ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ;
Οφείλω να ομολογήσω ότι ακόμα δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο ακριβώς έγιναν αυτές οι εκλογές. Μια χώρα που βρίσκεται σε οριακό σημείο σε όλα της τα επίπεδα, με πολύ σοβαρά προβλήματα κοινωνικά, ψυχολογικά και κυρίως οικονομικά, που διαρρυγνύουν τη συνοχή του κοινωνικού ιστού, μια χώρα της οποίας η σωτηρία κρέμεται σε μια κλωστή, και που βρίσκεται δεμένη πισθάγκωνα με επαχθείς οικονομικές συμφωνίες από τους δανειστές της, που δεν έχει καθόλου την πολυτέλεια να σπαταλάει άσκοπα χρόνο και χρήμα, εκεί που προσπαθεί κάπως να σταθεροποιηθεί (το να ορθοποδήσει φαντάζει όνειρο μακρινό) σύρεται στις κάλπες γιατί;
Για να εκφραστεί η λαϊκή εντολή που οι ηγέτες μας την προτιμούν «νωπή» με το αίμα ζωντανό; Για να εκφραστεί μήπως η λαϊκή βούληση πάνω σε όσα έχουν ήδη προαποφασιστεί; Για να εξασφαλιστεί δήθεν η περιβόητη δημοκρατική νομιμοποίηση για όλα τα σκληρά και εξουθενωτικά μέτρα που έχουν ως τώρα ληφθεί και που πρόκειται να ληφθούν από δω και πέρα; Ποιός τα πιστεύει ακόμα όλα αυτά;
Μήπως το «διακύβευμα» των εκλογών που με τόση αγωνία έψαχναν όλοι στα τηλε-παράθυρα ήταν απλά και μόνο το να εξαργυρωθούν πολιτικές επιταγές από εκείνες που πάντα πέφτουν στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων και των περιβόητων κέντρων λήψης αποφάσεων, τότε που παίζεται το σκληρό πόκερ στις πλάτες του λαού; Και πώς συμβαίνει πάντα οι επιταγές αυτές να αφορούν προσωπικά συμφέροντα και να εξυπηρετούν απολύτως προσωπικές φιλοδοξίες των επίδοξων σωτήρων του Έθνους...
Πρώτη φορά -όσο μπορώ να θυμηθώ- σε προεκλογική περίοδο έχει επιβληθεί τόσο ωμός ψυχολογικός εκβιασμός. Εκβιασμός ωμός και εγχώριος για να αποφασίσει ο λαός «ελεύθερα» όσα υποσχέθηκαν οι δικοί μας και περιμένουν οπωσδήποτε οι Ευρωπαίοι εταίροι. Εκβιασμός σκληρός και εισαγόμενος με λίγο από άμεση προειδοποίηση και έμμεση απειλή για τα όσα δεινά (δεινότερα) πρόκειται ακόμα να μας συμβούν αν δεν ψηφίσουμε «ελεύθερα» ακριβώς αυτά που θέλουν και –κυρίως- απαιτούν από εμάς οι ξενόφερτοι «προστάτες» μας.
Πρώτη φορά επίσης τέτοια αμηχανία και απροθυμία στο εκλογικό σώμα. Κι αυτό ίσως επειδή για πρώτη φορά καμία σχεδόν επιλογή δεν έμοιαζε αρκετά σωστή. Ούτε η επιβράβευση του συντεταγμένου, γνώριμου και ασφαλούς χάους την οποία πήγαν να μας πλασάρουν ως μόνη λύση οι ψύχραιμοι αρχιτέκτονες του, ούτε η αυτοδυναμία κανενός εκ των δυο αιώνιων μονομάχων (λες και τους την χρωστάγαμε για κάποιο λόγο), ούτε φυσικά η πλήρης άρνηση των πάντων που μόνο αποτελέσματα δεν φέρνει σε καμία περίπτωση.
Κι έτσι ήρθε το αποτέλεσμα των εκλογών. Ένα αποτέλεσμα αναμενόμενο όσο και αναπάντεχο. Ένα αποτέλεσμα όμως σίγουρα αρκετά εναλλακτικό, μιας και σε περιόδους κρίσης αναταραχής και αβεβαιότητας πάντα ξεπροβάλλουν νέες πολιτικές δυνάμεις που φιλοδοξούν να εκφράσουν την νέα δυναμική και τις διαφοροποιημένες απαιτήσεις της κοινωνίας που εξελίσσεται.
Το αν οι απαιτήσεις αυτές στρέφονται περισσότερο σε προοδευτικές ή συντηρητικές δυνάμεις και κοινωνικο-πολιτικούς σχηματισμούς, είναι ένα μεγάλο θέμα που έχει να κάνει σε σημαντικό βαθμό, με την γενικότερη κουλτούρα και τον προσανατολισμό μιας κοινωνίας, αλλά και με τις προσωπικές καταβολές του καθενός από μας, σε σχέση με το πώς αντιλαμβάνεται, αξιολογεί και μεταφράζει τελικά έννοιες όπως είναι η πρόοδος και η αλλαγή. Αυτό όμως ας το αναλύσουν τα επιτελεία των κομμάτων και οι ειδικοί και ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Είμαι σίγουρη ότι θα τους προβληματίσουν.
Το θέμα είναι τι υπάρχει από δω και πέρα. Η αλλαγή ως ένα βαθμό έχει συντελεστεί και αυτό από μόνο του αποτελεί μια αναμφίβολη πραγματικότητα της οποίας η δυναμική διαμορφώνει νέα κοινωνικο-πολιτικά δεδομένα και νέες ισορροπίες σε όλα τα επίπεδα. Κάτι νέο φαίνεται πως έπρεπε να ταράξει τα βαλτωμένα νερά του πολιτικού σκηνικού στη χώρα μας και να δρομολογήσει άλλες εξελίξεις. Κι αφού η ετυμηγορία της πλειονότητας των πολιτών προσανατολίστηκε στην επιδίωξη αυτής ακριβώς της αλλαγής, τότε πρέπει και επιβάλλεται να συνταχθούμε μαζί της και να την αντιμετωπίσουμε ως κάτι εξ ολοκλήρου θετικό και ελπιδοφόρο για το μέλλον, χωρίς φόβο αλλά με πάθος.
Η αλλαγή αυτή ωστόσο χρειάζεται και την ανάλογη υπεύθυνη και ώριμη διαχείριση. Χρειάζεται λεπτούς χειρισμούς και τη σταδιακή διαμόρφωση μιας νέας κουλτούρας πολιτικών και κοινωνικών συνεργασιών σε κάθε επίπεδο πέρα από το σάπιο τέλμα του διπολισμού, από το οποίο υπέφερε η χώρα μας τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια. Μόνο έτσι θα μπορέσει να συντελέσει ουσιαστικά στην κοινωνική πρόοδο και την ανάπτυξη που υποσχέθηκε, χωρίς να καταστεί γράμμα κενό περιεχομένου. Le changement c’ est maintenant ( Η αλλαγή είναι τώρα) , όπως λέει και ο Ολάντ.
ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ & ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ
Είναι τελικά κάποια θέματα που δεν ξέρεις από πού να τα πιάσεις. Δεν ξέρεις ακριβώς αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις. Κάποιες φορές αρκείσαι στο να παρακολουθείς στωικά και αμέτοχα όσα συμβαίνουν και να διώχνεις τις σκέψεις που τριβελίζουν το μυαλό σου σαν ενοχλητικές αλογόμυγες. Όμως αυτές πάντα επιστρέφουν και ζητούν το δίκιο τους…
Δεν ξέρω αν αυτή μου η αποκάλυψη θα σοκάρει πολύ κόσμο, ωστόσο θα το διακινδυνεύσω : ο Στρατηγικός Σχεδιασμός είναι επιστήμη ! Ναι , απίστευτο και όμως αληθινό. Για να μπορέσεις να τον εφαρμόσεις και όχι απλά να τον περιφέρεις ως μαϊμού στα τηλεοπτικά φόρα, θα πρέπει πρώτα να τον έχεις σπουδάσει. Θα πρέπει να έχεις κάνει τον κόπο να ανοίξεις ένα βιβλίο (εφιαλτικό σενάριο για πολλούς, το γνωρίζω) και να μάθεις τουλάχιστον την Αλφαβήτα του. Κι αφού τη μάθεις, θα πρέπει φυσικά να έχεις το σθένος και την ικανότητα να την εφαρμόσεις και στην πράξη, ούτως ώστε να υπάρχει και κάποιο αποτέλεσμα.
Γιατί ο Στρατηγικός Σχεδιασμός είναι μια διαδικασία της διοίκησης για τη δημιουργία και διατήρηση μιας βιώσιμης σχέσης ανάμεσα στους αντικειμενικούς στόχους του οργανισμού και τους πόρους αφενός και τις μεταβαλλόμενες ευκαιρίες της αγοράς αφετέρου. Στόχος του είναι να διαμορφώσει και να αναδιαμορφώσει τις δραστηριότητες του οργανισμού, ώστε να παράγουν ικανοποιητικά κέρδη και ανάπτυξη.
Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι ως μέθοδος διοικητικού σχεδιασμού περιλαμβάνει συγκεκριμένους στόχους, απολύτως συγκεκριμένα στάδια στρατηγικής διοίκησης, στρατηγική εφαρμογή των όποιων αποφάσεων για τη δημιουργία λειτουργικών και αποτελεσματικών οργανωτικών δομών, συνεχή ανατροφοδότηση με τα πραγματικά δεδομένα -για να ξέρουμε ανά πάσα στιγμή που βαδίζουμε- και κυρίως αξιολόγηση των αποτελεσμάτων.
Όχι, δεν ξυπνάς ένα πρωί και εφαρμόζεις ένα στρατηγικό σχεδιασμό για να περάσει η ώρα, παλικάρια ! Δεν μπορούν δυστυχώς να τον εφαρμόσουν άνθρωποι παντελώς άσχετοι με το αντικείμενο. Δεν συνηθίζει επίσης να κάνει παρέα με μίζερους πολιτικούς παρατρεχάμενους και θλιβερά απολιθώματα του παρελθόντος που κυνηγούν την εξουσία για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους και για να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά απωθημένα τους. Δυστυχώς για όλους μας ίσως , αλλά ΔΕΝ.
Αυτό άλλωστε ήταν πάντα και είναι ακόμα το προπατορικό αμάρτημα του ελληνικού δημόσιου τομέα, που ευθύνεται για την όλη κακοδαιμονία που τον κυνηγάει. Ότι πάντα υπήρχαν και υπάρχουν οι λάθος άνθρωποι στη λάθος θέση. Ότι πάντα αποτελούσε το καταφύγιο του κάθε πικραμένου. Ότι πάντα μας διοικούν οι κολλητοί, οι παράγοντες, οι επιτήδειοι και οι αδίστακτοι ασχέτως λοιπών προσόντων. Γι αυτό άλλωστε και στην Ευρώπη μας έχουν πια για φάπες…Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Γι αυτό και τώρα ζούμε τη Κηδεμονευομένη (τρομο)-δημοκρατία και δεν τολμάμε να σηκώσουμε ανάστημα. Γιατί ξέρουμε ότι και εμείς οι ίδιοι φταίμε για όλα αυτά. Φταίμε γιατί τα ψηφίσαμε, τα ανεχτήκαμε και εν πολλοίς τα ανεχόμαστε ακόμα.
