joomla templates

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα φτωχό αγόρι, που μαζί με τους γονείς του ήρθε πρόσφυγας από την Πόλη στη Θεσσαλονίκη το 1939.

Για να βοηθήσει την οικογένειά του πουλούσε διάφορα αλλαντικά σ’ ένα μαγαζάκι. Δραστήριος καθώς ήταν, κι επειδή του άρεσε πολύ το εμπόριο, πουλούσε και σάντουιτς στον σιδηροδρομικό σταθμό. Όνειρό του μεγάλο ήταν να γίνει πιλότος, αλλά τον “έκοψαν” στη Σχολή Ικάρων για ιατρικούς λόγους. Υποσχέθηκε  όμως στον εαυτό του τον πόθο αυτό να τον εκπληρώσει στο μέλλον με οποιοδήποτε τρόπο…

Τελικά το 1959 πήγε στη Δυτική Γερμανία όπου κάνοντας το σερβιτόρο και τον εκφορτωτή σπούδασε πολιτικός μηχανικός. Στα διαλείμματα που έκανε από το διάβασμα και τη δουλειά εκεί στην ξενιτιά του άρεσε να χορεύει ζεϊμπέκικο, για να εκφράσει έτσι το ντέρτι του και τη νοσταλγία για την πατρίδα.

Τα χρόνια πέρασαν, το φτωχό και λαϊκό παιδί ολοκλήρωσε τις σπουδές του και επιτέλους επέστρεψε στην πατρίδα. “Φίλε Άκη καλωσόρισες” του φώναξαν οι δικοί του άνθρωποι. Τα όνειρα και οι φιλοδοξίες του νέου πολλαπλασιάζονταν και γι αυτό αποφάσισε να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική. Πολύ ενεργά όμως…

Πάμπτωχος εισήλθε στον πολιτικό στίβο, αλλά τα εισοδήματά του αυξάνονταν χρόνο με τον χρόνο με γεωμετρική πρόοδο. Κανείς ποτέ δεν μπήκε στον κόπο να τον ελέγξει. Κι αν κάποια φορά προέκυπτε υπόνοια για την περιουσία του ή καταγγελία για αδικαιολόγητο πλουτισμό, εκείνος απαντούσε με μηνύσεις και εξώδικα.

Ο «αέρας» της υπεροχής ήταν ολοφάνερος. Το παράστημα, η εμφάνισή του, οι γνωριμίες και οι διασυνδέσεις του εντός κι εκτός Ελλάδας τον βοηθούσαν στο να ανέρχεται τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας της παράταξής του με… ρυθμό αθλητή. Έγινε ο πιο ισχυρός υπουργός Άμυνας της μεταπολίτευσης και διεκδίκησε ακόμη και την πρωθυπουργία. Οι συνήθειες του άλλαξαν και η καλοπέραση ήταν αυτοσκοπός. Ξόδευε αμύθητα ποσά και έκανε υπερπολυτελή ζωή σαν γνήσιος bon viveur έχοντας τη σιγουριά και την υπεροψία της ατιμωρησίας. Ένα πράγμα παρέμεινε σταθερό όλα αυτά τα χρόνια: το ζεϊμπέκικο! Μόνο που τώρα δεν εξέφραζε το ντέρτι του Άκη, αλλά το χορό των εκατομμυρίων που απολάμβανε. Και φυσικά εννοείται πως πραγματοποίησε και τον πόθο της νιότης του: ως υπουργός Εθνικής Άμυνας δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία να κάνει βόλτες στο Αιγαίο με Μιράζ και F-16.

Το σύμπαν όμως συνωμότησε εναντίον του και εν τέλει βρέθηκε πίσω απ’ τα σίδερα της φυλακής που είναι για τους λεβέντες. Απολογούμενος ισχυρίζεται πως όλα είναι συκοφαντίες και δεν έχει καμία σχέση με τα σκάνδαλα που τον κατηγορούν κι ούτε ξεπλένει χρήμα. Το πώς βρέθηκαν ποσά τύπου… Φώσκολου στους λογαριασμούς του είναι σύμπτωση! Άλλωστε η τράπεζα έχει ξανακάνει τέτοια λάθη στο παρελθόν πάλι στους δικούς του λογαριασμούς (απρόσεκτη η τράπεζα…)! Η δε σύζυγος που βρίσκεται κι αυτή στη φυλακή, ενώ πριν χαιρόταν προκλητικά τη χλιδή, είπε πως σαν σωστή σύζυγος ποτέ δεν έγινε αδιάκριτη και δεν ρώτησε τον άντρα της για την πηγή προέλευσης του πλούτου που βίωνε. Απλά απολάμβανε!

Πώς γυρίζει η ρόδα της ζωής! 

“Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με τη ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.”   Αβραάμ Λίνκολν

        Προφητικά λόγια που ειπώθηκαν πριν περίπου εκατόν πενήντα χρόνια από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ και σήμερα είναι πιο… σύγχρονα από ποτέ. Αλλαγές που σαρώνουν σαν τυφώνες στο πέρασμά τους και ταράζουν συθέμελα καθετί κεκτημένο. Κι οι αλλαγές ώς τώρα ενδεχομένως να μη θεωρούνταν κακές, διότι σε εξελίσσουν ως άνθρωπο και σε πηγαίνουν συνήθως ένα βήμα μπροστά, αλλά όταν συμβαίνουν κατά ρυπάς, τότε… ζαλίζεσαι! Ο κόσμος περπατά κατηφής και παραζαλισμένος και αισθάνεται μια δίνη να τον παρασύρει, γιατί, εκεί που πιστεύει πως οι αλλαγές τελείωσαν , τότε γίνεται πάλι η ανατροπή. Νέα δεδομένα ξεφυτρώνουν στη ζωή του καθημερινά!

