Μέρες τώρα έχουμε φύγει από τη φάση των γιορτών και των διακοπών. Ξαναβρήκαμε την καθημερινότητά μας. Άλλοι βιώνουμε τη μετάβαση αυτή με φυσιολογικό και ανώδυνο τρόπο κι άλλοι με δυσθυμία έως και βαριά μελαγχολία.
Μπαίνοντας στη συνήθη ρουτίνα του κανείς ασχολείται και πάλι με τις γνωστές του υποχρεώσεις , καλείται να αντιμετωπίσει οικεία προβλήματα και νιώθει την ίδια αγωνία για το αύριο. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, όποιος ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία είναι από τους… τυχερούς. Έχει οργανώσει έναν τρόπο ζωής και ασχολείται με αυτόν. Γιατί στην αντίπερα όχθη υπάρχουν κι εκείνοι που έχουν ουσιαστικό πρόβλημα επιβίωσης. Τίποτα δεν είναι δεδομένο γι’ αυτούς και στερούνται ακόμα και το καθημερινό φαγητό.
Κι σ’ αυτό το σημείο εύκολα θα πουν κάποιοι: “έχουμε τα δικά μας προβλήματα, θα ασχολούμαστε και με τα προβλήματα των άλλων;”. Άλλωστε συνειδησιακά μπορεί να είναι και ήρεμοι, επειδή τη “φιλανθρωπική” τους δράση την παρουσίασαν κατά τη διάρκεια των γιορτών. Είτε αγοράζοντας δημιουργίες από φιλανθρωπικά παζάρια, είτε δίνοντας κάποιο χρηματικό ποσό εκεί όπου ο καθένας πίστευε πως άξιζε. Πράξεις που ίσως και να τις έβλεπαν σαν μια ανθρωπιστική τονωτική ένεση στο “προφίλ” τους, λόγω ημερών …
Και μετά τί γίνεται; Παύση ανθρωπιάς; Αυτού του είδους η φιλανθρωπία υφίσταται μόνο κάθε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά; Τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου δε μας νοιάζει τι συμβαίνει γύρω μας; Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι περισσότεροι από εμάς αποκτούμε όσα μας χρειάζονται. Όμως στις άγριες μέρες που ζούμε, υπάρχουν κι άνθρωποι που έχουν ανάγκη τη βοήθεια μας. Όπως τα παιδιά που ζουν σε ιδρύματα, τα οποία κινδυνεύουν να κλείσουν εξαιτίας της οικονομικής δυσχέρειας, τα άστεγα παιδιά που κυκλοφορούν στους δρόμους και μοιάζουν εύκολες λείες για κάθε επιτήδειο Και το δυσκολότερο όλων: τα παιδιά που παλεύουν με τρομακτικές αρρώστιες μες στα νοσοκομεία. Το χαμόγελο τείνει να σβήσει από τα χείλη τους και στα μάτια τους είναι εμφανής η μελαγχολία. Προσπαθούν να κερδίσουν την κάθε στιγμή και βιώνουν ουσιώδη αγωνία για το αύριο. Στο ίδιο μοτίβο με τα παιδιά ζουν και πολλοί ηλικιωμένοι ανήμποροι και ίσως ξεχασμένοι ακόμα κι από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Αυτές οι κατηγορίες ανθρώπουν χρήζουν της άμεσης παρέμβασής μας, η οποία θα διακρίνεται όμως και από τη διάρκειά της στο χρόνο. Κι ας μη θορυβηθεί κανείς πως θα πρέπει να ξοδευτεί. Ο υπερκαταναλωτισμός των προηγούμενων χρόνων γέμισε ασφυκτικά τα σπίτια όλων με ρούχα, παπούτσια και φαγητά και τα τυχερά μας παιδιά παίζουν σε δωμάτια πλημμυρισμένα από παιχνίδια, για τα περισσότερα από τα οποία πλέον αδιαφορούν. Δόξα τω θεώ περισσεύουν τέτοια υλικά αγαθά σε πολλές οικογένειες. Αλλά ακόμα κι αν δε μας περισσεύουν, το ζητούμενο είναι να προσφέρουμε όχι μόνο απ’ το υστέρημα μας, αλλά να δίνουμε κι αυτό που υπάρχει στην καρδιά μας. Μια καλή κουβέντα, λίγη επικοινωνία, ένα χάδι και θα κερδίσουμε το χαμόγελο αυτών των ανθρώπων που θα φωλιάσει στη μνήμη μας. Και στην περίπτωση που στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπάρχει η αμφιβολία ότι οι ενέργειες μας δε θα βρουν το στόχο τους, τότε ας παρακάμψουμε τους “μεσάζοντες”. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επικοινωνήσουμε και να φτάσουμε προσωπικά στα άτομα που μας ενδιαφέρουν. Διαπροσωπικά και μεταξύ μας μόνο θα αλληλοσωθούμε, δίχως τη διαμεσολάβηση κρατικών και μη παραγόντων…
Κι άλλωστε το να δίνουμε χρόνο, πόρους και ενέργεια επιστρέφουν πάλι σ’ εμάς. Με ένα εγωιστικό τρόπο η όλη αυτή διαδικασία μας προσφέρει πολλά, αφού συνηδειτοποιούμε πολύ σπουδαία πράγματα για τη ζωή μας και τον εαυτό μας. Εκτιμάμε λίγο παραπάνω την υγεία, τη ζωή, τη δική μας κατάσταση. Σεβόμαστε τον αγώνα των άλλων και παίρνουμε πολύτιμα μαθήματα. Έρχονται σε μια πιο σωστή βάση όλα γύρω μας. Δε γινόμαστε καλύτεροι ή χειρότεροι, αλλά πιο συνηδειτοποιημένοι άνθρωποι. Γιατί, όπως είπε και ο Albert Einstein : “Μην προσπαθήσεις να γίνεις ένας επιτυχημένος άνθρωπος, αλλά ένας άνθρωπος με αξία”.