Κι όσο οι εποχές απαιτούν ακόμα περισσότερο εκσυγχρονισμό, εξορθολογισμό των πάντων και οργάνωση για να προχωρήσουμε -έστω ένα βήμα μπροστά- δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό από το να παρακολουθεί κανείς να εκτυλίσσεται γύρω του το θέατρο του παραλόγου, και να βουλιάζουμε όλοι μαζί σε ένα τέλμα άγνοιας, αδιαφορίας και ανικανότητας, αποχαιρετώντας μελαγχολικά την ανάπτυξη, σαν έτοιμοι από καιρό…
ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΝΩΡΙΣ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΑΡΓΑ
Κι έρχεται σιγά σιγά η στιγμή εκείνη που όλοι μας λίγο –πολύ κάνουμε τον προσωπικό μας απολογισμό. Κέρδη και ζημίες, σωστά και λάθη, νίκες και ήττες, κάτι κρατάμε κάτι αφήνουμε, κάτι θέλουμε να ξεχάσουμε κι άλλα θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα μας συμβούν από δω και πέρα. Νέες βλέψεις και προβλέψεις, νέες σκέψεις νέα αισθήματα νέες προοπτικές.
Όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα -συχνά ανεξήγητης και πολλές φορές (ψυχ)αναγκαστικής- ευδαιμονίας για το τέλος ενός Χρόνου και την αρχή ενός νέου, που περισσότερο υπο-βάλλονται και επι-βάλλονται από πολύ προσεκτικά σχεδιασμένες διαφημιστικές καμπάνιες και με σκοπό την προώθηση των κάθε μορφής εμπορικών συναλλαγών και του καταναλωτισμού γενικότερα. Άλλωστε η διαφήμιση δεν πουλάει απλά προϊόν, αλλά λανσάρει ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής, αντίληψης ένα ολοκληρωμένο σύστημα αξιών, ακριβώς για να τονίσει και να καθιερώσει την αναγκαιότητα του προϊόντος.
Που είναι το κακό θα μου πείτε. Όχι δεν είμαι εγώ αυτή που θα καταδικάσει τον καταναλωτισμό σε καμία περίπτωση, μακριά από μένα κάτι τέτοιο, τον υπηρετώ πιστά εδώ και χρόνια και δεν θα τον αποποιηθώ στο βαθμό που μου φτιάχνει τη διάθεση και μου διασφαλίζει μια σχετικά άνετη ζωή.
Όμως το να ζει κανείς και να πιστεύει ότι οι -όποιες- Γιορτές πρέπει οπωσδήποτε να περιστρέφονται γύρω από το τι θα καταναλώσει και πώς, αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Το να γίνεται αποκλειστικό νόημα της ζωής του και αυτοσκοπός το τι θα φορέσει, πώς θα το φορέσει, τι δώρο θα διαλέξει και τι δώρο θα του κάνουν, είναι μια ανούσια διαδικασία που εξασφαλίζει απλώς και μόνο τη χαρά του εμποράκου και τίποτα περισσότερο. Που σημαίνει ότι το αληθινό νόημα βρίσκεται κάπου αλλού και αλλού θα πρέπει να το αναζητήσουμε.
Ίσως λοιπόν η καλύτερη αφορμή για εορτασμό, η μεγαλύτερη μας ικανοποίηση, η πιο σημαντική νίκη μας τελικά, είναι ότι ζήσαμε κάθε ώρα και στιγμή του χρόνου αυτού που φεύγει. Δώσαμε τις μάχες μας σε όλα τα επίπεδα, κερδίσαμε ή χάσαμε -δεν έχει τόση σημασία-κι είμαστε εδώ για να γιορτάσουμε το γεγονός ότι έχουμε επιβιώσει. Μπορεί να είναι μια νίκη που μας έχει στοιχίσει μεγάλη προσπάθεια, πολλές δύσκολες στιγμές, γεμάτες κόπο, αμφιβολία αγωνία και προσμονή. Είναι όμως μια νίκη κι αυτή και πρέπει να τη γιορτάζουμε αληθινά και ουσιαστικά ως μέρος του γενικότερου τελετουργικού της ζωής μας.
Ίσως ακόμα αυτό που αξίζει να γιορτάζουμε τελικά για τον Χρόνο που φεύγει είναι περισσότερο το αίσθημα ανακούφισης, απαλλαγής, απελευθέρωσης από όσα βαρίδια μας φόρτωσε, και το γεγονός ότι μπορούμε ωστόσο να προσβλέπουμε σε κάτι νέο που έρχεται και μας δίνει την ευκαιρία να το κατακτήσουμε με νέες προσπάθειες, νέες μάχες.
Εφόσον τελικά η πραγματικότητα είναι απλά και μόνο θέμα ερμηνείας, ίσως δεν είναι ποτέ πολύ αργά για να κυνηγήσει κανείς το όνειρό του, όσο δύσκολο κι αν μοιάζει, αν είναι σίγουρος ότι αυτό θέλει πραγματικά.
Ή ίσως ακόμα και για να αλλάξει όνειρο, γιατί όχι.
Καλή Χρονιά.
ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Στο πνεύμα των ημερών που έρχονται, και όχι όσων δυσοίωνων, ακούμε καθημερινά από τα δελτία ειδήσεων, αποφάσισα να δώσω το λόγο στον Πάολο Κοέλο, που πάντα έχει τον τρόπο να τα λέει καλύτερα. Σας παρουσιάζω λοιπόν εδώ τη Χριστουγεννιάτικη ιστορία που ο ίδιος έστειλε ως δώρο στους πιο πιστούς αναγνώστες του, για τις γιορτές.
Η δική μου συμβολή περιορίζεται στη μετάφραση. Ο καθένας ωστόσο μπορεί να δώσει στη δεύτερη ανάγνωση τη δική της διάσταση. Γιατί πέρα από την επιφάνεια και πέρα από αυτό που όλοι μπορούν να δουν, συνήθως υπάρχει το κάτω κείμενο, που συμβαίνει να είναι και το σημαντικότερο πολλές φορές. Αυτό όμως για να το δει κανείς και να το κατανοήσει, πρέπει να ακολουθήσει τις δικές του εσωτερικές διαδρομές.
Σύμφωνα με ένα παλιό γνωστό μύθο, μια εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ζήτησε από τους Αγγέλους του να επισκεφθούν τη Γη . Ήθελε να γνωρίζει αν ήταν όλα έτοιμα για τον εορτασμό της Γέννησης του Ιησού Χριστού.
Τους έστειλε λοιπόν ανά ζεύγη, με έναν μεγαλύτερο σε ηλικία άγγελο να συνοδεύει πάντα το νεότερο, έτσι ώστε να έχει μια ευρύτερη εικόνα του τι ακριβώς συνέβαινε στον Χριστιανισμό.
Ένα από αυτά τα ζεύγη των αγγέλων είχε ως αποστολή να επισκεφθεί τη Βραζιλία, όπου και έφθασαν αργά τη νύχτα. Εφόσον δεν είχαν πουθενά να κοιμηθούν, βρήκαν καταφύγιο σε ένα από τα μεγαλύτερα αρχοντικά που μπορεί να συναντήσει κανείς σε διάφορα σημεία του Ριο ντε Τζανέιρο.
Ο ιδιοκτήτης του, ένας ευγενής στο χείλος της πτώχευσης, (που κατά σύμπτωση συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους στην πόλη αυτή) ήταν σκληροπυρηνικός Καθολικός και έτσι αμέσως αναγνώρισε το ουράνιο ζεύγος από το χρυσό φωτοστέφανο στα κεφάλια τους. Ωστόσο ήταν πολύ απασχολημένος οργανώνοντας μια μεγάλη Χριστουγεννιάτικη γιορτή και για το λόγο αυτό, προκειμένου να μην εμποδίσει την ολοκλήρωση του στολισμού, παρακάλεσε τους επισκέπτες του να περάσουν τη νύχτα στο υπόγειο.
Παρόλο που οι Χριστουγεννιάτικες κάρτες πάντα απεικονίζουν χιονισμένα τοπία, τα Χριστούγεννα στη Βραζιλία πέφτουν στα μέσα του καλοκαιριού, ο ήλιος ήταν καυτός και η ατμόσφαιρα γεμάτη υγρασία, σχεδόν αποπνικτική. Οι άγγελοι ξάπλωσαν στο σκληρό πάτωμα, αλλά προτού ξεκινήσουν την καθιερωμένη τους προσευχή, ο γηραιότερος απ΄ αυτούς παρατήρησε μια ρωγμή στον τοίχο. Σηκώθηκε αμέσως και χρησιμοποιώντας τις θείες δυνάμεις του την επιδιόρθωσε συνεχίζοντας μετά την προσευχή του. Ήταν δε τόσο μεγάλη ζέστη που οι δυο τους ένιωθαν σαν να είχαν περάσει τη νύχτα στην Κόλαση.
Είχαν κάνει πολύ άσχημο ύπνο αλλά έπρεπε να φέρουν σε πέρας την αποστολή που τους είχε εμπιστευτεί ο Θεός. Την επόμενη ημέρα, διέσχισαν τη μεγάλη πόλη με τα 12 εκατομμύρια κατοίκους, τις παραλίες, τα βουνά της, τα όμορφα τοπία και τα απαίσια μέρη της. Ολοκλήρωσαν τις έρευνες τους και όταν έπεσε η νύχτα άρχισαν να περπλανώνται μέσα στη χώρα. Μπερδεμένοι όμως από τη διαφορά της ώρας, βρέθηκαν πάλι χωρίς ένα μέρος για να διανυκτερεύσουν.
Χτύπησαν λοιπόν την πόρτα ενός φτωχικού σπιτιού, όπου τους υποδέχτηκε ένα ζευγάρι. Μην έχοντας πρόσβαση σε Μεσαιωνικές εικόνες που απεικονίζουν τους αγγελιοφόρους του Κυρίου, το ζευγάρι δεν αναγνώρισε τους δυο προσκυνητές, είπε όμως στους αγγέλους ότι εφόσον χρειάζονταν καταφύγιο, το σπίτι τους ήταν στη διάθεσή τους. Ετοίμασαν δείπνο, παρουσίασαν το νεογέννητο μωρό τους και τους προσέφεραν το δωμάτιό του για να κοιμηθούν. Τους ζήτησαν ακόμα και συγνώμη που εξαιτίας της φτώχειας τους δεν είχαν χρήματα για να αγοράσουν κλιματιστικό για τη ζέστη.
Όταν οι άγγελοι ξύπνησαν το επόμενο πρωί, βρήκαν το ζευγάρι να κλαίει. Η μόνη τους ιδιοκτησία, μια αγελάδα που τους έδινε γάλα και τυρί για να συντηρείται η οικογένεια, βρέθηκε ψόφια μέσα στο κτήμα. Κι οι ίδιοι ένιωσαν πολύ άσχημα που δεν μπορούσαν να ετοιμάσουν πρωινό για τους φιλοξενούμενους τους.