Αναρωτιέται κανείς μήπως φταίει κι ο ίδιος με τις επιλογές που έκανε τα προηγούμενα χρόνια και οδηγηθήκαμε όλοι σ’ αυτό το σημείο. Άραγε τί μπορεί να κάνει μέσα σ’ όλη αυτή την κατάσταση και πώς να αντιδράσει; Πρώτα  οφείλει για τη δική του… εγκεφαλική ηρεμία να διεργαστεί τα πάντα στο μυαλό του μήπως και τα αφομοιώσει πιο γρήγορα. Από κει και πέρα θα φανεί η δημιουργικότητα  και η πρωτοβουλία του καθενός με τις κινήσεις που κάνει. Σε τέτοιου είδους κρίσεις υπάρχουν κάποιες ευκαιρίες απροσδόκητες, αλλά χρειάζεται να έχεις και μάτια ανοιχτά για να τις αναγνωρίσεις, να τις ακολουθήσεις και να μη σε προσπεράσουν. Τις περισσότερες φορές σχετίζονται με θέματα εκ διαμέτρου αντίθετα απ’ αυτά που μας απασχολούσαν στην καθημερινότητά μας και ποτέ ίσως δεν τα σκεφτήκαμε. Τώρα όμως είναι η ώρα να βγούμε από το μικρόκοσμό μας και να δούμε πιο πέρα… Κι αν κάποιος αρκείται σε όσα έχει και δεν τον απασχολεί το αύριο, ας σκεφτεί το αύριο των παιδιών του και πώς θα μπορούσε να τους θεμελιώσει ένα ευνοϊκότερο μέλλον.   

Πάντως την ώρα που θα έχει δικαίωμα ο λαός να μιλήσει με τη ψήφο του ας επιλέξει κάτι τελείως καινούργιο, άφθαρτο και …απονήρευτο. Σε καμία περίπτωση  δεν πρέπει να νεκραναστήσει ζόμπι του παρελθόντος που ζούνε με το αίμα των πολιτών. Είτε μιλάμε σε πανελλαδικό επίπεδο, είτε σε τοπικό.  Όσο μεγάλο, ύπουλο κι αν είναι ένα τέρας μπορεί να νικηθεί. Ακόμα κι η Λερναία Υδρα που τη θεωρούσαν αθάνατη αποδείχτηκε τελικά πως δεν ήταν. Λίγο στην αρχή ταλαιπωρήθηκε ο Ηρακλής, γιατί έκοβε ένα κεφάλι και ξεφύτρωναν δύο, αλλά στην πορεία βρήκε το κόλπο! Κόβοντας και καίγοντας το κάθε κεφάλι με τη φωτιά σταμάτησε τον πολλαπλασιασμό. Και ειδικά το τελεταίο κεφάλι -που ήταν και το κεντρικό κι αθάνατο- το έκοψε και το έθαψε στη γη, για να μη ξαναζωντανέψει… Άξια προς μίμηση η εφευρητικότητά του!

Μέρες τώρα έχουμε φύγει από τη φάση των γιορτών και των διακοπών. Ξαναβρήκαμε την καθημερινότητά μας. Άλλοι βιώνουμε τη μετάβαση αυτή με φυσιολογικό και ανώδυνο τρόπο κι άλλοι με δυσθυμία έως και βαριά μελαγχολία.

Μπαίνοντας στη συνήθη ρουτίνα του κανείς ασχολείται και πάλι με τις γνωστές του υποχρεώσεις , καλείται να αντιμετωπίσει οικεία προβλήματα και νιώθει την ίδια αγωνία για το αύριο. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, όποιος ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία είναι από τους… τυχερούς. Έχει οργανώσει έναν τρόπο ζωής και ασχολείται με αυτόν. Γιατί στην αντίπερα όχθη υπάρχουν κι εκείνοι που έχουν ουσιαστικό πρόβλημα επιβίωσης. Τίποτα δεν είναι δεδομένο γι’ αυτούς και στερούνται ακόμα και το καθημερινό φαγητό.

Κι σ’ αυτό το σημείο εύκολα θα πουν κάποιοι: “έχουμε τα δικά μας προβλήματα, θα ασχολούμαστε και με τα προβλήματα των άλλων;”. Άλλωστε συνειδησιακά μπορεί να είναι και ήρεμοι, επειδή τη “φιλανθρωπική” τους δράση την παρουσίασαν κατά τη διάρκεια των γιορτών. Είτε αγοράζοντας δημιουργίες από φιλανθρωπικά παζάρια, είτε δίνοντας κάποιο χρηματικό ποσό εκεί όπου ο καθένας πίστευε πως άξιζε. Πράξεις που ίσως και να τις έβλεπαν σαν μια ανθρωπιστική τονωτική ένεση στο “προφίλ” τους, λόγω ημερών …

Και μετά τί γίνεται; Παύση ανθρωπιάς; Αυτού του είδους η φιλανθρωπία υφίσταται μόνο κάθε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά; Τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου δε μας νοιάζει τι συμβαίνει γύρω μας; Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι περισσότεροι από εμάς αποκτούμε όσα μας χρειάζονται. Όμως στις άγριες μέρες που ζούμε, υπάρχουν κι άνθρωποι που έχουν ανάγκη τη βοήθεια μας. Όπως τα παιδιά που ζουν σε ιδρύματα, τα οποία κινδυνεύουν να κλείσουν εξαιτίας της οικονομικής δυσχέρειας, τα άστεγα παιδιά που κυκλοφορούν στους δρόμους και μοιάζουν εύκολες λείες για κάθε επιτήδειο  Και το δυσκολότερο όλων: τα παιδιά που παλεύουν με τρομακτικές αρρώστιες μες στα νοσοκομεία. Το χαμόγελο τείνει να σβήσει από τα χείλη τους και στα μάτια τους είναι εμφανής η μελαγχολία. Προσπαθούν να κερδίσουν την κάθε στιγμή και βιώνουν ουσιώδη αγωνία για το αύριο. Στο ίδιο μοτίβο με τα παιδιά ζουν και πολλοί ηλικιωμένοι ανήμποροι και ίσως ξεχασμένοι ακόμα κι από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Αυτές οι  κατηγορίες ανθρώπουν χρήζουν της άμεσης παρέμβασής μας, η οποία θα διακρίνεται όμως και από τη διάρκειά της στο χρόνο. Κι ας μη θορυβηθεί κανείς πως θα πρέπει να ξοδευτεί. Ο υπερκαταναλωτισμός των προηγούμενων χρόνων γέμισε ασφυκτικά τα σπίτια όλων με ρούχα, παπούτσια και φαγητά και τα τυχερά μας παιδιά παίζουν σε δωμάτια πλημμυρισμένα από παιχνίδια, για τα περισσότερα από τα οποία πλέον αδιαφορούν. Δόξα τω θεώ περισσεύουν τέτοια υλικά αγαθά σε πολλές οικογένειες. Αλλά ακόμα κι αν δε μας περισσεύουν, το ζητούμενο είναι να προσφέρουμε όχι μόνο απ’ το υστέρημα μας, αλλά να δίνουμε κι αυτό που υπάρχει στην καρδιά μας. Μια καλή κουβέντα, λίγη επικοινωνία, ένα χάδι και θα κερδίσουμε το χαμόγελο αυτών των ανθρώπων που θα φωλιάσει στη μνήμη μας. Και στην περίπτωση που στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπάρχει η αμφιβολία ότι οι ενέργειες μας δε θα βρουν το στόχο τους, τότε ας παρακάμψουμε τους “μεσάζοντες”. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επικοινωνήσουμε και να φτάσουμε προσωπικά στα άτομα που μας ενδιαφέρουν. Διαπροσωπικά και μεταξύ μας μόνο θα αλληλοσωθούμε, δίχως τη διαμεσολάβηση κρατικών και μη παραγόντων…

