Κι έρχεται σιγά σιγά η στιγμή εκείνη που όλοι μας λίγο –πολύ κάνουμε τον προσωπικό μας απολογισμό. Κέρδη και ζημίες, σωστά και λάθη, νίκες και ήττες, κάτι κρατάμε κάτι αφήνουμε, κάτι θέλουμε να ξεχάσουμε κι άλλα θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα μας συμβούν από δω και πέρα. Νέες βλέψεις και προβλέψεις, νέες σκέψεις νέα αισθήματα νέες προοπτικές.
Όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα -συχνά ανεξήγητης και πολλές φορές (ψυχ)αναγκαστικής- ευδαιμονίας για το τέλος ενός Χρόνου και την αρχή ενός νέου, που περισσότερο υπο-βάλλονται και επι-βάλλονται από πολύ προσεκτικά σχεδιασμένες διαφημιστικές καμπάνιες και με σκοπό την προώθηση των κάθε μορφής εμπορικών συναλλαγών και του καταναλωτισμού γενικότερα. Άλλωστε η διαφήμιση δεν πουλάει απλά προϊόν, αλλά λανσάρει ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής, αντίληψης ένα ολοκληρωμένο σύστημα αξιών, ακριβώς για να τονίσει και να καθιερώσει την αναγκαιότητα του προϊόντος.
Που είναι το κακό θα μου πείτε. Όχι δεν είμαι εγώ αυτή που θα καταδικάσει τον καταναλωτισμό σε καμία περίπτωση, μακριά από μένα κάτι τέτοιο, τον υπηρετώ πιστά εδώ και χρόνια και δεν θα τον αποποιηθώ στο βαθμό που μου φτιάχνει τη διάθεση και μου διασφαλίζει μια σχετικά άνετη ζωή.
Όμως το να ζει κανείς και να πιστεύει ότι οι -όποιες- Γιορτές πρέπει οπωσδήποτε να περιστρέφονται γύρω από το τι θα καταναλώσει και πώς, αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Το να γίνεται αποκλειστικό νόημα της ζωής του και αυτοσκοπός το τι θα φορέσει, πώς θα το φορέσει, τι δώρο θα διαλέξει και τι δώρο θα του κάνουν, είναι μια ανούσια διαδικασία που εξασφαλίζει απλώς και μόνο τη χαρά του εμποράκου και τίποτα περισσότερο. Που σημαίνει ότι το αληθινό νόημα βρίσκεται κάπου αλλού και αλλού θα πρέπει να το αναζητήσουμε.
Ίσως λοιπόν η καλύτερη αφορμή για εορτασμό, η μεγαλύτερη μας ικανοποίηση, η πιο σημαντική νίκη μας τελικά, είναι ότι ζήσαμε κάθε ώρα και στιγμή του χρόνου αυτού που φεύγει. Δώσαμε τις μάχες μας σε όλα τα επίπεδα, κερδίσαμε ή χάσαμε -δεν έχει τόση σημασία-κι είμαστε εδώ για να γιορτάσουμε το γεγονός ότι έχουμε επιβιώσει. Μπορεί να είναι μια νίκη που μας έχει στοιχίσει μεγάλη προσπάθεια, πολλές δύσκολες στιγμές, γεμάτες κόπο, αμφιβολία αγωνία και προσμονή. Είναι όμως μια νίκη κι αυτή και πρέπει να τη γιορτάζουμε αληθινά και ουσιαστικά ως μέρος του γενικότερου τελετουργικού της ζωής μας.
Ίσως ακόμα αυτό που αξίζει να γιορτάζουμε τελικά για τον Χρόνο που φεύγει είναι περισσότερο το αίσθημα ανακούφισης, απαλλαγής, απελευθέρωσης από όσα βαρίδια μας φόρτωσε, και το γεγονός ότι μπορούμε ωστόσο να προσβλέπουμε σε κάτι νέο που έρχεται και μας δίνει την ευκαιρία να το κατακτήσουμε με νέες προσπάθειες, νέες μάχες.
Εφόσον τελικά η πραγματικότητα είναι απλά και μόνο θέμα ερμηνείας, ίσως δεν είναι ποτέ πολύ αργά για να κυνηγήσει κανείς το όνειρό του, όσο δύσκολο κι αν μοιάζει, αν είναι σίγουρος ότι αυτό θέλει πραγματικά.
Ή ίσως ακόμα και για να αλλάξει όνειρο, γιατί όχι.
Καλή Χρονιά.