Καθώς διέσχιζαν το δρόμο με τις λάσπες, ο νεαρός άγγελος έδειξε το θυμό του « Δεν καταλαβαίνω αυτή την τάξη των πραγμάτων. Ο πρώτος άνθρωπος είχε τα πάντα κι όμως τον βοήθησες να επιδιορθώσει τον τοίχο του σπιτιού του, ενώ για αυτό το φτωχό ζευγάρι που μας φιλοξένησε με τόση ευγένεια και προθυμία δεν έκανες τίποτα να ελαφρύνεις τον πόνο του».
«Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται», απάντησε ο άλλος άγγελος. «Όταν ήμασταν σε εκείνο το φριχτό υπόγειο, παρατήρησα ότι στον τοίχο του αρχοντικού βρισκόταν κρυμμένο πολύ χρυσάφι, αφημένο εκεί από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του. Η ρωγμή έκανε τον θησαυρό να φαίνεται και γι΄ αυτό αποφάσισα να το κρύψω ξανά, αφού ο ιδιοκτήτης του δεν ήταν άνθρωπος που βοηθούσε όσους είχαν ανάγκη.
Χτες, καθώς κοιμόμασταν στο κρεβάτι που μας προσέφερε το φτωχό ζευγάρι, πρόσεξα ότι είχε φθάσει και ένας τρίτος επισκέπτης, ο άγγελος του Θανάτου. Είχε σταλεί για να πάρει το μωρό, αλλά επειδή γνωριζόμαστε χρόνια τον έπεισα να πάρει τη ζωή της αγελάδας στη θέση του. »
Σκεφθείτε τη μέρα που πρόκειται να γιορτάσουμε. Επειδή οι άνθρωποι δεν έδιναν πολύ σημασία σε αυτό που φαίνεται, κανείς δεν ήθελε να φιλοξενήσει τη Μαρία. Αλλά οι βοσκοί την καλοδέχτηκαν και εξ αιτίας αυτού του γεγονότος είχαν τη χάρη να είναι οι πρώτοι που αντίκρισαν το χαμόγελο του Σωτήρα του Κόσμου.
ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟΣ
Ε λοιπόν ναι, πρέπει να ομολογήσω ότι καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες για να γράψω κάτι θετικό τον τελευταίο καιρό. Δεν μπορώ καθόλου τη μιζέρια και την αναπαραγωγή της. Δεν μου πάει η μαυρίλα και ο πεσιμισμός. Με χαλάει εντελώς να αναδεικνύουμε χίλιες φορές την ημέρα το οφθαλμοφανές και να κλαίμε όλοι μαζί. Βαριέμαι, Φτάνει !
Δύσκολο όμως πολύ, να βρεις τη χαραμάδα από φως, μέσα σε τόσο βαθύ σκοτάδι. Το γεγονός είναι ένα. Ζούμε σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο. Χωρίς σταθερά δεδομένα, χωρίς ασφάλειες και εγγυήσεις. Βιώνουμε καθημερινά την ελεύθερη πτώση, χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Μοιάζει σαν να έχουν στραφεί ξαφνικά τα όνειρά μας εναντίον μας και μας εκδικούνται, ενώ το κοντέρ έχει μηδενίσει και όλα αρχίζουν από την αρχή, εντελώς διαφορετικά απ΄ότι τα ξέραμε ως τώρα.
Η συλλογική μας συνείδηση υποφέρει καθημερινά και στενάζει μέσα από την ψυχολογία του Φόβου που την έχει κατακλύσει. Φόβος για το αύριο, ανασφάλεια, αμηχανία απέναντι στις εξελίξεις. Και ο φόβος είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο δηλητήριο. Ένα καταλυτικά ισχυρό, σχεδόν καθηλωτικό συναίσθημα τόσο για την ατομική όσο και για την κοινωνική ψυχολογία.
Ακυρώνει την προσωπικότητα, την πρωτοβουλία και τη δημιουργικότητα του ατόμου. Διαβρώνει και διαρρηγνύει τη συνοχή του κοινωνικού ιστού, καθώς ο σκληρός αγώνας της ατομικής επιβίωσης καταργεί κάθε έννοια και «πολυτέλεια» συλλογικότητας αλλά και κοινωνικής γαλήνης. Κι ο Φόβος είναι τελικά που πολλές φορές αποδεικνύεται περισσότερο ολέθριος και επικίνδυνος από την ίδια την κατάσταση που τον έχει προκαλέσει .
Μέσα σε αυτό το άγνωστο τοπίο της νέας πραγματικότητας, επιβάλλεται όλοι να βρούμε και νέες ισορροπίες, αλλιώς την έχουμε πατήσει κανονικά. Μέσα από τη συνειδητοποίηση της κατάστασης μπορεί ευκολότερα να προκύψει και η αντιμετώπισή της άλλωστε.
Θεμελιώδης νόμος λοιπόν κάθε Ολιστικής θεωρίας που σέβεται τον εαυτό της είναι πως θα πρέπει να αποδεχόμαστε όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε, να προσπαθούμε να αλλάξουμε όσα μπορούμε και να έχουμε κυρίως τη διορατικότητα να διαχωρίζουμε τα μεν από τα …Δεν. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Να συνειδητοποιήσουμε ότι η ουσιαστική ευτυχία και συναισθηματική μας γαλήνη, είναι καταστάσεις περισσότερο εσωτερικές τις οποίες μπορούμε -με φιλότιμες βέβαια προσπάθειες- να κατακτήσουμε όσο κι αν ακούγεται περίεργο, ανεξάρτητα από τους εξωγενείς παράγοντες. Τα γεγονότα άλλωστε μας επηρεάζουν μόνο στο βαθμό που τα αφήνουμε να το κάνουν.
Να αποδεχθούμε μια και καλή, την ύπαρξη του Αγνώστου στη ζωή μας. Αλλιώς, του αστάθμητου παράγοντα, του X-Factor που λένε και στα ριάλιτυ. Έτσι κι αλλιώς, ακόμα και όταν κάνουμε σχέδια, αυτά μια χαρά μπορούν να ανατραπούν από τη μια στιγμή στην άλλη. Ακόμα και όσα νομίζουμε ότι γνωρίζουμε μπορούν άνετα να μας διαψεύσουν. Άνθρωποι και καταστάσεις μπορεί να παρουσιάσουν ξαφνικά μια άλλη, διαφορετική τους πλευρά από ότι ήδη ξέραμε. Η σιγουριά μας δηλαδή, σε κάθε της μορφή, είναι ουσιαστικά μια ουτοπία αν το καλοσκεφτούμε. Οπότε τι είχαμε τι χάσαμε.
Να δούμε τη θετική πλευρά των γεγονότων , έστω κι αν αυτή είναι η περισσότερο αθέατη , και να αναζητήσουμε τελικά μέσα στο ίδιο το πρόβλημα, τον σπόρο της λύσης του. Μπορεί να είναι για όλους μας ένα καλό μάθημα αυτοκριτικής, αυτογνωσίας και ….αυτορρύθμισης γενικώς με βάση τα νέα δεδομένα.
Κι εν πάση περιπτώσει, αν δεν σας φαίνεται να λειτουργεί στην πράξη τίποτα από όλα αυτά, τότε όλοι μαζί ραντεβού στον ψυχολόγο για ……επαναπροσδιορισμό και ενδοσκόπηση, που λέει και η φίλη μου η Ελ. Ακρίτα .
ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΗ
Μπήκε ο Σεπτέμβρης και να μην ξεχάσω να στείλω τις ευχές μου στο Σοσιαλιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τα γενέθλιά του ! Να τα εκατοστήσει τα χρόνια, όχι τα μέτρα να εξηγούμαστε, αν και κάτι μου λέει πως τον έχει ξεπεράσει προ πολλού αυτό τον αριθμό.
Πόσο τη θαύμασα κι αυτή την ομιλία του Γιώργου, δεν λέγεται. Μου θύμισε εκείνες τις παλιές καλές αποστειρωμένες προεκλογικές ομιλίες όπου κανείς πολιτικός δεν πιστεύει αυτά που διαβάζει και κανένας πολίτης δεν πιστεύει αυτά που ακούει. Αλλά για κάποιο λόγο στο τέλος είναι όλοι ενθουσιασμένοι… Τι Νέα Εποχή, τι ανάπτυξη, τι προοπτικές που μας ανοίγονται για το μέλλον και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα … Πως είναι η πραγματικότητα δηλαδή…καμία σχέση ! Αλλά δεν βαριέστε κανείς δεν είναι τέλειος.
Μπήκε ο Σεπτέμβρης και πρέπει να θυμηθώ να συνταχθώ με την… ήπια προσαρμογή . Τέλος οι χαλαρές διακοπούλες και τα σούρτα-φέρτα. Τέλος οι άδειες, τέλος οι αναβολές, τέλος τα ψέματα με λίγα λόγια. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, εκεί να τη νιώσει στο πετσί του την προσαρμογή στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας.
Η συνταγή άλλωστε είναι απλή : Μηδέν υποδομές, μηδέν σχεδιασμός, περισσότερες ώρες εργασίας και μείωση αποδοχών. Εξαιρετικά εμπνευσμένο σχέδιο το βρίσκω, απορώ πώς δεν το είχε σκεφτεί κανείς μια ώρα αρχύτερα, μήπως και βλέπαμε μια άσπρη μέρα. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά για την ανάπτυξη που καραδοκεί ….
Μου τα έλεγε εδώ και χρόνια ο Καζαντζάκης και δεν τον πίστευα… Το να μετουσιώνεις το αναπόφευκτο σε δική σου ελεύθερη βούληση είναι ο μόνος ανθρώπινος δρόμος για τη λύτρωση… έλεγε, αλλά τότε δεν μπορούσα να καταλάβω πού το πάει… Δεν ξέρω αν είχε υπ όψη του το Μνημόνιο που μας έτυχε ως συμφορά ή το Μεσοπρόθεσμο που μας πλασάρανε ως λύτρωση, καταλαβαίνω όμως ότι κάτι πρέπει να ήξερε παραπάνω. Και δυστυχώς ήρθε η ώρα να επιβεβαιωθεί.
Οπότε, όπως έχουν τα πράγματα στην παρούσα φάση, μάλλον δεν μας μένει άλλη λύση από το να το μετουσιώσουμε επιτέλους αυτό το περιβόητο αναπόφευκτο που μας προέκυψε και να κάνουμε πως σφυρίζουμε αδιάφορα... Να θέλουμε αυτά που έχουμε και να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τον πειρασμό του να έχουμε αυτά που θέλουμε… Μπερδεμένο λίγο βέβαια, αλλά αν το καλοσκεφτούμε ίσως δε υπάρχει άλλη λύση. Ή ίσως αυτό θα πρέπει να πιστεύουμε.