Κι άλλωστε το να δίνουμε χρόνο, πόρους και ενέργεια επιστρέφουν πάλι σ’ εμάς. Με ένα εγωιστικό τρόπο η όλη αυτή  διαδικασία μας προσφέρει πολλά, αφού συνηδειτοποιούμε πολύ σπουδαία πράγματα για τη ζωή μας και τον εαυτό μας. Εκτιμάμε λίγο παραπάνω την υγεία, τη ζωή, τη δική μας κατάσταση. Σεβόμαστε τον αγώνα των άλλων και παίρνουμε πολύτιμα μαθήματα. Έρχονται σε μια πιο σωστή βάση όλα γύρω μας. Δε γινόμαστε καλύτεροι ή χειρότεροι, αλλά πιο συνηδειτοποιημένοι άνθρωποι. Γιατί, όπως είπε και ο Albert Einstein : “Μην προσπαθήσεις να γίνεις ένας επιτυχημένος άνθρωπος, αλλά ένας άνθρωπος με αξία”.

Ξεφυλλίζοντας τις εφημερίδες μου τράβηξαν την προσοχή  δύο ιατρικά ζητήματα αρκετά πρωτότυπα και ελπιδοφόρα. 

Παρατηρώντας έναν πύθωνα πριν και μετά το …γεύμα του οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο υποστηρίζουν πως έχουν λύσει εν μέρει ένα μεγάλο μυστήριο. Έχοντας, λοιπόν, καταβροχθίσει ζώο τουλάχιστον  ιδίου μεγέθους με αυτόν ο πύθωνας περνάει στο στάδιο της χώνεψης και μέσα σε μία μέρα η καρδιά του και γενικά όλα τα όργανά του διπλασιάζονται σε μέγεθος. Σε λίγες μέρες όμως όλα επανέρχονται σε φυσιολογικά επίπεδα χωρίς το φίδι να απολέσει μυϊκή μάζα ή να δείχνει εξασθενημένο!

   Η διαδικασία αυτή εμπεριέχει σημαντικές πληροφορίες για την ανθρώπινη υγεία και ειδικά την καρδιακή ανεπάρκεια. Όπως αναφέρεται διεξοδικά οι ερευνητές επισημαίνουν πως τα ευρήματά τους ενδέχεται να έχουν άμεση εφαρμογή και στον άνθρωπο και να οδηγήσουν σε προληπτικές θεραπείες του διαβήτη, της υψηλής αρτηριακής πίεσης, της παχυσαρκίας και του αιφνίδιου θανάτου σε νεαρούς αθλητές!

 Εξίσου “χαρμόσυνο” νέο είναι και το γεγονός ότι θα… γυρίσει ο καιρός και θα εξαφανιστεί και ο τροχός!! Και μιλάμε για τον οδοντιατρικό τροχό! Ο οποίος θα αντικατασταθεί από ένα «μαγικό υγρό», που ανέπτυξαν σε Πανεπιστήμιο της Βρετανίας με επικεφαλής την Ελληνίδα επίκουρο καθηγήτρια κα. Αγγελή, και χαρίζει τη δυνατότητα στα δόντια να αναδομούνται φυσικά και ανώδυνα.

Ο μηχανισμός αναδόμησης ενεργοποιείται από ένα πεπτίδιο, που ουσιαστικά αναστρέφει τη διαδικασία της διάβρωσης που προκαλούν τα οξέα των δοντιών. Το όλο εγχείρημα είναι ακόμη σε πειραματικό στάδιο, αλλά μετά από μία εφαρμογή σε ασθενείς και με εβδομαδιαία παρακολούθηση της θεραπείας, οι ασθενείς εμφάνισαν αναδόμηση της αδαμαντίνης, η οποία και συνεχίστηκε για τους επόμενους μήνες δίχως να αλλοιώνει το σχήμα ή το μέγεθος του δοντιού! Μάλιστα η αναγεννητική μέθοδος των δοντιών ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί μελλοντικά και για την ανάπλαση των οστών, που θα πραγματοποιείται μέσα σε λίγους μήνες!

Ιατρικές γνώσεις δε διαθέτω, αλλά οπωσδήποτε τα προαναφερθέντα  μοιάζουν αισιόδοξα! Είναι τουλάχιστον ελπιδοφόρο το γεγονός ότι οι επιστήμονες ψάχνουν διαρκώς για το καλύτερο και για την άμεση εφαρμογή του στον άνθρωπο. Η απουσία πόνου και η πρόληψη απειλητικών νόσων είναι πάντα το κίνητρο και ο στόχος τους, για να έχουμε όλοι την υγειά μας!! Δε γνωρίζω βέβαια πόσα χρήματα δίνονται τώρα για την ιατρική έρευνα παγκοσμίως. Καιρός είναι όμως οι κυβερνήσεις και τα κράτη να μην ασχολούνται μόνο με τον πολεμικό τους εξοπλισμό και να ενδιαφερθούν έμπρακτα για τους  τομείς που αφορούν τον άνθρωπο. Να μη δημιουργούν  κρίσεις στην οικονομία και να φροντίσουν περισσότερο οι όποιες ιατρικές ανακαλύψεις να φτάνουν πραγματικά στους λαούς…!

