά σχόλια δεν θα δημοσιεύονται.

Η Αργώ της Καλύμνου - καθημερινή ηλεκτρονική ενημέρωση

Top Desktop version