Άλλωστε σε αυτό το κράτος δικαίου που ζούμε, όπου κανείς υπεύθυνος δε λογοδοτεί και δεν τιμωρείται ποτέ για τις παρανομίες του, όσο εξόφθαλμες κι αν είναι, ο «λογαριασμός» μοιραία μετακυλύεται σε όλους εμάς τους απλούς θεατές αυτής της κακο- παιγμένης φαρσοκωμωδίας. Και η ζωή συνεχίζεται.
Ήρθε ο Σεπτέμβρης και με το τέλος της αθωότητας έρχεται πάντα η ώρα για νέα ξεκινήματα. Νέα δεδομένα, νέες προσπάθειες, νέες ελπίδες, σε πείσμα όλης αυτής της μαυρίλας που μας περιβάλλει. Αξιοποιώντας όσο γίνεται το παρόν, το όποιο παρόν, και προσβλέποντας πάντα σε ένα καλύτερο μέλλον.Καλό χειμώνα δεν θα ευχηθώ, γιατί εκνευρίζεται η Πόπη…
Θα ευχηθώ όμως σε όλους Καλή Αρχή . Σε καθένα για την δική του αρχή…
ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Στην καρδιά του καλοκαιριού, δεν υπάρχουν άλλοθι. Ο χρόνος κυλά αργά, οι υποχρεώσεις λιγοστεύουν, ο ήλιος και η θάλασσα συνθέτουν το κατάλληλο σκηνικό για νέους έρωτες…
Όχι όμως μόνο γι αυτούς που γεννιούνται και σβήνουν στην άμμο, αλλά και γι αυτούς που ζουν για πάντα στις σελίδες ενός καλού λογοτεχνικού βιβλίου.
Μυθοπλασία, ή ιστορικές καταγραφές, ρομαντισμός ή ρεαλισμός, φιλοσοφία ή ψυχανάλυση ό,τι κι αν είναι αυτό που μπορεί ο καθένας να ψάχνει μέσα στις σελίδες τους.. τα βιβλία λένε πάντα την αλήθεια.
Προσπερνώντας λοιπόν μετά βδελυγμίας ανεκδιήγητους διαχωρισμούς του τύπου καλοκαιρινά ή μη αναγνώσματα, «γυναικεία» και μη λογοτεχνία -λες και το γυναικείο φύλο αποτελεί πνευματική μειονότητα και γι αυτό το λόγο θα πρέπει να τρέφεται αποκλειστικά με εύπεπτα σκουπίδια- προτείνω μια σειρά από λογοτεχνικά αριστουργήματα, που απευθύνονται απλά και μόνο σε σκεπτόμενους ανθρώπους, οι οποίοι κατανοούν και αντιλαμβάνονται την έννοια της ψυχαγωγίας, ως αγωγή της ψυχής…
Βιβλία, που η επαφή μου μαζί τους με ενθουσίασε, με σημάδεψε, με έμαθε να σκέφτομαι και να βλέπω τον κόσμο αλλιώς… Οι προτάσεις και η κατηγοριοποίηση είναι καθαρά… απόσταγμα προσωπικής τριβής και εμπειρίας και ως εκ τούτου ασφαλώς απόλυτα υποκειμενικές.
Ξεκινώντας λοιπόν από Τα Κλασικά της ελληνικής λογοτεχνίας, προτείνω ανεπιφύλακτα τον ανυπέρβλητο Νίκο Καζαντάκη. Η σειρά των Ταξιδιωτικών του εμπειριών, εκτός του ότι ταιριάζουν με το καλοκαίρι, προσφέρουν στον αναγνώστη την μοναδική εμπειρία των απαράμιλλων περιγραφών του Ν. Καζαντζάκη, τη γλαφυρότητα στο λόγο και τη ζωντάνια στην αποτύπωση. Επίσης ο Καπετάν Μιχάλης, αποτελεί ένα κλασικό και διαχρονικό μυθιστόρημα με αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα, στο οποίο παρουσιάζεται η ζωή στην Κρήτη κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, οι σχέσεις Ελλήνων και Τούρκων καθώς σκιαγραφείται η ηθογραφία μιας ολόκληρης εποχής.
Από τα Κλασικά της ξένης λογοτεχνίας, Ο Γέρος και η Θάλασσα του Ερ. Χέμινγουει είναι μια ενδιαφέρουσα καλοκαιρινή επιλογή, καθώς και μια μεγάλη στιγμή στην παγκόσμια λογοτεχνία. Γραμμένο με απλή γλώσσα, περιγράφει τη σκληρή μάχη ενός ηλικιωμένου ψαρά με ένα τεράστιο ξιφία, που έχει πιαστεί στα δίκτυα του και περνάει με τον αλληγορικό αυτό τρόπο το διαχρονικό μήνυμα, ότι ο άνθρωπος μέσα από τον συνεχή αγώνα του για επιβίωση, μπορεί κάποιες φορές να καταστρέφεται, ποτέ όμως δεν νικιέται.
Ο Λ. Τολστόι μας έχει δώσει το κλασικό Πόλεμος και Ειρήνη. Μπορεί να μην αποτελεί το πιο ανάλαφρο καλοκαιρινό ανάγνωσμα, θεωρείται όμως από πολλούς το μεγαλύτερο μυθιστόρημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Σε αυτό το μνημειώδες έργο εξιστορείται η εκστρατεία του Ναπολέοντα εναντίον της Ρωσίας, ο πατριωτισμός και η αντίσταση του ρωσικού λαού, παράλληλα με την αμεριμνησία που επικρατούσε την ίδια εποχή στα σαλόνια της αριστοκρατίας
Περνώντας σε περισσότερο… Φιλοσοφημένες καταστάσεις, δεν θα μπορούσα ποτέ να παραλείψω τον αγαπημένο μου Πάολο Κοέλο. Ο πρώην χίπης από τη Βραζιλία, έχει καταφέρει να αφήσει το μοναδικό προσωπικό του στίγμα στη σύγχρονη λογοτεχνία, να κάνει τρελές πωλήσεις και να επηρεάσει με τη σκέψη του τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Ανεπιφύλακτα προτείνω Το Ημερολόγιο ενός Μάγου, που είναι και το πρώτο του βιβλίο, στο οποίο καταγράφει προσωπικές εμπειρίες από το προσκύνημά του στο ναό του Σαντιάγο της Κομποστέλα. Πολύ αξιόλογα επίσης : Στις Όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα κι έκλαψα, τα Έντεκα Λεπτά και η Μάγισσα του Πορτομπέλλο. Έχοντας ασπαστεί το Χριστιανισμό, μελετώντας παράλληλα τη δύναμη του μυστικισμού και τα διαχρονικά διδάγματα των ανατολικών φιλοσοφιών, συνθέτει μέσα από τη μυθοπλασία και τις προσωπικές του εμπειρίες ζωής, ένα μοναδικό μοντέλο σκέψης και αντίληψης του κόσμου, που αναμφίβολα αξίζει τον κόπο.
Στα Ψυχαναλυτικά τώρα, μια σύγχρονη μορφή της ψυχανάλυσης μας έχει χαρίσει μοναδικά έργα. Ο καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ Ίρβιν Γιάλομ έγινε ευρύτερα γνωστός με το πρώτο του λογοτεχνικό βιβλίο Όταν έκλαψε ο Νίτσε. Σε μια σύνθεση μυθιστορηματικής βιογραφίας και ψυχανάλυσης, περιγράφει μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας, η οποία εκτυλίσσεται στη Βιέννη του 19ου αιώνα. Στο ίδιο μοτίβο και Η Θεραπεία του Σοπενάουερ. Όλα του τα λογοτεχνικά βιβλία αποτελούν ιστορίες ψυχοθεραπείας και -ουσιαστικά-προέκταση του διδακτικού του έργου. Για όσους ενδιαφέρονται για τα βαθύτερα μυστήρια της ψυχής.
Μόδα έχουν γίνει επίσης τον τελευταίο καιρό και τα βιβλία της Αυτό-βελτίωσης με πρωτοπόρους τους αμερικανούς. Ίσως να ευθύνονται τα σύγχρονα αδιέξοδα γι αυτό… Όταν δεν υπάρχουν αλλού απαντήσεις μπορεί κανείς να ελπίζει στη δύναμη της θετικής σκέψης και του θετικού οραματισμού. Όπως και να είναι, δεν έχετε τίποτα να χάσετε.
Το Μυστικό της Ρόντα Μπερν έχει κάνει αίσθηση και πολλές χιλιάδες πωλήσεις σε όλο τον κόσμο. Η ίδια και τα βιβλία της έχουν φανατικούς υποστηρικτές που ισχυρίζονται πως αλλάζοντας τρόπο σκέψης, όπως προτείνεται στο βιβλίο, άλλαξε ριζικά και η ζωή τους.
Πολύ γνωστός και με φανατικούς αναγνώστες επίσης ο Ρ. Νατζέμι με την Ψυχολογία της Ευτυχίας και ο Ντ. Τσόπρα με τους Επτά Πνευματικούς Νόμους της Επιτυχίας. Πρόσφατα εκδόθηκε και από μια ελληνίδα την Άλκ. Αγιωργίτη το Ευτυχία Τώρα, ένα εγχειρίδιο αυτό –διαχείρισης ουσιαστικά που προτείνει μεθόδους οι οποίες υπόσχονται να μας οδηγήσουν στην προσωπική επιτυχία. Πέρα από το χορό των εκατομμυρίων που έχει στηθεί τελευταία γύρω από τη βιομηχανία αυτό-βελτίωσης, γεγονός παραμένει ότι ακόμα και η ζωή κάποιες φορές χρειάζεται οδηγίες χρήσεις….Οπότε γιατί όχι.
Φυσικά επιλογές υπάρχουν άπειρες και για όλα τα γούστα, αρκεί να υπάρχει διάθεση. Το σίγουρο πάντως είναι πως με ένα βιβλίο στα χέρια μπορεί να βρεί κανείς πολύ περισσότερα από όσα ψάχνει.
Ίσως ακόμα και μια αγάπη που δεν θα διαρκέσει μόνο όσο το καλοκαίρι ...
ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ;
Θραύση κάνουν τα τουρκικά σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση τον τελευταίο καιρό. Εν μέσω θερινής περιόδου παρακολουθούμε μια άνευ προηγουμένου επέλαση τουρκικών σειρών στις οθόνες μας, η πληθώρα των οποίων καθιστά σχεδόν αδύνατο το να αποφύγει κανείς να παρακολουθήσει κάποιο απ΄ όλα αυτά έστω και από σπόντα.
Φθηνά προϊόντα μαζικής υποκουλτούρας, ύπουλοι μηχανισμοί εθνικιστικής προπαγάνδας ή μέσα ενός εξελιγμένου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού, το γεγονός παραμένει ότι έχουν μεγάλη απήχηση στο ευρύ κοινό, αντίστοιχη απήχηση στους καναλάρχες-επιχειρηματίες που βλέπουν να εισρέει ζεστό χρήμα από τη διαφήμιση σε δύσκολους καιρούς και αυτό φυσικά κάτι θα πρέπει να σημαίνει .