Υ.Γ.  Ευχαριστώ όλους εσάς, φίλοι αναγνώστες, για τα ενθαρρυντικά σχόλια και e-mails που μου στέλνετε...                  Π. 

«Αλλαγή, παραμονή στην ευρωζώνη, αναδιάρθρωση και κούρεμα χρέους, ελεγχόμενη χρεοκοπία, μαύρη τρύπα, πληθωρισμός, εθνική κυριαρχία» κλπ. κλπ. Ορολογίες, που προσπαθούμε να επεξεργαστούμε στο μυαλό μας και να τις αντιληφθούμε όσο καλύτερα γίνεται.

          Στο σπίτι, στη δουλειά, ακόμη και στη βόλτα ο κόσμος συζητά και παραμιλά γι’ αυτούς τους όρους  προσπαθώντας να καταλάβει τί ακριβώς παιχνίδι παίζεται στις πλάτες του για το παρόν και το μέλλον του, και ταυτόχρονα αναρωτιέται πώς μπορεί να αντιδράσει και να έχει χειροπιαστό αποτέλεσμα η αντίδρασή του. Λίγο έως πολύ αισθάνεται πραγματικά σαν τις μαριονέτες της διάσημης γαλλικής σατιρικής εκπομπής “Les guignols de l’ info” («οι μαριονέτες των πληροφοριών»), όπου παρουσιάζεται ο Έλληνας να εξαθλιώνεται, αλλά να συνεχίζει να δουλεύει γιατί υπάρχει οικονομική κρίση, και επομένως αφού το πείραμα με τους ‘Ελληνες πέτυχε μπορεί να εφαρμοστεί και σε διεθνές επίπεδο!

          Ζώντας η Ελλάδα σ’ αυτό το τέλμα τον τελευταίο καιρό και αντιμετωπίζοντας τον καθημερινό και ψυχοφθόρο εκφοβισμό και εκβιασμό από την ευρωπαϊκή κοινότητα, περιμένει εναγωνίως να τη διασώσει… ο ίδιος ο ευρωπαϊκός άξονας και η γαλλογερμανική «κατοχή». Ελπίζει να βρεθεί κάποιος με περισσότερα φιλελληνικά αισθήματα, για να τη… συνδέσει με τον απινιδωτή και να της ξαναδώσει ζωή!

        Πώς όμως έφτασε η χώρα μας σ’ αυτή την κατάσταση; Άλλες φιλοδοξίες είχε και σε καμία περίπτωση δεν πίστευε πως από ενεργό μέλος της ΟΝΕ θα γινόταν η Ελλάδα του μνημονίου. Μετά τον εμφύλιο και τη δικτατορία ο Ανδρέας Παπανδρέου επούλωσε τις πληγές και άνοιξε τους διεθνείς ορίζοντες της χώρας. Προσπάθησε να αναδιανείμει τον πλούτο και να οργανώσει κοινωνικό κράτος με τη δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Ευφυής και χαρισματικός ηγέτης δημιούργησε το πρώτο μαζικό κόμμα που δεν ανήκε στον κομμουνισμό και αντιπροσώπευε τα λαϊκά κυρίως στρώματα παρέχοντάς τους καλύτερο βιοτικό επίπεδο. Ο ηγέτης με τη μεγαλύτερη δύναμη και επιρροή όλων μεταπολιτευτικά σε ένα πράγμα “απέτυχε” (όπως δείχνει η ιστορία), το πιο ουσιώδες : να πατάξει και να εξουδετερώσει πλήρως τα πελατειακά και λαϊκίστικα γνωρίσματα της προδικτατορικής περιόδου. Όσο κι αν αγωνίστηκε να διαπλάσει ένα σύγχρονο και δημοκρατικό πολιτικό σύστημα της νεότερης κοινοβουλευτικής ιστορίας, δεν κατάφερε να απαλλαγεί από τη ρουσφετολογία, διατήρησε τις πελατειακές σχέσεις και την κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, ενώ ανέχτηκε τη διαφθορά στις δημόσιες υπηρεσίες. Το κακό συνέχισε μετά την άνοδο στην εξουσία των αντιπάλων του. Εν ολίγοις τα τελευταία 30 χρόνια τα δύο κόμματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής στη χώρα μας διατηρούσαν και πολλαπλασίαζαν τα ρουσφέτια και τις πελατειακές συναλλαγές σφυρίζοντας αδιάφορα! Ο λόγος είναι προφανής: η παραμονή τους στην εξουσία.

          Από ‘κει και πέρα τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Οι πόροι της χώρας και η ευρωπαϊκή βοήθεια δε χρησιμοποιήθηκαν ποτέ εκεί που έπρεπε, για την οργάνωση μιας δυνατής και ανταγωνιστικής οικονομίας και φτάσαμε σήμερα στο σημείο να δανειζόμαστε και να χρωστάμε εφ’ όρου ζωής (ίσως και της επόμενης!!). Σ’ αυτόν τον κυκεώνα ο κόσμος αντιδρά, ξεσηκώνεται, διαμαρτύρεται και γενικά προσπαθεί, αλλά τα νομοσχέδια ψηφίζονται και οι αποφάσεις παίρνονται ερήμην του λαού. 