Βέβαια ενώ οι τηλεθεάσεις κτυπάνε κόκκινο τρελαίνοντας τα μηχανάκια της AGB, υπάρχει και η -σεμνή πλην τίμια- πολεμική ρητορική εναντίον τους, έτσι για να μην νιώσουμε ως έθνος ότι παραδινόμαστε άνευ όρων στον εχθρό.
Οι πνευματικοί άνθρωποι της χώρας μας, είδος σπάνιο και προς εξαφάνιση, δηλαδή πανελίστες, τηλεκριτικοί, τηλεμαϊντανοί, αποτυχημένοι ηθοποιοί, κατά φαντασία καλλιτέχνες και λοιποί… συγγενείς, που επαγρυπνούν στις επάλξεις για την πολιτιστική ακεραιότητα της πατρίδας μας, είναι αυτοί που συνήθως τα καταδικάζουν απερίφραστα και εξακοντίζουν μύδρους εναντίον τους. Το αν επιδιώκουν να προασπίσουν συντεχνιακά συμφέροντα, το αν θα εποφθαλμιούσαν στην πραγματικότητα μια καριέρα σε ανάλογη παραγωγή, ή το τι τελικά παρακολουθούν στην τηλεόραση …. φυσικά ελέγχεται .
Ωστόσο, αν προσπεράσει κανείς την εγγενή (και μάλλον ξεπερασμένη πια) στο ελληνικό DNA αποστροφή προς το προϊόν λόγω ονομασίας προέλευσης, καθώς και την εγκεφαλικά προγραμματισμένη καχυποψία, λόγω των γνωστών ιστορικών καταλοίπων, θα δυσκολευτεί να βρει σε τι πραγματικά διαφέρουν από αντίστοιχα προϊόντα της δυτικής και δυτικοτραφούς βιομηχανοποιημένης κουλτούρας, που συνήθως καταναλώνουμε ασμένως αβίαστα και αβασάνιστα.
Ίσως μάλιστα η αυθεντικότητα που τα χαρακτηρίζει να αποτελεί και το βασικότερο κλειδί της επιτυχίας τους. Δεν προσποιούνται κάτι που δεν είναι, «πουλάνε» έναν διαφορετικό πιο χαλαρό τρόπο ζωής -τον δικό τους- σαφώς και προφανέστατα ωραιοποιημένο, (αλλά αυτό δεν είναι τελικά το ζητούμενο στην τέχνη;) διαφορετικές αξίες από ό,τι συνήθως παρακολουθούμε -και συχνά ακολουθούμε- στις αμερικάνικες παραγωγές και το αποτέλεσμα είναι πως οι έλληνες τελικά αυτό το επιβραβεύουν γενναιόδωρα με υψηλά νούμερα τηλεθέασης .
Μήπως λοιπόν μέσα στη γενικότερη κρίση αξιών που ζούμε, έχουμε αρχίσει ενσυνείδητα ή όχι να αμφισβητούμε, να επαναπροσδιορίζουμε και να απομακρυνόμαστε διακριτικά από τα δυτικά πρότυπα που πάντα προσπαθούσαμε να φτάσουμε ;
Μήπως τελικά ανήκουμε περισσότερο στην Ανατολή ;
ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΑΡΑΒΙ
Και ξαφνικά, απέκτησαν νόημα οι πλατείες. Απέκτησαν οι σημαίες ουσία και οι φωνές περιεχόμενο. Ξαφνικά, κάποιοι άφησαν τον καναπέ τους και βγήκαν στους δρόμους. Κάποιοι κάπου αλλού, γιατί εμείς εδώ «αγωνιζόμαστε» ενάντια στο κατεστημένο ο καθένας μόνος, από το σπίτι του.
Υπάρχει διάχυτο αυτό το «δεν πάει άλλο, ως εδώ». Διάχυτη κι η οργή και η αγανάκτηση και όλα τα σχετικά. Κι επίσης η απουσία των κομμάτων -η φανερή έστω- οι αυθόρμητες και αυτοσχέδιες λαϊκές συνελεύσεις, η ατμόσφαιρα ενός πλήθους σίγουρα ετερόκλητου, πολύβουου, και αρκετά απελπισμένου που περιμένει κάτι από κάπου, αλλά δεν ξέρει ακριβώς τι και από που .
Άντε και αγανακτήσαμε… Και μετά τι; Βγήκαμε, φωνάξαμε εκτονωθήκαμε Και; Και πάλι αν δεν αγανακτήσεις, τι ; Άντε και ψήφισες, θα σου πω, στις εκλογές για κυβέρνηση. Ε και ; Σε ρώτησε κανείς για όλα όσα συμβαίνουν και όσα πρόκειται να συμβούν; Ζήτησε τη γνώμη σου, ως κυρίαρχου λαού; Γιατί μήπως ρώτησε κανείς και την ίδια την κυβέρνηση θα μου πεις…
Το ξέρω πολύ καλά, πως αυτού του είδους ο μηδενισμός, είναι ο χειρότερος εχθρός της δημοκρατίας. (Πού την θυμήθηκα κι αυτή τώρα, να ναι καλά εκεί που βρίσκεται…). Η ισοπέδωση των πάντων, η απαξίωση των θεσμών, η ακύρωση της λαϊκής βούλησης και κυριαρχίας. Η κατάρρευση των ειδώλων και των ιδεωδών, το τέλμα το χάος, Κι όμως αυτές οι σκέψεις είναι ακριβώς που κυριαρχούν το τελευταίο διάστημα , στο μυαλό όλων μας. Πώς να τις αγνοήσεις.
Κι είναι σε κάτι τέτοιες «χαριτωμένες» στιγμές, που βρίσκουν την ευκαιρία κάποιοι συμπαθέστατοι κύριοι, της τρίτης ηλικίας, και αναπολούν με γνήσια και ειλικρινή νοσταλγία ένδοξες ημέρες καταλήγοντας στο γνωστό «Μια Χούντα θα μας σώσει»… Κι άντε τότε εσύ ο δημοκράτης να αποδείξεις το αντίθετο.
Το πώς φθάσαμε ως εδώ, μια άλλη πονεμένη ιστορία . Ήταν λοιπόν η Ελλάδα, μια φορά κι έναν καιρό (φοβάμαι πως θα συνηθίσουμε σιγά -σιγά να μιλάμε σε παρελθοντικό χρόνο) μια χώρα μικρή, ανάδελφη και φιλόδοξη. Ως μικρή, δεν της έδιναν και ποτέ ιδιαίτερη σημασία και όλοι την ήθελαν του χεριού τους. Ως ανάδελφη, δεν είχε και ποτέ τις απαραίτητες συμμαχίες (ούτε καν στη Eurovision, θέλω να το καταγγείλω αυτό). Και ως φιλόδοξη , είχε ένα παράξενο βίτσιο να μην ανέχεται να την περνάνε για κορόιδο.
Διεκδίκησε λοιπόν τη Δημοκρατία και την ανεξαρτησία της με σκληρούς αγώνες και αίμα. Δεν της έφθαναν όμως οι εξωτερικοί «φίλοι» που αγωνίζονταν να την πνίξουν με τον παράφορο, σφιχτό εναγκαλισμό τους, είχε να αντιμετωπίσει και τις ορδές των εγχωρίων βαρβάρων που αγωνίζονταν μανιωδώς και λυσσαλέα για τη ..σωτηρία της.
Και μετά, ήρθαν οι Δημοκράτες, και τα αποτέλειωσαν όλα. Οικογενειοκρατία και νεποτισμός. Προχειρότητα και ανευθυνότητα. Γιγάντωση του παρασιτικού καταναλωτισμού με σκοπό την κάρπωση πολιτικών οφελών. Παχυλές επιδοτήσεις στο λαό, που κατασπαταλήθηκαν σε β΄ διαλογής μπουζούκια της εθνικής οδού. Ρουσφέτια και κομματικό κράτος. Μισαλλοδοξία και υπέρμετρη φιλοδοξία των «στελεχών», συνηθισμένο πακετάκι, και σκάνδαλα, σκάνδαλα, σκάνδαλα.
Τι να σου κάνει κι αυτή η Δημοκρατία πια ! Πού να βρει το δίκιο της μέσα σε τέτοιο οχετό. Πώς να σταθεί και που να βρεί τα ερείσματα. Ποιός να πιστέψει πια σε ιδεολογίες και ποιός να τις υπερασπιστεί. Τώρα που οι εγχώριοι σωτήρες ολοκλήρωσαν το θεάρεστο έργο τους και μας έδωσαν στους φίλους τους απ΄ τα εξωτερικά, να παίξουν κι αυτοί λιγάκι…Τώρα που οι υποσχέσεις έχασαν το νόημά τους και τα λόγια την ουσία τους.
Από δω και πέρα τι ;
Αν κάποιος έχει την απάντηση , ας μας ειδοποιήσει όσο είναι ακόμα καιρός.
Να μάθουμε σε ποιόν ανήκει τέλος πάντων αυτό το μέλλον. Σε αυτούς, στους άλλους , ή μήπως σε κανέναν από όλους. Κι αν γεννιέται κάτι Νέο, τι είναι αυτό και σε ποια ιδεολογία στηρίζεται; Γιατί η άρνηση της ιδεολογίας από μόνη της δεν είναι ιδεολογία. Αντίθετα είναι το καλύτερο άλλοθι για κάθε είδους ακρότητα.
Εν πάση περιπτώσει, ας γίνει ό,τι είναι να γίνει και προπάντων μακριά από σωτήρες. Φτάνει πια !
Αν υποψιαστώ ότι ζούμε ιστορικές στιγμές, δεν ξέρω αν θα το αντέξω, κατακαλόκαιρο.
ΑγγελικήΗ ΑΠΑΤΗΛΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Θα μπορούσα ίσως να χρησιμοποιήσω κάποιο άλλο τίτλο, αλλά δεν μου το επιτρέπει καθόλου η αγωγή μου, πιάνο, γαλλικά κτλ. Θα μπορούσα ακόμα να μην ασχοληθώ και καθόλου, αλλά τόσες φορές πια το ίδιο πλάνο στις ειδήσεις, σε προκαλεί κι ας μην το θέλεις. Είναι και τα κρούσματα πολλά, άλλο αν δεν τα παρακολουθούμε όλα στην τηλεόραση…Είναι κι αυτή η εξουσία τελικά, μαργιόλα εντελώς όμως!
Δεν μιλάω φυσικά για την γοητεία της εξουσίας πάνω στους λαούς και τις μάζες. Αυτό πάει μας τέλειωσε, όπως μας τέλειωσαν άλλωστε κι εκείνοι οι εμπνευσμένοι ηγέτες, οι λαοπλάνοι-έστω- που γοήτευαν τα πλήθη με το λόγο και την προσωπική λάμψη τους. Τώρα έχουμε ξεμείνει με τους απλούς διαχειριστές του συστήματος. Και με αυτούς πορευόμαστε.