        Παράλληλα γκρεμίζονται όλα τα είδωλα, οι αρχηγοί δεν αναγνωρίζονται από το λαό και ο μοναδικός ηγέτης που σε κάθε δημοσκόπηση προηγείται με συντριπτική πλειοψηφία είναι ο… “κανένας” ! Κι εμείς ακόμα περιμένουμε ποιός θα μας δώσει το φιλί της ζωής…

        Μεταξύ μας μόνο μπορούμε να σωθούμε! Ας βάλουμε εντατικά-έστω και με το ζόρι- το χιούμορ στη ζωή μας. Μαύρο χιούμορ, ειρωνικό, σαρκαστικό, καυστικό, ό,τι μπορεί ο καθένας! Τι άλλο μας μένει! Να  διασκορπίσουμε τους φόβους και τις ανησυχίες μας. Μιζέρια και κατάθλιψη μας προσφέρουν, αλλά, για να μην μας οδηγήσουν στη σχιζοφρένια, ας τους τα επιστρέψουμε όλα με το γέλιο και τη σάτιρα. Η σάτιρα θα είναι το φιλί της ζωής!    

Πλημμύρισαν οι δρόμοι τις τελευταίες μέρες με μαθητές κάθε ηλικίας συνοδευόμενοι οι περισσότεροι από τους γονείς τους. Τα σχολικά συγκροτήματα απέκτησαν τη γνωστή ζωντάνια και τα πρόσωπα των μαθητών δηλώνουν είτε αμηχανία, απορία και ενδεχομένως λίγο φόβο αν πρόκειται για «πρωτάκια», είτε χαρά και ικανοποίηση που ξαναέσμιξαν οι παρέες στις περιπτώσεις των μεγαλύτερων παιδιών.

          Στην όλη ατμόσφαιρα υπερίπταται και αρκετή ένταση. Πολλές οι δυσκολίες και λίγη η ευχέρεια των κινήσεων. Οι αναγκαστικές συγχωνεύσεις των σχολείων ερέθισαν τα πνεύματα και επέφεραν γκρίνιες και διαμαρτυρίες. Η διάθεση πολλών … χτυπάει κόκκινο  και με το παραμικρό βρίσκονται εφ’ όπλου λόγχη, έτοιμοι για επίθεση! Ψυχραιμία…! Μπορεί να γνωρίζουμε καλά πως αναμένεται να είναι δύσκολη η σχολική χρονιά, αλλά όλοι οφείλουμε να δείξουμε διαλλακτικότητα, κατανόηση, συνεργασία και αλληλοϋποστήριξη. Ο καθένας από το πόστο του και δίχως να επιτίθεται σε όσους δεν του φταίνε.  

 Με τα «ευχάριστα» που καθημερινά ακούγονται στις ειδήσεις όλοι καλούμαστε  να αντεπεξέλθουμε σε πολλές υποχρεώσεις. Επομένως λίγη μεθοδικότητα και οργάνωση θα χρειαστεί και στα σχολεία. Θέλοντας και μη υποχρεωτικά θα μειώσουμε τα περιττά προκειμένου να εξασφαλίσουμε τα αναγκαία και με τη συνεργασία όλων να βρούμε τη χρυσή τομή.

        Πάντα βέβαια στην αρχή υπάρχει και το γνωστό άγχος των οικογενειών για το πώς θα ξεκινήσουν τα μαθήματα τα παιδιά τους και ποιές θα είναι οι επιδόσεις τους. Για τα μικρά παιδιά, που για πρώτη φορά θα αντικρύσουν ένα σχολικό χώρο, η αγωνία των γονιών έγκειται στο αν θα δεχτούν να μείνουν και πώς θα ενσωματωθούν στην ομάδα. Θα κάνουν φίλους; Θα περιμένουν με χαρά την ώρα που θα ξαναπάνε; Ή μήπως δε θα καταφέρουν να εξοικειωθούν με τα νέα πρόσωπα που βλέπουν και θα επιζητούν την ασφάλεια της οικογένειας; Απ’ την άλλη, όσον αφορά τα μεγαλύτερα παιδιά, γεννιούνται άλλα ερωτήματα: Θα συγκεντρώνονται στην τάξη; Θα συμμετέχουν στο  μάθημα; Η αντιληπτική τους ικανότητα θα είναι εμφανής ή θα χρειαστούν επιπλέον απογευματινά μαθήματα;

          Όποιο κι αν είναι το ερώτημα, η απάντηση παραμένει μία και καλύπτει όλο το ηλικιακό φάσμα των μαθητών: χρειάζεται υπομονετική ενασχόληση και προσπάθεια, επιμονή και ενίσχυση, ενθάρρυνση και επιβράβευση των προσπαθειών των παιδιών. Η μόνιμη αλλά και διακριτική βοήθεια των γονιών όχι μόνο θα τους φέρει πιο κοντά στα παιδιά τους, αλλά θα συνεχίζει ταυτόχρονα και το έργο των εκπαιδευτικών.

        Μπορεί κάποιοι να επιδιώκουν-ως εξουσία-να εγκαταστήσουν στη ζωή μας και την καθημερινότητα τη μιζέρια και το φόβο, όμως όσες δυσκολίες κι αν υπάρχουν, ας φροντίσουμε να ελαττώνουμε τα προβλήματα και να ασχολούμαστε με όσα έχουν αληθινή αξία και ουσία. Ας κάνουμε πράξη λοιπόν τα λόγια του Albert Einstein : «Υπάρχουν δύο τρόποι να ζει κανείς: πιστεύοντας ότι δεν υπάρχουν θαύματα ή πιστεύοντας ότι τα πάντα είναι ένα θαύμα».    

Τελευταίες μέρες του καλοκαιριού κι όλοι προσπαθούν να απολαύσουν την κάθε στιγμή και να αντλήσουν δύναμη για τον επερχόμενο χειμώνα.

          Σαν θεόσταλτο δώρο περίμεναν αυτό το καλοκαίρι, προκειμένου να ξεφύγουν λίγο από τα δυσάρεστα γεγονότα των προηγούμενων μηνών. Κι έτσι καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού οι βόλτες, το κολύμπι και τα θαλάσσια σπορ, οι νυχτερινές έξοδοι και τα ταξίδια βρίσκονταν σε απόλυτη προτεραιότητα. Μπορεί τα ποσά που ξοδεύονταν να ήταν σαφώς μικρότερα, αλλά η διάθεση για καλοπέραση ήταν αντιστρόφως ανάλογη.

          Ο κόσμος, σαν στερημένος και με την αδρεναλίνη του να χτυπάει κόκκινο, ξεχύθηκε στις παραλίες, όρμησε προς τα μπαρ και τις καφετέριες, οδήγησε πιο γρήγορα και πιο «άτσαλα» θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του και γενικά η κάθε του ενέργεια χαρακτηρίζονταν από μια «δίψα», μια τρέλα και μια διάθεση αλλαγής. Αλλαγή σε κάθε επίπεδο, σε κάθε πτυχή της ζωής του, για να ξεφύγει ο καθένας από τα γνωστά. Έτσι είναι το καλοκαίρι : σαρωτικό και ανατρεπτικό! Επαγγελματικές συμφωνίες ακυρώνονται :ο ελεύθερος επαγγελματίας διώχνει το συνεργάτη του, που του στάθηκε στα δύσκολα και που η αποδοτικότητά του ήταν η μέγιστη, γιατί έτσι απλά ξύπνησε …περίεργα ένα πρωί και ήθελε νέο συνεργάτη. Συγκρούσεις και διαφωνίες προκύπτουν ανάμεσα σε συγγενείς, όταν έρχονται στην οικογένεια νέα, υποψήφια μέλη. Φιλίες κλυδωνίζονται, εξαιτίας αφίξεων νέων φίλων. Καινούργιες σχέσεις ξεφυτρώνουν από το πουθενά παραμερίζοντας αναίτια τις ήδη υπάρχουσες. Το νέο εισβάλλει και προκαλεί ανατροπές. Κι αυτός που το αποδέχεται στη ζωή του νιώθει ανανεωμένος και υπερήφανος, λες και ανακάλυψε χρυσάφι… !

          Και δε λέω, το νέο φέρνει αλλαγή παραστάσεων και ανανέωση, αλλά πόσο αντέχει; Ποια είναι η διάρκεια του; Ό,τι έρχεται εύκολα και αβασάνιστα στη ζωή κάποιου, με τον ίδιο τρόπο φεύγει. Είναι πρόσκαιρο, εφήμερο. Δεν έχει γερές βάσεις, και τα θεμέλια του σαπίζουν μέρα με τη μέρα. Όπως οι διάττοντες αστέρες, που εμφανίζονται ξαφνικά από το πουθενά, κινούνται με ταχύτητα και μετά εξαφανίζονται.      

          Και οδεύοντας προς τη λήξη της καλοκαιρινής περιόδου και με την ανεμελιά να μειώνεται, κάποιοι λένε πως αισθάνονται τη μελαγχολία του φθινοπώρου. Μα δε φταίει το φθινόπωρο! Απλά ηρεμώντας από την υπερένταση σταδιακά διαπιστώνουν ότι…άνθρακας ο θησαυρός που είχαν ανακαλύψει! Αντιλαμβάνονται πως πρόδωσαν τους ανθρώπους που μέχρι τώρα τους νοιάζονταν και τους στάθηκαν αποδεδειγμένα, για να συναναστραφούν άτομα, που δε γνωρίζουν καλά. Θαμπώθηκαν από τη ψεύτικη τους λάμψη, αλλά τελικά αυτό που έλαμπε δεν ήταν χρυσός…! Αυτό συνήθως δεν το ομολογούν ούτε μπροστά στον καθρέφτη τους, αλλά σίγουρα υφίσταται στην πρώτη γραμμή των σκέψεων τους…     

          Και τώρα τι κάνουν; Μπορεί να επιμηκύνουν την «ανανέωση» του καλοκαιριού όσο μπορούν. Ενδόμυχα όμως ξέρουν σε ποιους ανθρώπους αξίζει να γυρίσουν. Ποιους μπορούν να εμπιστευτούν. Κι όταν το κάνουν, θα καταλάβουν πως το αληθινό πάθος, που αναζητούν, βιώνεται καλύτερα μόνο με τους ανθρώπους που τους έχουν αποδείξει επανειλημμένα την αξία τους. Και όπως σοφά λέει το τραγούδι : «όπου  κι αν πας, ό,τι  κι αν λες, εμένα θες, μην το αρνείσαι…».                                                                                                                                                                                                                                                                                               

Μεσημεριανές ώρες στην παραλία και οι λουόμενοι απολαμβάνουν την καλοκαιρινή ραστώνη. Πολύς και ετερόκλητος κόσμος, όμως όλοι με τη χαρούμενη και χαλαρή διάθεση, που δημιουργεί η αγαπημένη αυτή εποχή.

Μια πολυπληθής οικογένεια έχει εγκατασταθεί στη μέση σχεδόν της παραλίας έχοντας μαζί της κάθε είδους φαγώσιμο. Τα καλοθρεμμένα παιδιά της οικογένειας διαθέτοντας όλα τα απαιτούμενα παιχνίδια παραλίας τρέχουν, παίζουν και φωνάζουν διαρκώς για ό,τι κι αν κάνουν. Το παιχνίδι δεν αργεί να μετατραπεί σε διαφωνία και καυγά και να διατηρήσει αυτή τη μορφή για όλο το απόγευμα. Οι μεγάλοι παραμένουν ψύχραιμοι έως αδιάφοροι. Οι γονείς ενίοτε παρεμβαίνουν για να σώσουν την κατάσταση φωνάζοντας δυνατότερα απ’ τα παιδιά, αλλά δε φέρνουν κανένα αποτέλεσμα κι έτσι απομακρύνονται. Η αγωνία της μητέρας για το αν θα φάνε τα παιδιά της είναι οφθαλμοφανής καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής τους εκεί. Κάθε δέκα λεπτά «κυνηγά» τα τέκνα της κρατώντας κι άλλο τάπερ με διαφορετικό φαγητό, και αγανακτεί αν δεν το τελειώσουν όλο. Ο πατέρας είτε παίζει ρακέτες με τους υπόλοιπους άντρες της παρέας, είτε διαφωνεί σε έντονο ύφος μαζί τους για το ποιός έχει καταφέρει μεγαλύτερο ρεκόρ στο ψάρεμα. Η φασαρία που προκαλούν όλοι μαζί έχει δυσαρεστήσει άπαντες. Ένα περιπλανώμενο σκυλάκι τυχαίνει να πλησιάσει τα παιδιά κι εκείνα το κυνηγούν κλοτσώντας το και πετώντας του μπάλες από άμμο. Οι άντρες της παρέας γελούν υπερήφανα και επικροτούν τη συμπεριφορά των παιδιών ζητώντας τους να συνεχίσουν το «κατόρθωμα».