Αυτοί λοιπόν οι διαχειριστές- εξουσιαστές μιας και δεν μπορούν να γοητεύσουν κανέναν άλλο, εξασκούνται μια χαρά στο να γοητεύουν τον εαυτό τους. Την καταβρίσκουν οι ίδιοι με την εξουσία τους. Είναι αυτό το μαγικό ραβδάκι της εξουσίας, που μπορεί να σε μεταμορφώσει από Τίποτα σε Κάποιον. Μπορεί από Μηδέν να σε κάνει Νούμερο υπολογίσιμο, από ταπεινό σκουληκάκι, γίγαντα.
Ο εξουσιαστής αυτού του τύπου, κυρίως άνδρας κατά κανόνα θα έλεγα χωρίς κανένα ίχνος φθηνού σεξισμού, νιώθει πως έχει απεριόριστη δυνατότητα επιβολής επί ανθρώπων και καταστάσεων. Νιώθει απόλυτη την εξουσία του, μεθάει από αυτή, τη βιώνει ως συνέχεια του Εγώ του, ως μια άκρως φυσιολογική κατάσταση που του επιτρέπει να επιβάλλεται σε καθε περίσταση, με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, εκτός όρων, εκτός ορίων, εκτός γενικά.
Στις περιπτώσεις αυτές, αν δεν υπάρχουν ισχυρές προσωπικές, ηθικές έστω, αντιστάσεις, αν δεν υπάρχει δηλαδή κάπου πρόχειρο ένα φρένο να το πατήσει κανείς, τότε πολύ απλά ανεβαίνει στο γνωστό καλάμι της εξουσίας και καλπάζει ηδονικά. Το έχουμε δει να συμβαίνει άπειρες φορές σε ανθρώπους με πολύ λιγότερη δύναμη, δεν χρειάζεται να είσαι ο Μr ΔΝΤ για να το πάθεις.
Κι έτσι, φυσιολογικά, όσον αφορά την ψυχο-παθολογία, και μοιραία, όσον αφορά την πραγματικότητα, εκτυλίσσονται διάφορα χαριτωμένα σενάρια εξωθεσμικής επιβολής κάθε μορφής εξουσίας, αποκορύφωμα, απλά και μόνο, των οποίων αποτελεί η πρόσφατη υπόθεση του pauvre (πτωχού) Ντομινίκ.
Απλά εκείνος είχε την ατυχία-μάλλον- να είναι πολύ αναγνωρίσιμος, για να περάσει απαρατήρητος, πολύ υποψήφιος για τη Γαλλική προεδρία, για να μην είναι στόχος, και ίσως πολύ μα πάρα πολύ αφελής για να φερθεί με τόση άνεση α- λα γαλλικά, στην Αμερική… Πάθη, λάθη, τρέλλα, όλα...ανθρώπινα.Και οι συνέπειες από δω και πέρα, το βλέπω να του πέφτουν λίγο βαριές.
Στημένο ή όχι, δίκαια ή άδικα, το γεγονός προφανώς παραμένει , απλά και μόνο για να επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά τον κανόνα που λέει πως ο αληθινός χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται όταν αποκτήσει την εξουσία. Κι από χαρακτήρες πια… δεν έχουμε να επιδείξουμε κι ό,τι καλύτερο. Τα υπόλοιπα, ας τα γράψει η ιστορία...
Αγγελική
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ...ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
Την Άνοιξη, μαζί με τα ενοχλητικά έντομα και τις αλλεργίες, έρχονται πάντα και οι μαθητικές εξετάσεις. Με το ξύπνημα της φύσης, ξυπνούν μαζί άλγεβρες, τριγωνομετρίες, αρχαίοι πρόγονοι με απαιτήσεις και ανώμαλα ρήματα, που όσο και να προσπαθεί κανείς, δεν τα πιάνει πουθενά. Όταν ο ήλιος αρχίζει να ζεσταίνει, είναι ακριβώς η εποχή που πρέπει να κλειστείς σε ένα δωμάτιο και – κυρίως – να συγκεντρωθείς στον ιερό σκοπό, μένοντας μακριά από όλους τους βασανιστικούς περισπασμούς.
Η εκφώνηση των θεμάτων, οι λευκές κόλλες, τα βασανιστικά και αναπάντητα ερωτήματα που έρχονται από τα βάθη της … Ιστορίας, γίνονται ο εφιάλτης των μαθητικών ονείρων καθώς οι αγχωμένοι έφηβοι προσπαθούν να αντεπεξέλθουν και να φανούν αντάξιοι των περιστάσεων.
Το κεφάλαιο γονείς, πάντα παρόν. Άλλοτε συμπαραστέκονται διακριτικά και εξ αποστάσεως κι άλλοτε μεταφέρουν όλη την πίεση και το άγχος τους στα παιδιά, ενώ προσπαθούν για το αντίθετο ακριβώς. Δύσκολες ισορροπίες και λεπτές…
Μια μάχη επίσης δύσκολη και άνιση καθώς τα παιδιά καλούνται να αναμετρηθούν με ένα σύστημα που τα συνθλίβει ψυχολογικά και τα εξουθενώνει σωματικά. Το βάρος που φορτώνεται στους ώμους τους είναι δυσανάλογο τόσο σε σχέση με την ηλικία, όσο και με το επίπεδο της ωριμότητάς τους.
Πολιτικές επί πολιτικών και κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων, δεν κατάφεραν, πέρα από βαρύγδουπες εξαγγελίες, να εξασφαλίσουν ένα αντιπροσωπευτικότερο και δικαιότερο σύστημα για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Κι έτσι βασιλεύει η τυποποίηση, η αποστήθιση και οι προκάτ απαντήσεις για κάθε πιθανό ζήτημα. Κι έτσι τα παιδιά καλούνται να λειτουργήσουν ως καλοκουρδισμένα και ντοπαρισμένα άλογα σε κούρσα ταχύτητας και να αποδώσουν τα μέγιστα δυνατά αποτελέσματα, σύμφωνα με την προπόνηση.
Μεγάλος και ο ανταγωνισμός για μια θέση στον ήλιο της ακαδημαϊκής ζωής, γεγονός που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την καταβαλλόμενη προσπάθεια. Κι ας είναι σχεδόν βέβαιο πια ότι ένα πανεπιστημιακό πτυχίο δεν έχει τη δυνατότητα να εξασφαλίσει αντίστοιχα και μια σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση στον κάτοχό του.
Ωστόσο, η πανεπιστημιακή μόρφωση παραμένει ψηλά και σταθερά στις επιδιώξεις των νέων και πολύ καλώς άλλωστε. Γιατί μπορεί μεν η εύρεση εργασίας με τις δεδομένες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες να είναι πια μια πολύ δύσκολη υπόθεση, αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η μόρφωση είναι περιττή.
Κανείς ποτέ δεν έχασε, αποφοιτώντας από μια πανεπιστημιακή σχολή . Μπορεί ανά πάσα στιγμή ως άνθρωποι να τα χάσουμε όλα, χρήματα, εργασία και οτιδήποτε άλλο υλικό μας περιβάλλει και μας δημιουργεί μια ψεύτικη σιγουριά. Κανείς όμως ποτέ δεν θα μπορέσει να μας στερήσει τη δύναμη της γνώσης. Της ουσιαστικής γνώσης και καλλιέργειας που έχει κατακτηθεί προσωπικά από τον καθένα και φυσικά δεν βρίσκεται μόνο μέσα στα σχολικά βιβλία .
Παρόλα αυτά, ας μην ξεχνάμε πως το Πανεπιστήμιο είναι κι αυτό απλά μ ι α πόρτα. Δεν είναι η μόνη. Είναι ένας τρόπος κατάκτησης της γνώσης, όχι ο μοναδικός. Όσο κι αν η εισαγωγή σε μια πανεπιστημιακή σχολή είναι ένας ευγενής και υψηλός στόχος, δεν θα πρέπει να εξιδανικεύεται και –κυρίως- δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνεται αγώνας μέχρις εσχάτων και βάρος δυσβάσταχτο και βασανιστικό για την ευαίσθητη ψυχολογία των παιδιών και των οικογενειών τους. Υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι για να μπορέσει κανείς να μορφωθεί και να ασχοληθεί με το αντικείμενο που τον εκφράζει, εξασφαλίζοντας παράλληλα το μέλλον του. ΄Αλλωστε γύρω μας υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα.
Σε κάθε περίπτωση, μια πιθανή ατυχία μπορεί να εμπεριέχει τον καρπό μιας άλλης ευκαιρίας έτοιμης να αξιοποιηθεί και η συναίσθηση αυτή είναι που επιτρέπει στον άνθρωπο να μετουσιώνει τις όποιες δύσκολες στιγμές σε θετικές και ευεργετικές εμπειρίες.
Την ώρα ωστόσο της μέγιστης προσπάθειας που φτάνει σε λίγες μέρες για πολλά παιδιά, η σκέψη πρέπει να είναι θετική και απαλλαγμένη από τη δειλία και το φόβο. Μπορεί καμιά φορά να νιώθουμε πως μας εγκαταλείπουν οι δυνάμεις, είναι όμως ακριβώς αυτή η στιγμή που πρέπει να κάνουμε την υπέρβαση και να αποφασίσουμε αν θα αφήσουμε το φόβο να μας υποδουλώσει ή θα κυριαρχήσουμε πάνω του. Αντίπαλος εδώ είναι μόνο ο εαυτός μας . Και τις πιο δύσκολες μάχες τις δίνουμε πάντα μόνοι και μόνοι τις κερδίζουμε.
Καλή επιτυχία λοιπόν σε όλα τα παιδιά που γράφουν αυτή την εποχή εξετάσεις.
Και κυρίως καλή επιτυχία στη ζωή…
Αγγελική
ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ
O Winston έχει αναλάβει μετά από εντολή του Κόμματος να αλλάξει την Ιστορία, αλλοιώνοντας τα αρχεία των εφημερίδων έτσι ώστε να συμβαδίζουν με τη Νέα Αλήθεια, όπως αποφασίστηκε από το Κόμμα. «Εκείνος που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον», είναι το βασικό σύνθημα του Κόμματος, το οποίο πρέπει όλοι να ακολουθούν.
Το Κόμμα έχει εισχωρήσει σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής με σκοπό να εξουδετερώσει την ατομικότητα. Ακόμα και ο τρόπος ομιλίας βρίσκεται υπό τον έλεγχο του, καθώς έχει επιβληθεί πλέον η Νέα Γλώσσα . Τα συνθήματα της Νέας Γλώσσας είναι : O Πόλεμος είναι Ειρήνη, η Ελευθερία είναι Σκλαβιά, η Άγνοια είναι Δύναμη. Και δεν υπάρχει χειρότερο έγκλημα από τα Εγκλήματα Σκέψης που τιμωρούνται αυστηρά από την Αστυνομία της Σκέψης…
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Όταν ο George Orwell έγραψε στα μέσα της δεκαετίας του ΄40 το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας με τίτλο «1984», από όπου και η αναφορά, θέλησε να παρουσιάσει στην υπερβολή της φυσικά, την φρικιαστική εικόνα μιας μελλοντικής κοινωνίας όπου θα είχε επιβληθεί ο ολοκληρωτισμός ως κοινωνικο-πολιτικό σύστημα.