 Το ξαφνιασμένο σκυλάκι για να σωθεί πηγαίνει κλαψουρίζοντας στη διπλανή οικογένεια και ζητά παρηγοριά. Για καλή του τύχη τα παιδιά αυτής της οικογένειας το υποδέχτηκαν με αγκαλιές και χάδια και προσπάθησαν να το ηρεμήσουν δίνοντας του να πιεί νερό. Εκείνο νιώθοντας προστατευμένο δεν τους αποχωρίστηκε λεπτό και φαινόταν πια χαρούμενο. Το υπόλοιπο απόγευμα τα παιδιά αυτής της οικογένειας έφτιαχναν κάστρα στην άμμο με την παρέα του νέου τους φίλου, έκαναν μπάνιο και έπαιζαν διακριτικά δίχως να ενοχλήσουν κανέναν. Οι γονείς τους πότε έπαιζαν και συζητούσαν μαζί τους χαμηλόφωνα και πότε διάβαζαν τα βιβλία τους. Η παρουσία τους δε δυσαρέστησε κανέναν κι εκείνοι απόλαυσαν το μπάνιο τους όπως το ήθελαν.

Δεν έχει σημασία ποιάς εθνικότητας ήταν η κάθε οικογένεια, γιατί πολύ απλά κανένα έθνος και κανένας λαός δεν κατέχει το σκήπτρο της τελειότητας. Οπωσδήποτε οι λαοί της Μεσογείου έχουν πιο έντονο και εκρηκτικό ταπεραμέντο, αλλά και αυτό δεν μπορεί να είναι η μόνιμη δικαιολογία για το φέρσιμο του καθενός. Κι απ’ την άλλη υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα ανθρώπων βορείων χωρών που κατά τη διάρκεια των διακοπών τους λόγω στέρησης ανεμελιάς…εκτροχιάζονται!

Οπότε όλα είναι ζήτημα παιδείας. Η «βάση δεδομένων» του χαρακτήρα διαμορφώνεται και εμπλουτίζεται από το πώς έχει μεγαλώσει ο καθένας μες στην οικογένειά του και πόσο τον βοήθησε το σχολείο στο να βρει τη σωστή κατεύθυνση. Ο σεβασμός, η ευγένεια, η διακριτικότητα και οι καλοί τρόποι μαθαίνονται από μικρή ηλικία. Αν τους αποκτήσει κανείς από μικρός δεν τους ξεχνά εύκολα και τους «μεταφέρει» μαζί του ακόμη και στις διακοπές!

Και φυσικά κανείς δε ζητά να μπουν μικροί και μεγάλοι στο «αθόρυβο» όταν βρίσκονται στην παραλία προκειμένου να μην ενοχληθεί κανείς. Όλοι έχουν το δικαίωμα να απολαύσουν τις χαρές της θάλασσας και του καλοκαιριού με όποιο τρόπο επιθυμούν. Αρκεί η ελευθερία του ενός να μην καταπλακώνει την ελευθερία του διπλανού του και του ταράζει την ηρεμία του κάνοντας τον να φύγει από την παραλία μια ώρα αρχύτερα…!  

Επίκαιρα και αξιόλογα ήταν τα θέματα του 2^ου Συνεδρίου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, που διεξήχθη στη Λέρο, στις 25-26 Ιουνίου, και στο οποίο παραβρεθήκαμε έπειτα από πρόσκληση.   

        Οι εισηγήσεις των ομιλητών υπήρξαν ενδιαφέρουσες και παραστατικότατες, ενώ ακούστηκαν απόψεις που ξεχώρισαν και βάζουν σε προβληματισμό τον καθένα μας.

          Οι ανατροπές στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο που προκαλεί το μεταναστευτικό κύμα ήταν το ένα θέμα, κατά το οποίο παρουσιάστηκαν στοιχεία που όλοι υποπτευόμασταν αλλά δε γνωρίζαμε το τεράστιο μέγεθος των αριθμών. Χιλιάδες μεταναστών συρρέουν στη χώρα μας καθημερινά, ενώ η μορφολογία και η γεωγραφική θέση της Ελλάδας βοηθούν στο να εισέρχονται και από ξηρά και από θάλασσα. Τα όποια συρματοπλέγματα τοποθετούνται δεν αποδίδουν και δε φέρνουν λύση και στις θαλάσσιες περιοχές σημειώνονται επεισόδια διαρκώς μεταξύ λιμενικών και δουλεμπόρων. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα δεν υφίσταται σταθερή πολιτική στρατηγική που να λειτουργεί μακροπρόθεσμα και τα μέτρα που λαμβάνονται είναι μόνο επιφανειακά. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι  «ντύνονται»  με τον εκάστοτε κομματικό μανδύα και διαιωνίζεται έτσι η αντιπαράθεση μεταξύ των παρατάξεων για το ποια εφάρμοσε το καλύτερο πρόγραμμα, αλλά και ποια έχει την καλύτερη πρόταση για το μέλλον. 

          Η οικονομική κρίση και ο τουρισμός ήταν ένα θέμα που «πυροδότησε» λίγο την ατμόσφαιρα. Μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων ασχολούνται με τον τουρισμό σε όλα τα επίπεδα και είναι λογική η αγωνία τους για το αύριο. Μάθαμε πως σήμερα για να έχει πληρότητα ένα ξενοδοχείο όλο το χρόνο, πρέπει να φιλοξενεί μετανάστες…! Η πολιτεία από την πλευρά της αυξάνει φόρους και δασμούς και οι επιχειρήσεις αγκομαχούν. Και σ’ αυτό το σημείο ξεπηδούν οι συνήθεις πολιτικοί διαξιφισμοί για το ποιο κόμμα διαφήμισε περισσότερο τη χώρα στο εξωτερικό και συμμετείχε σε εκθέσεις, ώστε να αυξηθεί ο αριθμός των τουριστών.