Οι ήρωές του Orwell ζουν σε συνθήκες απόλυτης ανελευθερίας, σε εικοσιτετράωρη παρακολούθηση από τον Μεγάλο Αδελφό, που ελέγχει τα πάντα, και με την απαγόρευση κάθε πράξης ακόμα και σκέψης, που δεν συντάσσεται με τις εντολές του Κόμματος. Σε αντίθετη περίπτωση οι κυρώσεις είναι εξουθενωτικές. Αυτά, στη λογοτεχνία.
Υπάρχει όμως -καθώς φαίνεται- μια στενή σχέση ανάμεσα στην τέχνη και την πραγματικότητα. Μια σχέση διαρκούς και αέναης αλληλεπίδρασης και ανατροφοδότησης, όσον αφορά καταστάσεις και ερεθίσματα.
Το 2011, θέλουμε να πιστεύουμε πως ζούμε σε καθεστώς δημοκρατίας. Άμεσης όπως ίσως θα θέλαμε, κοινοβουλευτικής όπως φημολογείται, μιντιακής όμως σίγουρα. Υπάρχουν και ενδείξεις που συνηγορούν σε αυτό, όπως ας πούμε ότι όλοι εμείς ως κυρίαρχος, κάθε τέσσερα χρόνια, λαός δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης στους εκπροσώπους μας.
Δίνουμε απλόχερα την ψήφο μας σε ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα και μορφωτικά επίπεδα. Δεχόμαστε μεγαλόψυχα να μας διοικούν άνθρωποι που δεν έχουν αποφοιτήσει από καμία σχολή πολιτικών επιστημών. Άνθρωποι που πιθανώς δεν έχουν την παραμικρή ιδέα από διοίκηση, που εμφανώς δεν κατανοούν βασικές της έννοιες όπως π.χ. η διαχείριση ανθρώπινων πόρων και που προφανώς νομίζουν ότι το swot, αντί για μέθοδος στρατηγικού σχεδιασμού, είναι κάτι μεταξύ μάρκας απορρυπαντικού ή βιντεοπαιχνιδιού. Εμείς το δεχόμαστε. Στο όνομα της δημοκρατίας. Χωρίς να ζητάμε αριστεία, με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου.
Όμως, μετά την απομάκρυνση από τις εκλογές, η δημοκρατία τελειώνει και ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Και όταν έρθει η ώρα της κρίσεως, του κοινωνικού ελέγχου με άλλα λόγια, τότε οι εκπρόσωποι και υπηρέτες της δημοκρατίας απαιτούν την επιβολή της αριστοκρατίας στην κριτική. Τότε αναζητούν περγαμηνές και τίτλους τιμής προκειμένου να εκχωρήσουν στους πολίτες το δικαίωμα στην ελεύθερη κριτική.
Και κάπου εκεί αρχίζουν και άλλες διαστροφές του τύπου καλός δημοσιογράφος είναι ο βουβός δημοσιογράφος, ακόμα καλύτερα ο ενθουσιώδης χειροκροτητής. Αλήθεια είναι μόνο αυτό που πιστεύουμε εμείς και Αντικειμενικό είναι μόνο ότι μας βολεύει. Και το χειρότερο είναι πως όλα αυτά βρίσκονται πάντα υπό τον μανδύα της ακραιφνούς δημοκρατίας, στην ποδιά της οποίας, σφάζονται παλικάρια…
Είχα την εντύπωση πως τις διαστροφές συνήθως, τις κρατούσε καθένας για τον εαυτό του. Τελευταία όμως βλέπουμε όχι μόνο να προβάλλονται αλλά και να επι-βάλλονται. Να επιβάλλονται οι ειδήσεις που θα πρέπει να γνωρίζουμε, να επιβάλλονται οι τρόποι με τους οποίους θα πρέπει να επικοινωνούμε τα μηνύματα, να επιβάλλονται οι γνώμες που θα πρέπει να έχουμε. Ο ολοκληρωτισμός στην υπηρεσία της δημοκρατίας δηλαδή. Πολύ πρωτότυπο δε λέω …
Είναι δύσκολη υπόθεση η δημοκρατία κι ας το καταλάβουν κάποια στιγμή οι υψηλόφρονες υπηρέτες της. Η μεγαλύτερή της δυσκολία είναι αυτή ακριβώς η ελευθερία που δίνει στους μεν να πολιτεύονται και να πράττουν κατά το δοκούν και στους δε να κρίνουν τα αποτελέσματα των όποιων πολιτικών. Η δημοκρατία δεν περιστέλλει δεν καθοδηγεί και δεν λογοκρίνει . Όσοι δεν το έχουν κατανοήσει αυτό, ή δε το αντέχουν, ας βρουν με κάτι άλλο να ασχοληθούν κι ας αφήσουν ήσυχους τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Γιατί οι πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι όταν πρόκειται για γνώμη, προτιμούν να έχουν τη δική τους. Όσο κι αν κάποιους τους πονάει.
Αγγελική
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ
Κι όμως, αρκεί ακόμα και σήμερα ένα ακραίο φυσικό φαινόμενο, μια φυσική καταστροφή, για να εξαφανίσει μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και τα πιο μεγαλοπρεπή δημιουργήματα του υλικού πολιτισμού. Αρκεί ένα γιγάντιο κύμα για να συμπαρασύρει στο ανελέητο πέρασμά του κάθε ίχνος ζωής, αφήνοντας τον άνθρωπο γυμνό και ανήμπορο να αντιδράσει.
Εικόνες εξωπραγματικές, που θυμίζουν περισσότερο χολιγουντιανές ταινίες καταστροφής με την υπερβολή και την ακρότητά τους, ζωντάνεψαν στις οθόνες μας ξεπερνώντας κάθε διεστραμμένη φαντασία και αφήνοντας μας κυριολεκτικά άναυδους.
Απέναντι σε όλα αυτά, ο άνθρωπος-δημιουργός όλου αυτού του υλικού εποικοδομήματος, γίνεται άνθρωπος-έρμαιο αφημένος στην καταστροφική μανία της φύσης, ανήμπορος και ανίκανος να αντιδράσει για να υπερασπιστεί τα κεκτημένα του, ούτε καν την ίδια τη ζωή του.
Νόμιζε κι αυτός πως είχε καταφέρει να τιθασεύσει τα φυσικά φαινόμενα, κυριαρχώντας στην ύλη και εξελίσσοντας τον τεχνολογικό του εξοπλισμό. Νόμιζε πως έχοντας οχυρωθεί πίσω από τόνους τσιμέντου, ήταν ασφαλής μέσα στην άνεση της σίγουρης ζωής του και τίποτα δεν ήταν σε θέση να ταράξει την υλική ηρεμία και πληρότητά του. Προς μεγάλη του έκπληξη συνειδητοποιεί για άλλη μια φορά πως εξαρτάται απόλυτα και μοιραία από τις άγριες διαθέσεις των ρίχτερ.
Κι εκεί που αρχίσαμε να απολαμβάνουμε εν είδει ψυχαγωγίας την καταστροφή, μιας και αφορά τους άλλους, εκεί που μάθαμε ξανά να μετράμε με ακρίβεια τα ποσοστά ραδιενέργειας στον πλανήτη, να παρακολουθούμε τη γνωστή παρέλαση ειδικών οι οποίοι μας διαβεβαιώνουν για τον κίνδυνο που δεν διατρέχουμε… -εμάς δεν μας πιάνει τίποτα μάλλον- μας προέκυψε και η «Αυγή της Οδύσσειας». Πολύ ρομαντικό, δεν λέω, αν και προς το παρόν πιο πολύ για Ιλιάδα μου κάνει με το συνεχές σφυροκόπημα και τα πολεμικά ανακοινωθέντα, που -ωστόσο- ανανέωσαν τον αέρα στα δελτία ειδήσεων. Κι έτσι έχουμε καινούρια ενδιαφέροντα, μέχρι να μάθουμε όλους τους τύπους των μαχητικών αεροσκαφών που επιχειρούν, όλο και κάτι καινούριο θα προκύψει.
Κρίσεις αδιεξόδου ή κρίσεις εξέλιξης , που θα ρώταγε και ο αείμνηστος Παπανούτσος των μαθητικών δοκιμίων μας. Δεν ξέρω αν γνωρίζει κανείς την απάντηση σε αυτή την ερώτηση-παγίδα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο πλανήτης μας δοκιμάζεται και δοκιμάζεται σκληρά. Δοκιμάζεται από τον ίδιο τον άνθρωπο, που δημιούργησε το θαύμα του τεχνολογικού πολιτισμού. Από τον άνθρωπο που μπόρεσε να εξελίξει την ύλη και να εξασφαλίσει μια ζωή καλύτερη, με περισσότερες ανέσεις. Τον άνθρωπο, που θέλησε να κατακτήσει κάθε κορυφή, να κυριαρχήσει σε όλα και σε όλους, ξεχνώντας ωστόσο ότι και αυτός υπόκειται στους αρχέγονους νόμους της φύσης. Τον άνθρωπο που η απληστία τον οδηγεί στην εξόντωση των υπολοίπων, όσων υπολοίπων μπορεί.
Αδέξιος, πολεμοχαρής και εν τέλει ανάξιος διαχειριστής ενός κόσμου που δεν του ανήκει. Ενός κόσμου που κληρονόμησε από τους προηγούμενους για να κληροδοτήσει στους επόμενους, αλλά έτσι όπως πάει, δεν το βλέπω. Αν θα αντέξει; Αυτό μάλλον θα το δείξει η ιστορία.
Η επόμενη μέρα λοιπόν, δεν ξέρω πώς θα είναι και δεν νομίζω πραγματικά ότι ξέρει και κανείς. Ας ελπίσουμε μόνο ότι θα βγούμε όλοι λίγο πιο σοφοί από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, πιο εγκρατείς και περισσότερο συνειδητοποιημένοι για το ποια ακριβώς είναι η θέση μας στο αχανές αυτό σύμπαν. Κι ας φροντίσουμε εν πάση περιπτώσει ό,τι περνάει από το χέρι μας.
Δεν θα κλείσω με τη γνωστή ευχή των μαθητικών εκθέσεων για ειρήνη σε όλο τον κόσμο, γιατί απ΄ ότι βλέπω δεν πιάνει άλλωστε και πολύ… Απλά, καλό κουράγιο σε όλους μας και κυρίως ψυχραιμία.
Ζωή είναι, θα περάσει.
Αγγελική
Η ΧΑΡΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ
Η αλήθεια είναι πως αν περιμένουμε να χαρούμε παίρνοντας αφορμή από τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, το βλέπω να αργεί λιγάκι. Κι αυτό γιατί είναι σχεδόν βέβαιο, ότι ελάχιστες είναι οι φορές που οι εξωτερικές συνθήκες μας προκαλούν μια ψυχική ανάταση , μια ευεξία, αυτό που λέμε τελικά χαρά και που όλοι έχουμε τόσο πολύ ανάγκη.
Η καθημερινότητα έχει έναν τρόπο μοναδικό να συνθλίβει τον άνθρωπο. Αντιμετωπίζουμε καταστάσεις που είναι συχνά δύσκολες, πιεστικές και πολλές φορές αδιέξοδες με αποτέλεσμα να νιώθουμε πως κινούμαστε μέσα σε ένα φαύλο κύκλο, σε έναν ανηλεή κλοιό που μας καταρρακώνει, μας εγκλωβίζει και από τον οποίο φαίνεται αδύνατο να ξεφύγουμε.
Κι όμως, ποιος θα μπορούσε να σκεφτεί σε μια τέτοια περίπτωση ότι όλα είναι θέμα …ερμηνείας. Οι ανατολικές φιλοσοφίες ωστόσο, έχουν δώσει τις απαντήσεις τους στα ερωτήματα αυτά, προ πολλού. Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε, έχοντας εξελιχθεί σε αυτό που κάποτε σκεφτόμασταν, αναφέρεται σε ένα από τα αρχαιότερα φιλοσοφικά κείμενα. Μια παραδοχή που δίνει στο μυαλό μας την απόλυτη έμφαση και το θέτει ξεκάθαρα προ … των ευθυνών του για τα όσα σκέφτεται, με τον τρόπο που τα σκέφτεται.
Σε κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας, μπορούμε να εντοπίσουμε θετικά και αρνητικά στοιχεία. Ενσυνείδητα ή όχι αποφασίζουμε κάθε φορά σε ποια από αυτά προτιμάμε να σταθούμε, δίνοντας τη μεγαλύτερη σημασία. Το να επικεντρωνόμαστε στις αρνητικές πλευρές μιας κατάστασης, πολλαπλασιάζει ακόμα περισσότερο τον αρνητισμό στη ζωή μας, διδάσκει η Καμπάλα.
Πώς όμως όλα αυτά μπορούν να έχουν πρακτική εφαρμογή στην καθημερινή μας ζωή, χωρίς να χρειαστεί να οδηγηθούμε σε ευτράπελες καταστάσεις με το να στρουθοκαμηλίζουμε προσποιούμενοι ότι όλα πάνε καλά ή να εθελοτυφλούμε απέναντι στα υπαρκτά και πιεστικά προβλήματα της καθημερινότητας; Άλλωστε η αξία μιας φιλοσοφικής σκέψης κρίνεται και αξιολογείται κατά βάση από το βαθμό της ρεαλιστικής της προσέγγισης και από τη δυνατότητα πρακτικής εφαρμογής της στη ζωή, ώστε να συμβάλει στη βελτίωση της ποιότητάς της.
Το μυαλό μας λοιπόν, είναι σε κάθε περίπτωση τόσο το πρόβλημα, όσο και η λύση του, υποστηρίζουν οι πνευματικοί ταγοί των ανατολικών φιλοσοφιών, και δεν έχουμε κανένα λόγο να μην τους πιστεύουμε. Κι αυτό γιατί το μυαλό μας, έχει την ευελιξία που του επιτρέπει να εξελίσσεται, να αλλάζει, να εκπαιδεύεται. Καθώς λοιπόν η λειτουργία του δομείται και καθορίζεται από τις συνήθειές μας, το πρόβλημα εντοπίζεται τις περισσότερες φορές στο γεγονός ότι δεν έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των σκέψεων μας και σκεφτόμαστε με στερεότυπα.
Συνηθίζουμε να αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο σε παρόμοιες καταστάσεις, σε σημείο που τελικά αυτό μας γίνεται ενστικτώδης έξη, ανίκητη συνήθεια και μας οδηγεί στο να αντιδρούμε πριν ουσιαστικά αναγνωρίσουμε ή ταυτοποιήσουμε μέσα μας μια κατάσταση ως πραγματικά θετική ή αρνητική. Με άλλα λόγια βρισκόμαστε στο έλεος των ενστικτωδών μας παρορμήσεων, που υποκινούνται από το υποσυνείδητο και ελέγχονται από το θυμικό μας. Αντιδρούμε με βάση το θυμικό, και αυτό έχει δυστυχώς την κακιά συνήθεια να στήνει παντού παγίδες και να ανακαλύπτει ανύπαρκτους –συχνά – εχθρούς.
Το μυαλό μας αντικατοπτρίζει τις επιδράσεις που δεχόμαστε στην καθημερινή μας ζωή, όπως η άμμος της ερήμου καίει από τον μεσημεριανό ήλιο, διδάσκουν οι yogis της Ινδίας. Αν λοιπόν το πρόβλημα είναι η στερεοτυπική αντίδραση σε γεγονότα και καταστάσεις, η λύση του είναι σαφώς η απελευθέρωση μας από αυτά. Αλλιώς, η εν-συναίσθηση. Το να μπορούμε δηλαδή σε κάθε περίπτωση να διατηρούμε τον έλεγχο των σκέψεών μας. Να έχουμε συναίσθηση του τι σκεφτόμαστε ανά πάσα στιγμή και για ποιο λόγο . Το να αποκαλύπτουμε το υποσυνείδητο φέρνοντάς το στο φως και να πειθαρχούμε το μυαλό, απομακρύνοντάς το από τα σκοτεινά μονοπάτια, που εύκολα μπορούν να το παρασύρουν. Όπως ακριβώς ο τοξοβόλος αυτοσυγκεντρώνεται και σταθεροποιεί το χέρι του πριν τη κρίσιμη βολή, αλλιώς το μυαλό του ανθρώπου κινδυνεύει να καταλήξει ασταθές και ανεξέλεγκτο, σαν το ψάρι που σπαρταράει έξω από το νερό .
Η νοητική εξέλιξη και επαγρύπνηση λοιπόν ή αλλιώς διαλογισμός, φαίνεται να είναι μια κάποια λύση. Όχι όμως ως βαριά φιλοσοφία του δήθεν και άρνηση της ζωής. Όχι ως μια μορφή αναχωρητισμού από την κοινωνία και μοναχισμού. Αλλά ως έμπρακτη κατάφαση για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Ως αντίδοτο στα δηλητήρια της ψυχής μας, ως μοχλός αντίστασης στα δύσκολα που καθημερινά αντιμετωπίζουμε, ή απλά ως απαραίτητος μηχανισμός επιβίωσης.
Μια εσωτερική αναζήτηση που στοχεύει όχι στο να μας απομονώσει από τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, αλλά στο να μας εν-δυναμώσει ψυχικά ώστε να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε καλύτερα, στους ρόλους που καλούμαστε να υπηρετήσουμε.
Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται μέσα μας, υποστηρίζουν οι γκουρού του διαλογισμού, κι αν αρκεί μια εσωτερική βουτιά για να την ανακαλύψει κανείς, νομίζω –αν μη τι άλλο- ότι αξίζει τον κόπο.
Αγγελική
ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ
Όταν μια κοινωνία δεν έχει συνοχή και δομή, τότε αναζητά απελπισμένα υποστηρικτικές δομές.
Επίκαιρος, διαχρονικός και πάντα της μόδας ο δημόσιος διάλογος για τους μηχανισμούς πρόληψης και καταστολής της κοινωνικής παραβατικότητας. Μια καλή ευκαιρία για επιστήμονες, ψυχολόγους, γυρολόγους, κάθε είδους ειδικούς και λοιπούς συγγενείς να κάνουν επίδειξη γνώσεων, ευρηματικότητας προτάσεων, ρηξικέλευθων και επαναστατικών μεθόδων πρόληψης και καταστολής, που υπόσχονται να εξαλείψουν τα φαινόμενα παραβατικότητας ως δια μαγείας.
Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
H Τέχνη του Εφικτού στην υπηρεσία του Ανθρώπου
Είναι λοιπόν αυτή η πολιτική ένα θέμα που όσο κι αν θες να το αποφύγεις, δεν σε αφήνει. Και πως θα μπορούσε να γίνει αυτό άλλωστε, αφού αγγίζει και επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό όλες σχεδόν τις πτυχές της ζωής μας . Δύσκολο να την αγνοήσεις.
Η ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΣΗ ΜΙΑΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Η υποκειμενική φύση μιας αντικειμενικής πραγματικότητας
Πόσες φορές πολλοί από εμάς δεν έχουμε φθάσει έως και τη σύγκρουση προκειμένου να υποστηρίξουμε την άποψή μας πάνω σε ένα θέμα;Πόσες φορές δεν είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως μόνο εμείς βλέπουμε καθαρά ποια είναι η αντικειμενική πραγματικότητα, ενώ οι άλλοι είναι λάθος; Παρόμοιες σκηνές ζούμε καθημερινά και συνήθως καθένας από εμάς έχει την πεποίθηση πως μόνο ο ίδιος κατέχει το προνόμιο της ορθότητας.
ΤΟ ΜΕΣΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ- ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ;
ΤΟ ΜΕΣΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ-ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ;
Όταν πριν από τέσσερις περίπου δεκαετίες ο θεωρητικός των media Μarshall Mc Luhan,έγραφε πως «το μέσο είναι το μήνυμα», διατύπωνε για πρώτη ίσως φορά την επαναστατική άποψη ότι η μορφή ενός μέσου εμπεριέχεται στα μηνύματα που αυτό μεταδίδει. Θέλοντας έτσι να τονίσει ότι μέσα από τη συμβιωτική αυτή σχέση μέσου και μηνύματος, το ίδιο το μέσο επηρεάζει ουσιαστικά το πώς όλοι εμείς ως αποδέκτες αντιλαμβανόμαστε το μήνυμα.
Περισσότερα...
Δημοσκοπηση
Τελευταία σχόλια
- Πιστοί υπηρέτες ενός προσχηματικού κράτους οι πολιτικοί από την τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι το κοινοβούλιο. Διυλίζουν τον κόνωπα και καταπίνουν την… Γράφει ο/η Ιωάννης Ν. Πατέλλης την Παρασκευή, 18 Μαϊού 2012 07:08
- Ο ιδεαλιστικός τρόπος σκέψης και η αστέρευτη διάθεση για εθελοντισμό και προσφορά της κυρίας Μπίλλη, είναι συν τοις άλλοις καί… Γράφει ο/η Ιωάννης Ν. Πατέλλης την Πέμπτη, 17 Μαϊού 2012 07:01
- Ντροπέεεεεεεες..............βρε που να πάρει... Γράφει ο/η Ιωάννης Ν. Πατέλλης την Δευτέρα, 14 Μαϊού 2012 03:07
- Πολύ σωστά θέτετε το θέμα κύριε Τρικοίλη, μπράβο σας. Γράφει ο/η Ιωάννης Ν. Πατέλλης την Σάββατο, 12 Μαϊού 2012 13:10
- Αναμφισβήτητα μεγάλη απώλεια. Ο Κύριος Κλωνάρης υπήρξε “μπροστελάτης” στην σύγχρονη πολιτιστική ιστορία της Καλύμνου, ενισχύοντας την ιδιαίτερη ταυτότητα του νησιού.… Γράφει ο/η Σωτήρης Ι. Τσορβαντζής την Παρασκευή, 11 Μαϊού 2012 13:46