Όμως όσον αφορά τους ιδιώτες και τους επιχειρηματίες σημειώθηκε πως πρέπει να αλλάξουν τον μέχρι τώρα τρόπο φιλοξενίας και να προσφέρουν περισσότερες και κυρίως πιο πρωτότυπες υπηρεσίες στους πελάτες. Το προϊόν και οι υπηρεσίες που παρέχουν να είναι ανώτερα από την τιμή και να ξεφεύγουν από τα στερεότυπα. Ήλιο και θάλασσα διαθέτουν όλες οι χώρες της Μεσογείου. Περισσότερους πελάτες όμως κερδίζουν όσοι επενδύουν στη δουλειά τους με σοβαρότητα και επαγγελματισμό και δεν τη βλέπουν ευκαιριακά ούτε λειτουργούν με τη νοοτροπία της «αρπαχτής». Αυτοί και μόνο βγαίνουν κερδισμένοι και έχουν σταθερότητα στις κρατήσεις τους.

          Το ερώτημα που προκύπτει είναι: αλλάζει η νοοτροπία; Οι κρίσεις πάντα γεννούν ευκαιρίες, όμως ατομικά θα μάθει ο καθένας μας να συμπεριφέρεται διαφορετικά προσαρμοζόμενος σε νέα δεδομένα, ώστε να βγει ωφελημένος; Πολιτικά θα αποτάξουν οι άρχοντες τα κομματικά τους συμφέροντα αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα με εθνική και μόνο ματιά, ώστε να λυθούν;

          Αν αλλάξει η νοοτροπία, θα βγούμε κερδισμένοι. Διαφορετικά… το πλοίο που λέγεται «Τζέλα Δέλτα» θα βυθίζεται και εμείς θα διαμαρτυρόμαστε ότι δεν έχει φουγάρα…

Από τις πολιτικές στρατηγικές μέχρι τις ανθρώπινες συμπεριφορές όλα λειτουργούν σε δύο επίπεδα: αυτό που παρουσιάζεται μπροστά και αυτό που υπάρχει αληθινά σε δεύτερο επίπεδο. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με το προσκήνιο και το παρασκήνιο.

          Στην πολιτική επικαιρότητα διαπιστώνουμε τον τελευταίο καιρό πως καθημερινά μας υποβάλλουν οι Ευρωπαίοι φίλοι μας σε σκοτσέζικο ντους δηλώνοντας άλλα το πρωί και άλλα το βράδυ. Το κλίμα αβεβαιότητας που καλλιεργούν έχει σίγουρα το σκοπό του. Αφενός να εκδηλώσουν έτσι τα «απωθημένα» τους απέναντι στην πατρίδα μας και αφετέρου μέσω του οικονομικού εκβιασμού να μας κρατούν δέσμιους, για να εφαρμόζουμε τις επιταγές τους και να μην τολμήσουμε να αναθαρρήσουμε. Οι ίδιοι όμως γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν είναι τόσο απλή η λύση του προβλήματος. Η  «τιμωρία» και η εκδίωξη της χώρας μας, που προτείνουν πολλοί απ’ αυτούς, θα φέρει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Τα συντρίμμια του ντόμινο των εξελίξεων θα «χτυπήσουν» και τις κραταιές χώρες -ίσως μακροπρόθεσμα- καθότι θα αποδυναμωθεί όλο το σύστημα και η ισχύς τους δεν θα είναι πια η ίδια. Γι αυτό ενίοτε δίνουν μια ικμάδα ελπίδας, για να κατευνάσουν τα πνεύματα. 

          Στις δε ανθρώπινες σχέσεις, είτε αυτές είναι επαγγελματικές είτε προσωπικές, ειδικά τα τελευταία χρόνια έχει παγιωθεί η τακτική και η συμπεριφορά ο καθένας άλλα να λέει και στην πραγματικότητα να εννοεί και να επιθυμεί εντελώς διαφορετικά πράγματα. Γιατί συμβαίνει αυτό, θα μπορέσει ίσως να το ερμηνεύσει μόνο ο ιστορικός του μέλλοντος! Από τη μια στο στίβο της καθημερινής εργασίας οι διάλογοι μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων έχουν μόνιμα μια δισημία επιδιώκοντας όμως  και οι δυο πλευρές να κατοχυρώσουν τη θέση τους. Από την άλλη στις προσωπικές σχέσεις είναι ακόμα πιο έντονο το φαινόμενο. Ο καθένας άλλο αφήνει να «φαίνεται» και άλλο «είναι» μέσα του. Η δήθεν αδιαφορία και η σιωπή απέναντι σε κάποιον κρύβει υπογείως ένα ηφαίστειο που βράζει και περιμένει την κατάλληλη ώρα να εκραγεί.

          Δίχως αμφιβολία όλα θα λειτουργούσαν πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά, αν οι πράξεις του καθενός εκδηλώνονταν σε ένα μόνο επίπεδο. Αν δε χρειαζόταν μονίμως να αποκρυπτογραφούμε κουβέντες και συμπεριφορές και να ψάχνουμε τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις.

          Ίσως  όμως να υπάρχουν οι διφορούμενες αυτές στάσεις, γιατί δεν είναι ακόμα ώριμες οι συνθήκες. Αυτές τις συνθήκες επεξεργάζονται οι φίλοι μας Ευρωπαίοι. Αλλά και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις ισχύει ο ίδιος νόμος: Ίσως ακόμα να χρειάζεται λίγος χρόνος, για να αποκαλυφθεί και να εδραιωθεί αυτό που πραγματικά επιθυμεί ο καθένας. Όσο και αν πληροί όλες τις προϋποθέσεις μια κατάσταση, προκειμένου να αναδειχθεί και να σταθεροποιηθεί χρειάζεται τον αναγκαίο χρόνο…